Gisteren 15-06-2011 hebben wij afscheid moeten nemen van ons prinsesje ,onze Lunie….
Met 7 weken kwam jij in ons leven een klein rimpelig wondertje.
Je groeide uit tot een prachtige mooie,lieve pei met een eigen wil.
Je was het liefst thuis in je eigen omgeving of bij mensen die je goed kon…die kregen al je liefde.
Het strand was je alles,daar kon je je ei kwijt,lekker rollenbollen in het natte zand en pootje baden in zee.
Tot het noodlot toesloeg….kanker.
We wilde geen extra pijn,we wilden geen eindeloze behandeling die toch op niks zouden uitdraaien.
We hoopten nog heel lang van je te kunnen genieten…
Helaas hoorde we al snel dat het al uitgezaaid was en het wel eens sneller kon gaan dan wij wilden.
De laatste week ging je pijn aan geven ,je bulten/wonden werden groter…sprongen steeds open.
Ook ging je je steeds meer terug trekken…
Daarom hebben we de onmogelijke beslissing genomen en je vandaag laten gaan,voor het straks allemaal ondraagelijk voor je zou worden.
Puur uit liefde voor jou Luna….
Het doet afschuwelijk pijn,de tranen blijven maar lopen,ons prinsesje ,ons meisje is er niet meer.
Liefste allerliefste Luna…doet onze Bollie boven een grote knuffel geven…weet dat je altijd in ons hart bent,en we je nooit vergeten.
Bedankt voor je onvoorwaardelijke liefde voor ons en alle prachtige jaren samen.
For always in our hearts….
Je baasjes en Joep…










..Rust zacht lieve Luna .






















