Ik zit elke dag op dit forum en ik lees veel over verschillende methodes. Iedereen heeft uiteindelijk zijn of haar eigen manier ontwikkeld, maar ik zou zo graag wat tips willen over de basis. Een basisboek oid. Er is een hoop veranderd. Ach eigenlijk net zoveel als de opvoeding van kinderen. Hoe men vroeger dacht over kinderen en welke plek ze kregen in het gezin is heel anders dan hoe we er nu over denken. Met een hond net zo. Want af en toe herken ik mezelf echt niet in verhalen van sommige hondeneigenaren. Beetje hard gezegd misschien, maar het is en blijft een hond. Het is geen mens. Er worden allerlei emoties en eigenschappen aan een hond toegekend waarvan ik echt twijfel of dat zo is.
Dat doen we ook met baby's terwijl die in het begin alleen nog maar handelen uit reflex. Dan staan die pasgeboren moeders boven de wieg
"ach ze is zo verdrietig, ze wil niet slapen, ze heeft het niet naar d'r zin etc. etc."Terwijl een baby nog geen "verdriet" ervaart en ook nog geen "wil" heeft. Nou vanuit die gedachte dat ze dus verdrietig zijn en wel een wil heeft gaat moeders allerlei dingen verzinnen om het haar kind zo behaagelijk mogelijk te maken en dat ze vooral stopt met huilen, dus ...oppakken en troosten, ach misschien is ze wel bang in het donker, of wil ze juist een muziekje met natuurgeluidjes etc. etc. Begrijpen jullie waar ik heen wil?
Er wordt iets "bedacht" wat er helemaal niet is. Enfin de baby staat inmiddels bloot aan zoveel prikkels dat ze al helemaal niet meer in staat is om de slaap te vatten en maar één manier heeft om dat kenbaar te maken en dat is huilen. Uiteraard ontwikkelt de baby zich en wordt het handelen uit reflex bewust handelen en krijgen ze ook een "willetje"
Maar net als met de opvoeding van kinderen zal er voor honden ook wel niet één methode zijn en misschien zijn ze zelfs wel tegenstrijdig. Maar er zal toch wel iets als een basis zijn? Wie kan me helpen?



3 doggies











