Mijn allerliefste vriendin, dat is Bo. Vanaf de eerste minuut dat ze bij ons op 'proefweek' kwam, lag ze bij mij op schoot, heel speciaal, want haar vorige eigenaresse had me vertelt dat het bij haar 2 dagen had geduurd voordat Bo naar haar toegekomen was. Vanaf dat moment in de auto, liet ze me geen moment meer alleen. Overal volgt ze me, als ik pijn of verdriet heb, komt ze bij me zitten, en geeft ze me pootjes. Ik heb het idee dat ze me begrijpt. Bo is vroeger heel erg mishandelt, dat deed me natuurlijk heel erg veel pijn toen ik het hoorde. Bo is samen met haar moeder binnen gebracht in een asiel omdat zij mishandelt werden in Spanje bij hun baasje. Bo haar moeder is toen overleden door het verdriet, en Bo zat 's ochtends in een hoekje te janken, haar moeder lag blijkbaar al de hele nacht daar terwijl ze overleden was.

Ik heb mijn vorige hond (een beagle) moeten afstaan doordat mijn ouders gescheiden zijn. Daar heb ik heel veel verdriet van gehad, maar op de een of andere manier, denk ik dat het zo heeft moeten zijn. Anders was er geen plek voor Bo geweest, en ik heb een hele speciale band met Bo. Ik voel het wanneer zij verdrietig is, en dan pak ik haar bij me. En zij voelt het wanneer ik verdrietig ben, en dan komt ze ook bij me.

We zijn vriendinnen, en nog niet zo'n beetje ook. Ik hou ontzettend veel van haar, en zal er haar hele leven lang voor blijven zorgen dat ze nooit meer pijn hoeft te ervaren!! Ik hou van je Bo!