Sven (gast)
Op 3 september zijn mijn vriendin en ik op pad gegaan naar een kennel.
We hadden besloten een hond in huis te halen. Mijn vriendin is erg voor engelse cockers en ik voor de engelse bulldog.
Eenmaal daar aangekomen kregen we een de pups te zien. Er sprong er hier eentje uit...
Een engelse bulldog van net 8 weken. Hij was enthousiast, ZEER enthousiast en hij keek ons aan met zijn mooie grote bruine ogen.
Ik was verkocht, mijn vriendin was verkocht dus besloten we hem mee te nemen.
Eenmaal thuisgekomen begon hij s'avonds wat te hoesten, de ochtend daarop zijn we daarom naar de dierenarts gereden. Diagnose: kennelhoest.
De nodige medicijnen werden voorgeschreven en na een week was hij genezen verklaard.
Op een mooie zomerdag, nu is hij al 12 weken oud, gingen we wandellen. Na 200 meter stortte Mylo in.
Ik heb Mylo opgenomen, ben er mee beginnen lopen naar de eerstvolgende buurtbewoneer en gevraagd om mij naar de dierenarts te doen.
Mylo had een longonsteking opgelopen. Hij heeft een nacht en een dag gevochten voor zijn leven. Hij heeft gewonnen en hoe.
De 2de dag thuis was hij weer helemaal de oude.
Opnieuw een weekje medicijnen en opnieuw controle bij de dierenarts. Hij was een 2kilootjes lichter maar wel opnieuw gezond.
De weken vlogen voorbij, op zijn 6maanden begonnen met hondenschool (en daar was hij een KEI), en Mylo was onze nr1.
Hij wist ons te beroeren, uit te dagen, stak veel deugenietestreken uit, maar was vooral SUPERLIEF. De reden om na het werk naar huis te gaan.
Op dinsdagmorgen, 14februari, had het de start moeten zijn van een nieuwe dag. Mylo was nog wat moe, maar dat is normaal als je om 5u opstaat om te gaan werken. Mylo at zijn eten, ging mee om een plasje te doen, en kroop terug in zijn mand.
2 uur later hoort mijn vriendin een harde piep. Door merg en been...
Ze ging meteen kijken, Mylo lag op zijn zij. Ze wreef hem, maar Mylo was al overleden.
De dierenarts kon enkel vermoeden dat hij een hartaanval heeft gekregen, voor de rest zag hij er kerngezond uit.
Ik weet niet hoe hiermee om te gaan...Elke morgen doet het pijn, elke keer ik thuiskom wil ik zijn getrippel horen, ik wil hem horen 'discusieren' als hij zijn zin niet krijgt. Maar het gaat niet meer.
Ik mis hem en ik zal hem blijven missen,
mijn beste vriend, mijn beste kameraad,
het ga je goed...
Je hebt hier kort verbleven, maar zal voor altijd in ons hartje zijn.
















