Ryanne, wat vreselijk!
Vrienden van ons hebben een paar dagen geleden hetzelfde meegemaakt: ze gaan op bezoek bij de oma met de hond. Iedereen babbelen op het terras. Hondje snuffelt lekker in de bloembedden. De hond 1 seconde uit het oog verloren. Ze roepen hem, ze zien hem niet. He, waar is ie nu opeens? Ze lopen het huis om, naar de straat en zien hun hondje. Grote opluchting: ha, daar ie de kleine boef! Ze roepen hem, hij probeert recht te komen en op dat moment dringt het vreselijke tot hen door: hij kan niet meer bewegen! Blijkt het hondje te zijn aangereden en z'n ruggegraat gebroken. Ze zijn er uiteraard onmiddellijk mee naar de dierenarts gereden, daarna nog naar een gespecialiseerde kliniek, maar niets meer aan te doen: het hondje was verlamd en had vele interne wonden en ze hebben het moeten laten inslapen.
Het schuldgevoel. De pijn. Dat verdriet. Die mensen zijn daar ook kapot van. Vreselijk drama.
Ik vind het echt heel heel erg voor je, en hoop dat je op veel steun kan rekenen in je omgeving!




















