Veel verschillende dingen lees ik hier over de kooiker.
Zelf heb ik onze kooiker nu al ruim 16 jaar!
Als klein pupje "vond" zij mij!
Ik wilde mijn auto instappen op 1 januari 1994 en daar sprong ineens een heel klein diertje tegen mijn been.
Ik had het niet gezien, maar voelde het ineens en schrok even: wat gebeurt me nu?
Geen eigenaar te zien... Na veel zoeken bleek ze tegenover de vindplaats te wonen: ze was ontsnapt en net 4 maanden oud.
De "eigenaar" wilde haar wel kwijt en ik kon haar voor 400 gulden kopen zei hij.
Ze plaste overal in hun huis, maar niet in het huis van de buren waar ze 1 weekje gelogeerd had.
Hm.... merkwaardig dacht ik.
Ik vroeg bedenktijd en toen ik onverwachts terugkwam om nogmaals te kijken naar het kleine hondje, bleek het inderdaad helemaal onder de plas te zitten en stonk heel erg.
In hun huis was al een collie, twee katten, een kindje van 2 jaar en een baby, een vader die net een ongeluk gehad had en een moeder die het niet aankon.
Het was zo'n lief klein ding dat we besloten het te kopen. De eigenaar bracht haar zelf en terwijl deze uit ons huis vertrok, plaste ze meteen in onze kamer en dat was tevens de laatste keer! We reageerden rustig en lieten haar regelmatig uit en ze werd al snel de lieveling van de straat en het park.
Overal was ze welkom en speelde met ieder hond in het park en bos. Ze daagde ze speels en sociaal uit en als ze niet naar hun baasje luisterden, bracht zij hen als het ware naar ze terug!
Met rustige stem vertelden we haar wat we van haar verwachtten. We hoefden onze stem niet te verheffen. Ze is volledig open en in staat met mij te communiceren zonder woorden.
Mensen die dat meemaken staan er versteld van.
In ons gezin waren de kinderen 15,17 en 19 jaar oud. Bij kleine kinderen houd ik haar extra in de gaten, daar ze het niet fijn vindt verrast te worden en een waarschuwende hap kan geven.
Ook toen ze ouder werd vond ze onbekenden niet zo leuk en kan ze ook een waarschuwende hap geven en had ze het een tijdje niet meer zo op grote honden.
Ze zwom altijd graag en was vrolijk en rustig. Nu is ze een oude dame en is wat doof, wat slechterziend. Ik had niet verwacht haar nog zo lang in huis te hebben. Ze werd zwaarder nadat haar baarmoeder op 8 jarige leeftijd verwijderd werd en ze in de overgang kwam. Ook door het eten van brokken werd ze veel te dik. Ook al bewoog ze veel en kreeg ze weinig.
Afgelopen zomer werd ze ernstig ziek, ze leek dood te gaan, had op veel plaatsen bloedgepoept, ze kon niet veel meer en namen we als het ware afscheid van haar. Veel mensen zeiden: geef haar toch een spuitje. Ze werd incontinent. Ik gaf haar kleine beetjes eten en veel liefde en liet haar vaak even naar buiten gaan. Ze knapte weer op!! Ze was nog niet klaar met haar leven. Daarna is ze nog 2 keer heel ziek geweest, maar nu is ze echt helemaal opgeknapt en lijkt weer een hele jonge meid! Niks incontinent, blij en fit. En nog lang niet klaar om te gaan. En alle zwellingen zijn spontaan verdwenen!
Zij krijgt geen brokken meer. Die kreeg ze een tijdje, maar daar werd ze dik en ziek van. Ik kook voor haar een potje eten mee, wat vlees en rijst en groente. Heel haar leven kreeg ze geen onnodige inentingen, alleen rabies, die verplicht was voor het buitenland. Ook al zwom ze overal: ze bouwde haar eigen weerstand op en kon overal tegen. Waar ze heel gevoelig voor is zijn emoties, iemand die erg boos of onrechtvaardig luid reageert, kan haar letterlijk ziek maken. Dat heb ik wel ervaren ondertussen. Maar die laat ik er ook niet meer bij!
Ik ben heel dankbaar voor deze lieve en gevoelige wijze hond, die mij nu al ruim 16 jaar trouw is!
Is dit de oudste nog levende kooiker?
Toska