Hij is er niet meer Onze schat Patcho op 30 januari heb ik hem laten inslapen Zijn lichaam was moe Zijn geest niet maar het ging niet meer Hij wilde niet meer mee naar het bos en ja op 30 januari zagen we zijn gevreest doodskoppie Hij kon niet meer. Lopen ging niet meer. Eten ook niet meer en zijn prachtige warme ogen stonden star in zijn kopje Hij had pijn!Voor ons het moment om een steen van ons hart te maken en hem te laten gaan Daar waar hij gelukkig kon zijn Samen met zn pappa en mamma Alle andere honden waren bij hem toen we afscheid namen Zoran gaf hem een likje op zijn snoet Kuma legde zijn speelgoed kippetje bij hem(waar hij normaal niet aan mocht komen)En zijn zus fluisterde nog iets liefs in zijn oorWij stierven een stukje mee.Wat een verdriet Ik mis m nog elke dag Als ik 3 hondenbakken met voer vul ipv 4 Of met 3 in het bos loop Hij laat een groot verdriet achter Maar we deden het voor hem.........We missen je lieve stoere kerel Wees maar gelukkig en blij Lieve knuffel van ons allemaal
