Hondenforum Verlies verwerking
HondenForum > Afscheid en memoriam > Verlies verwerking
Mojuan
Dankje Sylvia..
Het is fijn dat mensen weten hoe het voelt.
Ik heb nu een topic aangemaakt speciaal voor Romeo.
Het is fijn dat mensen weten hoe het voelt.
Ik heb nu een topic aangemaakt speciaal voor Romeo.
Marizia Brito (Gast)
Ik heb gister na 11 jaar afscheid moeten nemen van mijn allerbeste vriend Snoopy. Samen met mensen die voor hem belangrijk waren heb ik hem in mijn armen laten inslapen. Hij was helemaal op en kon niet meer. Hij liep al een tijdje met zijn gezondheid te kwakkelen en nu zat hij er helemaal doorheen en ik kon hem niet meer ziek aanzien en hem elke keer weer allerlei onderzoeken aandoen. Ik ben kapot van verdriet. Kan alleen maar aan hem denken en huilen. Alles in het huis doet me aan hem denken. zijn riem zijn mandje zijn favoriete plekje op de bank... Ik weet niet hoe ik deze verdriet ga kunnen verwerken en heb respect voor alle hondenbaasjes die dit mee hebben gemaakt en het een plekje hebben kunnen geven. Snoopy word vandaag gecremeerd en dan krijg ik zijn urn. Ik zal het een mooie plekje geven en nooit zal ik dit bijzondere hondje dat zoveel liefde voor anderen had vergeten....
Machtel, Romeo en Luca +
Marizia, wat vreselijk dat je je Snoopy moet missen.
Ik wens je heel veel sterkte toe bij dit verlies.
Omdat je zoveel van hem houdt, heb je dit voor hem kunnen doen.
Zelf kon het ventje dit niet.
Het getuigt van heel veel liefde als je dit besluit kunt en wilt nemen.
Ik kan niet anders melden, dan dat ik met je meeleef en alle hondenbaasjes van hondenpage.
Heel veel sterkte.
Hij is voor altijd in je hart.
Ik wens je heel veel sterkte toe bij dit verlies.
Omdat je zoveel van hem houdt, heb je dit voor hem kunnen doen.
Zelf kon het ventje dit niet.
Het getuigt van heel veel liefde als je dit besluit kunt en wilt nemen.
Ik kan niet anders melden, dan dat ik met je meeleef en alle hondenbaasjes van hondenpage.
Heel veel sterkte.
Hij is voor altijd in je hart.
Kylie
Heel veel sterkte gewenst.
Ja, heel veel hondenbaasjes weten hoe het voelt. Je gaat door een heel droevige periode. Voor ons, mensen is het dan ook nog zo dat we zo'n moeilijke beslissingen moeten nemen. Voor je lieve Snoopy is het een geluk dat z'n baasjes het beste deden wat ze volgens wat ze zagen en voelden konden doen.
Hoe meer je van je hondje hield... hoe groter het verdriet. Maar het bewijst wel dat je jarenlang een schat dicht bij je mocht hebben. De pijn om deze laatste dagen zal afnemen en ik wens je de mooie herinneringen aan voorheen toe met de wetenschap dat Snoopy ook nu nog je hondje en maatje blijft. Die vriendschap en liefde vergaan niet.
Ja, heel veel hondenbaasjes weten hoe het voelt. Je gaat door een heel droevige periode. Voor ons, mensen is het dan ook nog zo dat we zo'n moeilijke beslissingen moeten nemen. Voor je lieve Snoopy is het een geluk dat z'n baasjes het beste deden wat ze volgens wat ze zagen en voelden konden doen.
Hoe meer je van je hondje hield... hoe groter het verdriet. Maar het bewijst wel dat je jarenlang een schat dicht bij je mocht hebben. De pijn om deze laatste dagen zal afnemen en ik wens je de mooie herinneringen aan voorheen toe met de wetenschap dat Snoopy ook nu nog je hondje en maatje blijft. Die vriendschap en liefde vergaan niet.
annie
hoi Marizia,
ik wens je heel veel moed en sterkte met het verlies van je hondje.
Ik weet wat je nu meemaakt en voelt, heb op 2 december ook mijn woefje moeten laten inslapen.het laatste wat ik hem zei was "ik hoop dat je het me kan vergeven dat ik je heb laten sterven" Hij, Bono, zo heette mijn woefje, was mijn alles, was er elke dag voor me, vooral toen ik het moeilijk had. Ik heb van mijn hart een kasseisteen moeten maken, hij had kanker in zijn muiltje maar dat groeide minder vlug dan voorzien, het waren zijn achterpootjes die fataal waren op heel korte tijd.hij kreeg de zwaarste medicatie, maar dat kon hem ook niet meer helpen. heb hem ook laten cremeren, mocht er niet aan denken dat ze mijn beesteke zomaar op een hoop zouden gooien en zonder enig gevoel op de brandstapel zouden gooien. elke dag branden er kaarsjes aan zijn urne en foto en is omringd met engelbeeldjes, overal in huis hangen en staan foto's van hem en elke dag vloeien nog tranen over mijn wangen omdat ik hem zo hard mis.
Ik heb wel al een ander hondje gekocht omdat ik hoop dat dat het verdriet om Bono iets kan temperen, maar dat wil niet zeggen dat ik mijn nieuwe beestje, Eros heet hij, gebruik om bono te vervangen. Bono heeft een heel speciaal plaatsje in mijn hart gekregen en gaat er niet meer uit.
zo zitten we allebij zowat in dezelfde situatie Marizia,en ik hoop dat je je verdriet toch beetje kan verwerken
dikke knuffel
Annie
ik wens je heel veel moed en sterkte met het verlies van je hondje.
Ik weet wat je nu meemaakt en voelt, heb op 2 december ook mijn woefje moeten laten inslapen.het laatste wat ik hem zei was "ik hoop dat je het me kan vergeven dat ik je heb laten sterven" Hij, Bono, zo heette mijn woefje, was mijn alles, was er elke dag voor me, vooral toen ik het moeilijk had. Ik heb van mijn hart een kasseisteen moeten maken, hij had kanker in zijn muiltje maar dat groeide minder vlug dan voorzien, het waren zijn achterpootjes die fataal waren op heel korte tijd.hij kreeg de zwaarste medicatie, maar dat kon hem ook niet meer helpen. heb hem ook laten cremeren, mocht er niet aan denken dat ze mijn beesteke zomaar op een hoop zouden gooien en zonder enig gevoel op de brandstapel zouden gooien. elke dag branden er kaarsjes aan zijn urne en foto en is omringd met engelbeeldjes, overal in huis hangen en staan foto's van hem en elke dag vloeien nog tranen over mijn wangen omdat ik hem zo hard mis.
Ik heb wel al een ander hondje gekocht omdat ik hoop dat dat het verdriet om Bono iets kan temperen, maar dat wil niet zeggen dat ik mijn nieuwe beestje, Eros heet hij, gebruik om bono te vervangen. Bono heeft een heel speciaal plaatsje in mijn hart gekregen en gaat er niet meer uit.
zo zitten we allebij zowat in dezelfde situatie Marizia,en ik hoop dat je je verdriet toch beetje kan verwerken
dikke knuffel
Annie
Anoniem (Gast)
Beste Machtel, kylie en annie
Ik wil jullie bedanken voor jullie bemoedigende woorden en het is fijn om te lezen dat de intense pijn en leegte die ik nu voel heel normaal is en jullie die ook allemaal zo voelen/ hebben gevoeld. Gisteren is mijn eerste dag zonder mijn kleine prins heel erg zwaar gevallen. Vooral toen ik met die crematoruim belde en te horen kreeg dat Snoopy daar gister helemaal niet was aangekomen, omdat het waarschijnlijk een drukke dag voor de dierenambulance was die hem erheen zou brengen. Ik voelde me al rot en toen helemaal omdat ik dus niet wist waar hij was en hoe hij erbij lag. Ben vanochtend door de crematoruim gebeld dat snoopy er toen net was aangekomen. Dat voelde wel heel fijn en heb meteen doorgegeven dat ik wilde dat hij individueel wordt gecremeerd. Nu wordt hij pas morgen gecremeerd dus nog een dag langer. Vind het vreselijk, maar is niet anders.
Ik had gisteravond opeens wel een vredig gevoel met mijn besluit, want het is me nu duidelijk geworden dat snoopy de laatste paar weken van zijn leven afscheid van me heeft genomen en er toen pas klaar voor was om te gaan. Snoopy was elf jaar, maar heeft de afgelopen 4 jaar bij mijn moeder thuis gewoond omdat hij niet met mij mee wilde toen ik op mezelf ging. Nu was hij de afgelopen 1,5 maand bij bij thuis omdat mijn moeder op vakantie was en ik dus voor hem zorge in de tussentijd. We sliepen toen zoals vanouds elke nacht samen, nam hem mee naar mijn werk. we waren letterlijk 24 uur samen iets wat al jaren niet meer zo was geweest. Dus denk dat hij bewust heeft gewacht om die momenten weer samen mee te maken zoals vroeger en zo afscheid heeft genomen en toen de rust had om te gaan. Hij was hier thuis ook echt heel vrolijk was niet te merken dat hij liever bij mijn ouderlijke huis was. Ik ben dus ontzettend blij dat wij samen de laatste paar weken van zijn leven intens samen hebben doorgebracht en er nu voor gekozen heeft om te gaan, omdat hij er nu klaar voor was. Dat geeft me ergens toch een goed gevoel en tuurlijk ben ik ontzettend verdrietig, maar toch op een andere manier.. We zijn de afgelopen weken letterlijk tot het einde en dat hij in mijn armen stierf bij elkaar geweest en dat maakt zijn verlies toch iets dragelijker voor mij. Ik ga zo weer voor het eerst werken en daar zullen alle clienten wel vragen waar hij is en zal ik ook daar weer de plekken zien waar hij het liefst was. Of zo de auto moet instappen en dan een lege plek naast me ziet, terwijl hij er altijd lag en er uit de raam kijk terwijl ik naar werk reed. Dat zullen de dingen zijn die heel erg pijn zullen doen, maar hopelijk uiteindelijk ook zullen wennen.
Bedankt voor jullie medeleven en hoop dat ik over een tijdje kan melden dat ik zijn verlies een plekje heb kunnen geven...
Marizia
Ik wil jullie bedanken voor jullie bemoedigende woorden en het is fijn om te lezen dat de intense pijn en leegte die ik nu voel heel normaal is en jullie die ook allemaal zo voelen/ hebben gevoeld. Gisteren is mijn eerste dag zonder mijn kleine prins heel erg zwaar gevallen. Vooral toen ik met die crematoruim belde en te horen kreeg dat Snoopy daar gister helemaal niet was aangekomen, omdat het waarschijnlijk een drukke dag voor de dierenambulance was die hem erheen zou brengen. Ik voelde me al rot en toen helemaal omdat ik dus niet wist waar hij was en hoe hij erbij lag. Ben vanochtend door de crematoruim gebeld dat snoopy er toen net was aangekomen. Dat voelde wel heel fijn en heb meteen doorgegeven dat ik wilde dat hij individueel wordt gecremeerd. Nu wordt hij pas morgen gecremeerd dus nog een dag langer. Vind het vreselijk, maar is niet anders.
Ik had gisteravond opeens wel een vredig gevoel met mijn besluit, want het is me nu duidelijk geworden dat snoopy de laatste paar weken van zijn leven afscheid van me heeft genomen en er toen pas klaar voor was om te gaan. Snoopy was elf jaar, maar heeft de afgelopen 4 jaar bij mijn moeder thuis gewoond omdat hij niet met mij mee wilde toen ik op mezelf ging. Nu was hij de afgelopen 1,5 maand bij bij thuis omdat mijn moeder op vakantie was en ik dus voor hem zorge in de tussentijd. We sliepen toen zoals vanouds elke nacht samen, nam hem mee naar mijn werk. we waren letterlijk 24 uur samen iets wat al jaren niet meer zo was geweest. Dus denk dat hij bewust heeft gewacht om die momenten weer samen mee te maken zoals vroeger en zo afscheid heeft genomen en toen de rust had om te gaan. Hij was hier thuis ook echt heel vrolijk was niet te merken dat hij liever bij mijn ouderlijke huis was. Ik ben dus ontzettend blij dat wij samen de laatste paar weken van zijn leven intens samen hebben doorgebracht en er nu voor gekozen heeft om te gaan, omdat hij er nu klaar voor was. Dat geeft me ergens toch een goed gevoel en tuurlijk ben ik ontzettend verdrietig, maar toch op een andere manier.. We zijn de afgelopen weken letterlijk tot het einde en dat hij in mijn armen stierf bij elkaar geweest en dat maakt zijn verlies toch iets dragelijker voor mij. Ik ga zo weer voor het eerst werken en daar zullen alle clienten wel vragen waar hij is en zal ik ook daar weer de plekken zien waar hij het liefst was. Of zo de auto moet instappen en dan een lege plek naast me ziet, terwijl hij er altijd lag en er uit de raam kijk terwijl ik naar werk reed. Dat zullen de dingen zijn die heel erg pijn zullen doen, maar hopelijk uiteindelijk ook zullen wennen.
Bedankt voor jullie medeleven en hoop dat ik over een tijdje kan melden dat ik zijn verlies een plekje heb kunnen geven...
Marizia
Kylie
hoe moeilijk ook... eens komen die dagen en jij zit er nu middenin...
Heel veel sterkte gewenst. Zeker ook morgen nog. Ja, het is mooi dat jullie nog veel samen geweest zijn. Je hondje leeft verder in je hart en het is een vriendschap en liefde voor altijd.
Tijd en ruimte zijn niet belangrijk. Wat jullie hadden... dat telt.
Heel veel sterkte gewenst. Zeker ook morgen nog. Ja, het is mooi dat jullie nog veel samen geweest zijn. Je hondje leeft verder in je hart en het is een vriendschap en liefde voor altijd.
Tijd en ruimte zijn niet belangrijk. Wat jullie hadden... dat telt.
miriam en harlieke RIP 22-09-1996 - 03-12-2011 afscheid nemen bestaat niet, ik ga wel weg, maar verlaat je niet
Hoi janette
dit moet inderdaad slijten ik weet wat je voelt, harley is 3 december overleden, en zoals je al aangaf, veel mensen vragen en? 'pak' je weer een andere hond?? Dat doet zo zeer, ik weet dat ze het goed bedoelen maar NEE je kunt iemand niet vervangen. Veel mensen weten wel dat je verdriet hebt maar niet hoe diep dat zit, want in hun ogen is het idd toch 'maar' een hond. God ik kan daar zo kwaad over worden. Veel sterkte meid we zullen het hier allemaal nodig hebben.
dit moet inderdaad slijten ik weet wat je voelt, harley is 3 december overleden, en zoals je al aangaf, veel mensen vragen en? 'pak' je weer een andere hond?? Dat doet zo zeer, ik weet dat ze het goed bedoelen maar NEE je kunt iemand niet vervangen. Veel mensen weten wel dat je verdriet hebt maar niet hoe diep dat zit, want in hun ogen is het idd toch 'maar' een hond. God ik kan daar zo kwaad over worden. Veel sterkte meid we zullen het hier allemaal nodig hebben.
Reinoud (Gast)
Hoi Janette,
Allereerst gecondoleerd met je hond. Ik weet hoe je je voelt, want ik heb net op 9 januari om 16.30 uur m'n eigen hond van bijna 15 jaar in moeten slapen
(ouderdom) en ik mis hem heel erg, want hij was m'n maatje! Als het goed is gaat het vanzelf wel weer over, maar je zult hem altijd wel missen, dat heb ik ook nog steeds met m'n eerste hond (overleden in 1998).
Sterkte nogmaals met het verlies.
Allereerst gecondoleerd met je hond. Ik weet hoe je je voelt, want ik heb net op 9 januari om 16.30 uur m'n eigen hond van bijna 15 jaar in moeten slapen
(ouderdom) en ik mis hem heel erg, want hij was m'n maatje! Als het goed is gaat het vanzelf wel weer over, maar je zult hem altijd wel missen, dat heb ik ook nog steeds met m'n eerste hond (overleden in 1998).Sterkte nogmaals met het verlies.
martine
Hallo Janette.
Eerst en vooral heel veel sterkt met het verlies van je schatje Nala.
De tranen stromen weer uit mijn ogen als ik dit lees.
Ik ben op gebied van alle dieren nog al gevoelig en dan vooral honden en katten.
Wij begin ons december ons yorske van 14 jaar moeten laten inslapen en het is ongelovig hoe veel pijn zo iets kan doen.
Maar ik heb de laaste 3 jaar al niet anders moeten doen dan mijn lievelingen afgeven uit ouderdom.
En dan hoor je de mensen achter je zeggen het zijn to
toch maar dieren.
Maar als je een hard voor dieren hebt zijn ze als je kinderen en horen ze bij het gezin.
Dus ik versta maar al te goed dat je verdriet van heb en het slijt wel maar vergeten doe je ze nooit.
Dus mijn oprechte steun gaat naar jou.
Geniet nog heel veel van je andere hondjes en denk vooral aan de mooie momenten die je met Nala hebt gehad.
Heel veel lieve groetjes
Martine
Eerst en vooral heel veel sterkt met het verlies van je schatje Nala.
De tranen stromen weer uit mijn ogen als ik dit lees.
Ik ben op gebied van alle dieren nog al gevoelig en dan vooral honden en katten.
Wij begin ons december ons yorske van 14 jaar moeten laten inslapen en het is ongelovig hoe veel pijn zo iets kan doen.
Maar ik heb de laaste 3 jaar al niet anders moeten doen dan mijn lievelingen afgeven uit ouderdom.
En dan hoor je de mensen achter je zeggen het zijn to
toch maar dieren.
Maar als je een hard voor dieren hebt zijn ze als je kinderen en horen ze bij het gezin.
Dus ik versta maar al te goed dat je verdriet van heb en het slijt wel maar vergeten doe je ze nooit.
Dus mijn oprechte steun gaat naar jou.
Geniet nog heel veel van je andere hondjes en denk vooral aan de mooie momenten die je met Nala hebt gehad.
Heel veel lieve groetjes
Martine
