Het is nu al een tijdje geleden dat Lemmy van ons is gegaan.
Hij werd 10,5 jaar oud (is een mooie leeftijd voor een labrador).
Maar het zit mij nog steeds dwars dat hij niet zonder pijn kon gaan.
hij had een ontsteking in zijn buik en had pijnstillers nodig maar
we hadden geen alarmnummer van onze eigen dierenarts. Dus we moesten
in het weekend iets anders bedenken om Lemmy te helpen. dus belden
wij bij de andere dierenarts aan en vroegen of ze pijnstillers
voor hem hadden en dat hij verzekerd is dat kosten geen rol spelden
maar hij wilde het geld meteen zien en dat we Lemmy naar hem toe brachten
die al met zijn 3 poten op de andere kant was. Op zijn laatste 2 dagen nog
in te laten slapen. We konden Lemmy niet vervoeren dat was onmogelijk
vanwege zijn ontsteking. Toen zei de dierenarts dat hij
ons ook niet kon helpen.
Het deed me pijn om Lemmy zo te zien liggen.
De volgende dag in de middag zat ik naast hem en zei tegen hem dat
hij zich om ons geen zorgen moest maken en gerust kon gaan.
Toen keek hij mij in mijn ogen en deed ze langzaam dicht en nooit meer open.
Ik begeleide hem zo ver ik kon die dag.
Ik weet zeker dat we onze dierbaren achter de regenboogbrug terug zien
weer jong en zonder pijn.










