Ben ik met u eens, Wilma.
Wat ik dan weer heb, ik denk dan aan de hondjes
die bij deze fokker achterblijven en god weet
wat met de diertjes gebeurt.
Daar ikzelf ervaringen heb met de fokker van mijn
oudste, ben ik voor de tweede ook op zoek gegaan
naar een erkend fokster.
Het verschil was heel groot.
Bij mijn jongste kon ik de moeder zien, de vader,
de oma, de andere hondjes, ik kon zo vaak teruggaan
als ik wilde en wat ik zo prachtig vond, ze keken
wel of wij wel de goede baasjes zouden zijn voor
onze rakker.
Ik kreeg alle papieren, stamboom, noem het maar
op, alles wat maar genoemd kan worden.
Bij mijn oudste kon ik nergens op terugvallen.
Heb ik meegenomen toen hij 5 weken was, niet
gesocialiseerd, huid en darmproblemen.
Het is gelukkig wel goedgekomen met mijn boy,
maar het verschil was heel groot.
Ik kon hem niet meer teruggeven aan de fokker.
Want toen Luca voor me stond, kon ik niet meer
terug. Voor mijn eigen gevoel niet.
Want ik dacht, als ik hem achter laat, god weet
wat mijn mijn jongen zou gebeurd zijn.