Ik heb Ginny begin juli geadopteerd in Amerika, en mij is toen in het asiel verteld dat ze is weggehaald bij een zogenaamde dierenverzamelaar. Ze wisten mij gelukkig heel veel te vertellen over de situatie waar Gin uit is gehaald, waaronder dat er door de voormalig eigenaar maar gewoon wat voer op de grond werd gepleurd en de dieren vervolgens maar moesten uitvechten wie er wat kreeg en wie niet. Het asiel vertelde dat zij 5 pups en 6 volwassen honden, plus nog een stuk of tien katten uit huis hadden gehaald, en het beschikbare eten lang niet genoeg was voor iedereen.
Toen we Gin kregen was ze net geen 5 maanden, maar we hebben direct veel aandacht besteed aan 'tafelmanieren', om haar beginnende voerbaknijd aan te pakken. Dat is allemaal goed gegaan, ik mag nu bij wijze van spreken met mijn hoofd erin gaan liggen en dat vind ze allemaal prima. Echter, één ding wil maar niet lukken: als iemand haar iets uit de hand wil voeren neemt ze diens hand er rustig bij. Het is niet dat ze bijt, maar toch, die tandjes zijn scherp...
Ik heb geprobeerd haar snoepjes uit een open hand te geven, in plaats van tussen een paar vingers te houden zeg maar, maar dan nog vreet ze mijn vingers er bij op. Daarna hebben we op advies van een gedragstherapeute dingen op onze handen gesmeerd zodat ze leert likken in plaats van happen, maar ook dat heeft niet mogen baten.
Het stomme is dat ze bij mijn neefjes (5 en 7 jaar) héél erg voorzichtig is... (overigens heb ik die niet iets in de handen gestouwd van 'hier, geef maar'. We zaten aan tafel te eten en binnen 3 seconden had de kleinste een stukje kip van zijn bord getrokken en Gin voorgebengeld... mag natuurlijk niet, wist die ook donders goed...) Bij hen tuit ze nog net niet haar lippen om het maar zo voorzichtig mogelijk aan te pakken. Maar bij volwassenen vreet ze de armen er nog steeds het liefst bij op.
Heeft iemand nog een tip die ik niet heb geprobeerd? Ze zijn zeer welkom...



Maar ik hoop het toch een beetje te kunnen aanpakken.
3 doggies
Ik zal het gaan proberen, bedankt voor het meedenken! Wat ik zo frappant vind is dat ze met kinderen zo voorzichtig is, terwijl 'wij volwassenen' blij mogen zijn dat al onze vingers er nog aanzitten :P 

