Het is een jaar geleden dat we je moesten laten gaan. Je had pijn en je kón niet meer. Ondanks dat genoot je nog steeds van je uitjes, maar we moesten je met een band onder je buik ondersteunen die laatste week. Dan nog wil je niet om wat mogelijk een dipje is gelijk de laatste beslissing nemen. Maar het ging alleen maar slechter.
Ik haalde de auto en mijn vader liep met je naar het veldje op de hoek. Je zag de auto aankomen en je werd wild van enthousiasme. Je mocht mee! Instappen voor de bijrijdersstoel ging niet meer, je voorpoten stonden binnen en je lag met je kont in de goot. Ik heb je in de auto getild. Je was zo blij! Maar het was je laatste rit.
We mochten in een apart kamertje en je mocht op een deken liggen. Ik ging naast je zitten en je kreeg een tourniquet en een kalmeringsmiddel. Je lag rustig te wachten. Toen kreeg je het slaapmiddel en je ogen gingen dicht. Hard snurkend lag je daar. Ik aaide je hoofd.
De laatste prik, nog een snurk en je was weg. Geen strijd. Jij wist ook, het ging niet meer, het was tijd.
Vaak heb ik gehuild om je, nu ook weer.
Wacht met Freya op me bij de Regenboog-brug en we zullen elkaar weer zien.
Chico: 3-2-1995, bij ons sinds 23-10-1998 en ons verlaten op 16-6-2009. We missen je nog steeds.



3 doggies

















