" @ Floortje:
Het staat je vrij de dominantietheorie aan te hangen, maar als ik zeg dat ie achterhaald is, komt dit niet van mij maar van de bedenker zelf.
Onderzoeker David Mech heeft in de jaren 60 en 70 deze theorie bedacht, en hondenscholen en -eigenaars alom hebben al die jaren zijn inzichten gevolgd. Diezelfde David Mech heeft echter al in 1999 zijn eigen theorie herroepen en zich zelfs publiekelijk geexcuseerd voor zijn verkeerde interpretatie van hondengedrag. Dit omdat het zo vaak angst en agressie uitlokt.
Het is dus niet zo dat ik dit zelf verzin, het komt van de bedenker zelf.
Britt zit hier ook met een hond die agressief reageert, en uit wat ik in haar reacties kan lezen, past zij ook de dominantietheorie toe. Ik stel haar enkel voor eens een andere zienswijze te proberen, zodat de hond tot rust kan komen (en zijzelf ook) en ze op een andere manier aan hun relatie kunnen bouwen, want zoals het nu gaat, gaat het duidelijk fout.
Meer info over het 'achterhaald' zijn van de theorie vind je massaal op internet, o.a.:
"
@Christel: bedankt voor de extra informatie, ik wist niet dat de man zelf het herroepen had. Maar...een methode kan je natuurlijk op verschillende manieren toepassen en dan pas ik het blijkbaar op een andere manier toe dan de man zelf. Ik volg wel al die regels van "als eerste door een deur en smalle doorgang" enzo, maar nooit op zo'n manier dat het angst en agressie oproept bij mijn eigen hond of de honden die hier logeren.
Integendeel, nu ik het toepas bij mijn paard (natuurlijk is de methode hier niet helemaal dezelfde, maar het steunt wel op dezelfde principes en een aantal regels zoals "als eerste door een deur" zijn dezelfde), is zij niet meer agressief naar me toe en ze doet nu wat ik haar vraag. Sind ik gewoon van die simpele dingen toepas als de juiste lichaamstaal en wat simpele regels als vragen dat ze ruimte voor me maakt, is de relatie tussen ons weer vriendschappelijk geworden (voor liefdevol is het nog wat te vroeg, daarvoor is mijn vertrouwen nog niet voldoende hersteld).
Als ze nog eens dreigt, hoef ik dit helemaal niet af te straffen, al wat ik moet doen is letten op de juiste lichaamstaal terwijl ik datgene vraag wat zij op dat moment niet wil.
Vandaar dat ik het een hele zachte, vriendelijke methode vind, toch als je het toepast zoals ik en mijn paardentherapeute: zonder iets af te dwingen, zonder te straffen, zonder te roepen of te slaan.
Daarom voel ik ook niet de noodzaak die artikels te lezen.
Ik moet wel toegeven dat mijn paard in het begin bang en onzeker was toen ik voor het eerst hiermee begon. Maar dat heeft meer te maken met het feit dat zij nooit een goed voorbeeld van leiderschap gehad heeft: het enige paard wat haar ooit de baas geweest is, was een agressief paard waar ze met alle recht en reden bang van was. Daarna is zij altijd de baas geweest van iedereen in de weide, maar helaas op dezelfde manier. Na korte tijd had ze door dat ik niet van plan was een tirannieke leider te worden en nu is ze niet meer onzeker of bang.
Het leuke is zelfs dat zij nu ook geen tiran meer is naar haar weidegenootje toe: in plaats van op een harde manier elk miniem foutje tegen de etiquette af te straffen, kan ze veel meer verdragen. En vindt ze toch eens dat haar weidegenootje te ver gaat, houdt ze het bij een waarschuwing.
En ik zou zeker niet durven stellen dat Britt dezelfde methode toepast als ik, ik straf mijn dieren niet (dit is geen kritiek naar jou toe, Britt, jij bent gewoon bij een verkeerde therapeut terechtgekomen) en ik heb, sinds ik die methode gebruik bij mijn hond en paard, nooit meer te maken met agressie of minder goed luisteren (zoals trekken aan leiband of halstertouw). Integendeel.
Leiderschap is de baas zijn. Maar er is een groot verschil tussen "een leider zijn met harde hand" en "met zachte hand leiden". Ik ben geen "militaire" leider, ik ben zelfs geen strenge leider en ik ben daar ook geen voorstander van. Het moet wel een beetje leuk blijven, voor baas én hond.
Maar: iedereen staat vrij daarover een andere mening te hebben of een andere methode te volgen.