Lieve Bobby,
17-06-2011 hebben wij afscheid moeten nemen van jou….
Met 10 jaar kwam jij in ons leven. Sommige mensen verklaarden ons voor gek dat we zo'n oude hond namen, maar voor ons was daar niks geks aan. Je zou anders in het asiel belanden, 10 jaar oud en dan het asiel in? Dat ging echt niet gebeuren! Jij verdiende een onbezorgde oude dag.
Je leefde bij ons al snel op, je had altijd plezier met onze Bo waar je een als snel grote maatjes mee werd maar ook als we met z'n 2-en op pad gingen hadden we altijd de grootste lol met elkaar. Je was het liefst in de buurt van de baasjes, lag naast hun op de bank, soms op schoot of je liep aan hun zijde. Spelen met een balletje pootje badend in het water in het natuurgebied bij ons om de hoek was je favoriete bezigheid. Hier gingen we dan ook vaak heen waar je je altijd gedroeg alsof je nog een jonge pup was, baasjes genoten hier altijd enorm van.
Helaas ging je steeds verder achteruit, je lichaam begon op te raken. Je artrose was hetgeen waar je het meest last van had, je liep slecht en zakte regelmatig door je poten heen. Je kon enkel nog een klein blokje om wandelen, verder dan dat was teveel voor je. Dat maakte ons helemaal niks uit, we gingen lekker met z’n 2-en een blokje om en hadden nog veel plezier samen. Als de baasjes thuis kwamen, kwam je niet meer enthousiast op ons afrennen maar lag je enthousiast met je staart te kwispelen terwijl je lekker op de bank bleef liggen. Je was zo moedig en sterk want je liet je pijn zo nooit echt zien en gaf nooit een krimp.
Vorige week werd duidelijk dat het nu wel snel achteruit ging, met grote moeite en met veel pijn kon je nog opstaan, van lopen was geen sprake meer dat was meer strompelen. In je ogen zag ik enkel nog je pijn en wanhoop. Zijn nog diverse keren naar de DA geweest, er was nog 1 behandeling mogelijk, hier zijn we direct mee begonnen. Helaas sloeg deze niet aan en verslechterde je nog meer.
Het was zo tegenstrijdig je lichaam raakte op maar je koppie was nog zo goed deze kon nog jaren mee. Je wou zelf nog zo graag. Maar de laatste dagen zonderde je jezelf meer en meer af. Je enthousiasme en aandacht verdween meer en meer, je gaf zelf op. Je keek ons aan alsof je wou zeggen ‘help me dan baas!’. Pijn is wel het allerlaatste wat jij - onze grote vriend - verdient hebt. We hebben toen de aller-moeilijkste beslissing van ons leven moeten nemen, maar wij zijn overtuigd dat dit de juiste beslissing voor jou is geweest. Jij verdient een pijnloos bestaan en je rust. Gisteren ben je op je eigen manier in onze armen ingeslapen.
Bedankt dat we je als 10 jarige oude heer in ons huisje hebben mogen ontvangen en we je een onbezorgd laatste stukje leven hebben mogen geven. Wij hebben enorm genoten van je onvoorstelbare liefde, geborgenheid en enthousiasme. Je bent uniek en onze grote vriend door dik en dun. Bedankt dat je zo’n maatje voor Bo was en je zo’n goede leermeester voor hem bent geweest, hij heeft er veel van jou geleerd. We missen je enorm en zullen je voor altijd in onze harten sluiten.
Rust zacht lieve vriend




3 doggies



























