Hondenforum Topic: rouwverwerking...
Ingrid Bemelmans
Hallo allemaal!
Ik vraag me af hoe jullie het overlijden van je hond verwerken...
Toen mijn lieve Gorby ziek werd wist ik,dat ik afscheid van haar moest gaan nemen en haar loslaten...maar hoelang we samen nog hadden,dat wist ik niet...dat bleek nog een half jaar te zijn ,waarin ik soms al heel verdrietig was om haar te moeten gaan missen,maar ook omdat ik haar achteruit zag gaan...zij liet mij zien hoe ik haar kon loslaten,dat deed ze heel liefdevol naar mij...
Ik ben nog voor een second opinion naar Nederland geweest in juni 2007 en had een huisje gehuurd samen met haar,Tosca en Joep in de bossen van Nunspeet.Ze heeft enorm genoten ondanks,dat ze ziek was...haar laatste lange reis samen was dat...zij was mijn reishondje,die me overal vergezelde...13 jaar lang...Toen we terug kwamen heb ik een dagboekje gemaakt, waar ik iedere dag wat inschreef en fotootjes in plakte van haar en met haar herinneringen ophaalde,wat we allemaal beleefd hadden samen...dat was voor mij al een soort verwerking...toen ik haar uiteindelijk liet gaan,heb ik haar lijfje een mooi plekje onder een hele grote boom gegeven bij mijn huis,waar ze zelf al een ligkuil had gemaakt in de schaduw onder die prachtige boom.Er branden regelmatig nog kaarsjes voor haar...er staan foto´s in mijn huis en ik praat nog regelmatig met haar,wetend dat ze bij me is en dat ik haar straks weer zal zien,als ik sterf...
Ingrid en haar honden
geplaatst op maandag 07 april om 12:36
Reacties
Alice (gast)
Hoi Ingrid,
Ik voel o zo met je mee, het is vandaag precies 1 week geleden dat we onze lieve Cobus hebben laten inslapen en het is net of het verdriet met de dag groter word, inplaats van dat ik het een plekje kan geven ging er deze week geen dag voorbij of ik moest wel even om hem huilen. ik weet heus wel dat het tijd nodig heeft. Maar helaas vinden sommige mensen om je heen dat het nu wel goed is er word dan gevraagt zo al over je ergste verdriet heen????? hoe kan dat nou na 10 jaar samen alles gedeeld te hebben??? Het leek zowaar dat deze week alles zo'n beetje zijn glans verloren heeft. Dit weekend hebben we op de hond van onze dochter gepast ik kon er niet toe komen om het rondje te lopen wat ik altijd met Cobus liep en heb dan ook bewust voor een andere route gekozen. Ik weet heus wel dat dit misschien voor anderen heel drammerig klinkt maar het voelt nou eenmaal zo en niet anders. Vrijdag was ik even in de dierenwinkel om een vogelhuisje te kopen de jongen die mij altijd hielp vroeg hetzelfde (hij bedoelde hondenvoer) en ja hoor daar gaan we weer snikkend vertelde ik hem dat we Cobus niet hebben. gewoon kloten is dat. En dan heb ik het nog helemaal niet over de mensen die zeggen je neemt zeker geen hond weer he?? De kinderen zijn de deur uit en jullie kunnen gaan en staan waar jullie willen. Als je dan zegt ik denk het wel word er geantwoord denk toch na nu heb je nog verdriet maar over een paar weken denk je er heel anders over. Ik vind dat dit een beslissing is die wij zelf toch moeten nemen. Ingrid Hoe is het nu met je lieve Tosca? ik hoop dat het goed gaat en dat ze geen pijn heeft. geef haar vooral een hele dikke kuffel van ons.
Liefs van Alice en Cobus4ever
geplaatst op maandag 07 april om 13:29
Ingrid Bemelmans
Hoi lieve Alice,
Doe a.u.b.jouw rouwverwerking op jouw manier! Huil,als je moet huilen,wordt boos,als je boos wil zijn...sommige mensen kunnen je zo´n extra pijn bezorgen(soms onbewust)met hun nare opmerkingen,zoals ´het is maar een hond´ o.i.d. Zeg hen gerust,dat ze je pijn doen met zo´n opmerking en laat ze los...je wordt iedere keer geconfronteerd met je pijn,als je ergens rondloopt of zoals bij jou de dierenwinkel instapt.Door erover te praten met mensen,waar je wél terecht kan met je verdriet,zal de pijn uiteindelijk wat minder hevig zijn en op een gegeven moment een plekje krijgen...ik heb een dierentolk met mijn Gorby laten praten en wat daaruit kwam heeft mij veel troost geboden.Maar doe het op jouw manier!
Ik kom net terug van de boodschappen en Tosca en nog wat andere honden gingen mee in de bus.Poppy zat lekker bij Tosca,die houden gewoon heel veel van elkaar.Tosca heeft heerlijk haar neus bij het raampje gehouden en luchtjes opgesnoven en wat naar buiten gekeken(ze kan liggend naar buiten kijken)...ik heb extra vitamines voor haar gehaald bij de dierenarts,want van botkanker kan je bloedarmoede krijgen...dus extra vertroetelen...
Nou meis,hou je haaks,we denken hier aan je...en neem je tijd met alles,wat voor jou goed voelt!!!
Knuf van Ingrid en haar honden
geplaatst op maandag 07 april om 15:28
Monique
Hoi Ingrid en Alice,
Bij ons is het nu bijna 8 maanden geleden dat wij onze lieve Buster hebben moeten laten gaan. Nog dagelijks mis ik hem. Ik weet dat ik de eerste week een beetje in een roes leefde. Het nog niet echt volledig besefte dat hij voorgoed van ons vandaan was, maar na een week of 2 kwam het echte verdriet pas. Je gaat al die rituelen zo missen! Bij alles wat je doet, komt je kanjer wel even in je gedachte op. Buster was gewoon altijd in mijn buurt als ik thuis was! Ik zelf heb voor mijn lieve Buster op Petsinmemoriam.nl een plekje gemaakt. Als ik wat aan hem kwijt wil, dan schrijf ik dat daar bij hem. Het is ook een soort dagboek, maar dan op het internet. Op dit forum zijn alleen maar mensen aanwezig, die je volledig begrijpen en die ook ontzettend met je meeleven. Tenslotte deel je daar allen het zelfde verdriet en gemis. De mensen die daar aanwezig zijn, hebben allen voor hun overleden kanjer een plekje gemaakt. Je kunt elkaar daar steunen in het verdriet. Ik zelf vind dit dus heel prettig. Verder heeft hij een plekje gekregen in ons huis. Op de plaats waar hij normaal veel lag, staat nu zijn urnenkist met een foto en zijn knuffels en 2 sterrenkaarsjes. Als ik het even moeilijk heb, brand ik die kaarsjes bij zijn plekje. In het dagelijkse leven is niet iedereen het zelfde! Hoe vaak ze niet tegen mij zeiden...."het is maar een hond". Sommige mensen denken echt dat je een hond zomaar even kan vergeten....Nou mooi niet! Voor mij was hij een zoontje, mijn allesie, mijn grootste maatje. Een vriend waar je altijd op kon rekenen en die hoe dan ook altijd blij met je was!! Ik moet zeggen dat het van mij afschrijven ontzettend helpt bij het omgaan van zijn gemis. En tja, de eerste weken is het moeilijk om er over te praten. Vooral als mensen op straat je iets vragen..."normaal had jij toch altijd 2 honden!" of "waar heb je Buster gelaten". Zo rot vond ik die vragen altijd. Ook de vraag "komt er nu een nieuwe hond bij Flos"...Ik kon wel uit mijn vel springen van woede....Hoe kon iemand dat nu vragen?? Net of hij zomaar even te vervangen was?? Achteraf besef je wel dat ze het allemaal goed bedoelde, maar op dat moment is het erg rot! Nu 8 maanden later, kan ik zijn verhaal wel vertellen en heb ik ook geleerd dat een hond niet voor iedereen hetzelfde betekent. Soms valt er nog wel een dikke traan, maar dat wordt wel minder. Ik kan nu weer lachen om al die leuke herinneringen aan hem. Met sommige dagen blijft het moeilijk...BV zijn verjaardag, onze verjaardag, feestdagen en belangrijke gebeurtenissen waar hij altijd bij was.....
Ik wens jullie beide heel veel sterkte. Tenslotte verwerkt ieder het op zijn/haar manier, maar neem gerust eens een kijkje op de site waar ik veel steun aan heb.
liefs Monique
geplaatst op maandag 07 april om 16:52
Alice
Dank jullie wel voor jullie lieve woorden, ik heb mij nu ook aangemeld en een foto van onze grote vriend geplaatst, als ik er naar kijk schiet ik weer vol wat zou ik er wat voor over hebben om zijn lieve koppie nog even te strelen. even een likkie aan mijn oor krijgen.
geplaatst op maandag 07 april om 16:58