Bedankt dat ik nog even kan reageren.
Ik wil even voor opheldering zorgen om verdere misverstanden to voorkomen.
Ik weet niet of ik het op dit forum al vermeld heb. Staat wel in mijn profiel.
Die Husky was dus zwanger toen ik haar overnam. Ik heb het uitgerekend.
Ik heb heus wel in de gaten wanneer ze besprongen wordt door een Reu, er zijn er genoeg geweest die het geprobeerd hebben. Mevrouw was er niet van gediend. Ze was er heel duidelijk in 
Ook heb ik contact gehad met de vorige eigenaren, maar zij wisten van niets.
Ook heeft ze in het verleden al eens geworpen en dat is allemaal goed gegaan.
Ik heb haar laten onderzoeken door de dierenartsen de standaard onderzoeken waren goed, alleen wat magertjes.
Over de stevige tepels die ze had is ook nog gesproken en de dierenarts zei toen dat ze waarschijnlijk niet gezalfd zijn geworden naar haar werp (in het verleden).
Als we toen een echo hadden laten maken dan was het een ander verhaal geworden.
De vraag is natuurlijk of je al iets zit van een week zwangerschap.
Het was niet de bedoeling om haar te laten bezwangeren, in de periode dat ze loops was heb ik haar altijd in het oog gehouden.
Ze is me wel een keer ontglipt en na anderhalf uur had ik haar eindelijk te pakken samen met een Ree, dus niet met een andere hond.
Het Ree heb ik laten lopen, daar was ze nog toe in staat.
Aangezien ik de laatste weken veel aandacht aan mijn Bordeaux moest geven is haar gedrag me een beetje ontgaan.
Nu ik zo terug kijk is het allemaal verklaarbaar.
De situatie was, dat 3 weken geleden, ze beiden tegen de avond het erf afgingen zonder mijn weten.
Ik kwam terug van boodschappen doen en dan laat ik ze even buiten op het erf.
Meestal na enkele minuten komen ze weer naar binnen. Toen niet en ben ik naar buiten gegaan om eens te kijken wat er aan de hand was.
Geen honden en bleek dat het poortje naar de weilanden open stond. Iemand anders heeft het open laten staat toen hij wat ophaalde achter de schutting(kleine opslag van materialen).
Op dat moment was ik nog niet echt bezorgd, omdat we (de honden en ik) daar altijd zijn, en ze dan op mollen jacht gaan.
In het donker met een zaklamp ben ik de wielanden in gegaan, de route nemen die we altijd nemen, maar ik zag geen oplichtende ogen. Toen werd ik gegrepen door een naar gevoel.
Ik hoorde ook aan de andere kant van het pand, enkele 100de meters verderop een eigenaardig geluid(aanrijding).
Ik liep naar de weg en zag een auto staan met de alarmlichten aan.
"Is er hier iets gebeurd?" vroeg ik en toen kreeg ik te horen dat hij een bruine hond had aangereden.
Hij zag hem nog weg rennen het weiland in, richting mijn erf.
De Husky ging ook die kant uit.
Eerst samen gezocht en niet kunnen vinden. Gegevens uitgewisseld en toen ben ik alleen op zoek gegaan.
Ik bleef met de zaklamp rond schijnen in de hoop dat een hond mijn kant uitkeek zodat ik de ogen kon zien.
Uiteindelijk na een uur zag ik de ogen van de Bordeaux en bleef haar naam roepen. Ze kwam niet en ik er naar toe.
Daar lag dat arme meisje in de sloot.
Bleek dat Boki ruim een uur in een natte sloot heeft gelegen.
Naar huis gedragen en naar de dierenarts.
Heupkom op 3 plekken gebroken en heiligbeen gebroken.
Tja, daar sta je dan. Dit is niet iets wat goed te repareren is. Waar normaal een schroef in zou moeten was dus gebroken en zal altijd een zwakke plek blijven, ook met een plaat erin. Grote kans op complicaties en artrose.
We hebben besloten om de achterpoot te amputeren. Dat ze een verlamde blaas had, door het gebroken heiligbeen, vond ik niet interessant. Ik heb in huis overal een stenen vloer en ze kan wel een broekje aan krijgen.
Na lang overleg met de chirug heb ik besloten tot amputatie over tegaan, een hond met 3 poten kan zich uiteindelijk goed voortbewegen.
Na de operatie heeft ze kort op haar andere poot gesteund, maar sindsdien heeft ze hem niet meer gebruikt.
Waarschijnlijk teveel pijnprikkels dat ze die poot misschien uitschakelde. Daar hebben wij ook nog veel over gepraat.
De achterpoot blijk (tijdelijk) verlamt te zijn en het tijd moest hebben dan kon het wel een goed gaan, zekerheid was er niet.
Ik de volgende dag contact opgenomen met Anja Aartsen. http://aartsenaquatraining.nl/
Ik zelf heb geen zwembad om haar te trainen om die poot weer op gang te krijgen.
Helaas kon mevrouw me niet helpen, ze had het op dat moment te druk met persoonlijke problemen.
Ik heb niet de stap gezet om naar Ijmuiden te gaan. Er zijn grenzen.
Mijn voorraad kast leeg gehaald en daar een zijl op de vloer gelgd en stro in gedaan, ik had een baal stro opgehaald bij de buurman.
2 Weken met die meid aan de slag gegaan om haar weer aan het lopen te krijgen.
Zitkarretjes uitgeprobeerd waar de kont op kon rusten, bevestigd met een riem. Ook geen groot succes.
Er werd een rolstoel op maat gemaakt door iemand die zelf een Herder heeft waarvan zijn achterpoten niet werken.
Het hele huis rook naar de ammoniak van het urine verlies, uitlaten ging ook niet.
Ze sleurde zich met achterlijf overal naar toe, om te huilen en vaak lag ze de maar wat en je met die droevige ogen je aankijkend.
Ik heb haar een kans willen geven, maar dit was gewoon triest om te zien. Uiteindelijk hebben we besloten om haar alsnog te laten inslapen, beter voor haar.
Dan praat ik niet eens over het prijskaart
... Ik hoop dat jullie kunnen begrijpen dat ik me niet heb kunnen voor bereiden op te geboorte van de pups.
De rede dat de pups piepen is omdat moeder net niet genoeg melk geeft.
Ze krijgt nu speciale voeding, o.a. Barf, KVV, yoghurt en meer, van alle tips die ik gekregen heb.
De pups zijn rustig nu.