Hondenforum Topic: Hoe snel neem je een andere hond na het overlijden van je vorige?
Amy
Hallo allemaal,
Gelukkig is het bij ons nog niet zover, maar vaak vraag ik me af of je het best meteen na het overlijden van je hond een andere hond/pup kunt nemen of juist niet?
Een andere hond is wel afleiding natuurlijk, maar je bent eerst toch nog een poos verdrietig. Heeft dat geen nadelige invloed op je nieuwe hond?
Andere mensen zeggen ook wel dat je het niet meteen moet doen, omdat je anders te veel gaat vergelijken.
Ik zou graag eens jullie reakties en eventuele ervaringen horen!
Groetjes en een pootje, Amy
geplaatst op maandag 17 maart om 15:15
Reacties
neophyte 
1 doggie
hey amy,
stja... ik denk dat het voor iedereen anders is.
ik zou niet gelijk een andere hond willen(denk ik) als ik deze niet meer zou hebben.
voor mij zijn zo ie zo alle 2 me hondjes onvervangbaar.
ik zou er denk ik wel eventjes mee wachten.
groetjes mandy en der doggie's
geplaatst op maandag 17 maart om 16:00
Boomer 2 doggies
Helaas zelf pas voor de beslising gestaan.Ons vorige hondje Bas hebben we moeten laten inslapen.
Behalve het verdriet is het ook opeens heel stil in huis.Wij hebben er voor gekozen om toch weer met een pup te beginnen.Na twee weken was ze in huis.Wat we wel hebben gedaan is voor haar alles nieuw gekocht.We missen Bas eigenlijk nog steeds en hebben van hem ook een schilderij laten maken.Maar Boomer zorg op haar eigen manier ervoor dat we toch weer een boel plezier aan haar beleven.Vergelijken doe je denk ik ook na een jaar.Maar iedere hond is uniek en heeft zijn eigen karater. Wij hebben er geen spijt van en genieten van de ondeugd van Boomer.En Bas houdt gewoon en in gedachten en warm plekje.Hoop dat je nog eerst nog een boel plezier samen met je hond mag beleven.
Fred
geplaatst op maandag 17 maart om 18:56
Ingrid Bemelmans 1 doggie
Hoi Amy!
Ik zou eerst rouwen om de hond,die overleden is en het een plekje geven...honden blijven bij je als ze overleden zijn...en ze zijn nooit te vervangen door een andere hond,want iedere hond is uniek!
Er zijn mensen,die contact kunnen maken met overleden dieren en ook als ze nog in leven zijn.Dat zijn de zgn. dierentolken.Ik heb zelf nadat mijn allerliefste hond overleden was een gesprek aangevraagd met mijn hond via een dierentolk.
Je moet dan wel zeker zo´n 6 weken wachten na het overlijden van je hond met dit gesprek,want als ze erg ziek zijn geweest,dan gaan ze eerst rusten in de ´hondenhemel´ ....ik heb heel veel troost ervaren door dit gesprek en wat mijn hond mij te vertellen had...dat was een bijzondere ervaring en zou ik iedereen aanbevelen...
hartelijke groet van Ingrid en haar honen vanuit Frankrijk
geplaatst op maandag 17 maart om 18:56
onbekend 2 doggies
Hoi Amy
Ik zelf toen mijn hond overleden was zij ik verlopig geen andere hond Maar ik was ziek van verdriet Ik huilde dagelijks vreselijk ben naar huisdokter gegaan en die adviseerde mij een andere hond te gaan halen Dus al naar drie weken naar het asiel gegaan en daar zat Taat.Een hele andere hond dan Boomer.Als Taat iets verkeerd dee riepen andere mensen altijd jeetje zij heeft wel een heel ander karakte dan boomer Waar ik op antwoorden het is Boomer ook niet.Het is een hele andere hond Taat heeft mij erg door mij verdriet heen geholpen .Ook omdat zij met haar vier jaar nog heel veel moest leren en ik er druk mee was .Ik heb hier nooit spijt van gehad maar boomer vergeet ik ook nooit Maar ik denk dat ieder mens dit anders ervaard Je moet doen wat je eigen ingeving is Als ik dit niet gedaan had was ik zelf er aan onder door gegaan .groetjes joke
geplaatst op maandag 17 maart om 18:56
Ingrid Bemelmans
Hoi Joke,het is ook superverdrietig,als je hond overlijdt...ik begrijp jou wel hoor!
Ik moet zeggen,dat ik natuurlijk als er een hond hier overlijdt de andere honden mij troosten en om me heen zijn.Maar toen ik in Nederland nog maar één hond had(Gorby),omdat de ander plots overleed heb ik 8 maanden gewacht en zag ineens op internet een hond staan,die mijn aandacht trok en dat was Tosca(die nu zo ziek is).Ik heb haar opgehaald uit het asiel en er nooit spijt van gehad!Het was een mooi span bij elkaar.
Ik geloof zelf,dat een hond op je pad komt,als hij bij je hoort te zijn...dus voor iedereen is dat anders...gelukkig maar...jij hebt het op jouw manier gedaan,dat is goed...
hartelijke groet, Ingrid et chiens
geplaatst op maandag 17 maart om 16:57
Ilja 3 doggies
Hallo Amy,
Moeilijke vraag die je stelt, is heel persoonlijk vind ik....
Iedereen gaat anders met zijn of haar verdriet om....
Ook ik zat ineens [Jip was nog jong] met een - vreselijk groot leeg - gat nadat we Jip hebben moeten laten inslapen.....
En een bult verdriet....
Als je emotioneel kijkt zeg je; Nee,...ik kan het nog niet, om aan een andere hond te denken...
Maar kijk je rationeel, dan zeg je misschien; maar het zou toch fijn zijn weer een "maatje" om me heen te hebben...
Als je één hond hebt/had die weg valt, is er ineens niets meer....
Ook je dagelijkse wandelingen vallen weg, je sociale praatje...
Geen hond meer die gezellig voor de houtkachel ligt te kluiven op een botje, of blaft omdat er iemand aan de achterdeur staat....
Heb je meerdere honden, dan blijft het patroon wat je dagelijks had gewoon doorgaan.
Voor mij persoonlijk, ik was ook m'n hulpje kwijt, de interactie die ik de gehele dag had/heb met mijn hond....
Ik heb dus wél besloten op zoek te gaan naar een nieuw "maatje".
Jip was nog maar mijn enige hond....
[ik heb altijd meerdere honden tegelijk gehad]
Het verdriet om de overleden hond wordt er niet anders van, als je een nieuwe pup in huis haalt...
Dat verdriet moet je een plaatsje geven. Ook dát doet iedereen op z'n eigen manier...
Maar een pup geeft je wel weer een hoop afleiding...
Persoonlijk vind het het wel een verschil maken of je hond een mooie leeftijd heeft bereikt, of dat de hond in de "glorie" van zijn/haar leven ineens weggerukt wordt....
Missen doe je óók je oude hond, natuurlijk wel!!! Je bent vergroeid met elkaar na zoveel jaar....
Maar je leeft tóch naar een soort einde toe....
Je moet je wel realiseren dat een nieuwe hond nooit de ander kan vervangen...
Je mag ook niet vergelijken, ieder dier heeft z'n eigen persoonlijkheid.
Ik heb het als 'positief' ervaren om kort na Jip's dood, op zoek te gaan naar een pup. Het brengt weer een hoop vreugde in huis. [en werk... :-)]
Hoop dat je iets aan mijn gedachtespinsel hebt....
Maar hoop ook tevens, dat je er voorlopig niet mee te maken krijgt...
Lieve groet, Ilja
knuffie voor Amy
High-five van *Sterre*
geplaatst op maandag 17 maart om 18:56
sabine 2 doggies
Onze hond overleed op 3 jarige leeftijd aan een hersentumor aangekondigs door plotselinge heftige epilepsie. We hadden hem op 1,5 jaqrige leeftijd uit het asiel gehaald. De tijd die we met hem hebben doorgebracht was fantastisch en gelukkig ging hij overal mee naartoe. Het verdriet toen we hem moesten laten inslapen was vreselijk. Het huis was leeg en kil en we wilden ons nooit meer zo hechten aan een nieuwe hond. Twee maanden later kregen we te horen dat mensen een huis zochten voor een 7-jarige lieverd. Gelukkig hebben we hem een goed huis kunnen geven. Hij ligt nu lekker op de bank naast ons te snurken en heeft alle aandacht die hij verdient. Het is heel persoonlijk en de ene hond is nooit met de andere te vergelijken. Het feit dat we onze vorige hond maar zo kort hebben mogen meemaken maakte het verdriet er niet minder op, maar we hebben nooit spijt gehad van het nemen van een nieuwe lieverd.
geplaatst op maandag 17 maart om 22:02
Alice (gast)
Wij hebben gisteren onze lieve Cobus moeten laten inslapen, Cobus was een schat van een berner Sennen hond van 10 jaar en 1 maand 14 dagen geleden vond ik dat Cobus opeens begon te pinken met zijn achterpootje eerst dachten we nog misschien heeft hij zich verstapt of idd. toen dit vanzelf niet beter werd zijn we met hem naar de dierenarts gegaan die adviseerde ons om een foto te laten maken van Cobus zijn achterpoot om zijn vermoeden te bevestigen hij had het idee dat Cobus een tumor op zijn bot had links achter. natuurlijk hebben we dit laten doen, het kon pas 2 dagen later en telekens leef je met het gevoel hij heeft het vast mis het is vast een onstekeing of zo. helaas kregen we donderdag te horen wat we we beslist niet wilden horen Cobus had idd een tumor op zijn bot links achter die al ver uitgegroeid was, de prognose was dan ook weinig hoopvol. We kregen pijnstillers mee en volgens onze dierenarts zou het heel snel verslechteren met onze lieve Cobus. Daar onze kinderen uit huis zijn en 1 zelfs niet in onze woonplaats woont hadden we besloten om in elk geval te wachten tot na het weekend om een eventuele beslissing te nemen. Zaterdagavond was iedereen er en had ik zowaar het gevoel dat het redelijk goed met hem ging. hij begroete iedereen en was ook best nog wel wat vrolijk, wat ons wel opviel was dat hij regelmatig door zijn achterpootjes zakte en op een wel heel vreemde manier ging liggen. we besloten toch om onze beslissing nog maar eens even uit te stellen. Zondag ging het opeens zoals de dierenarts al had voorspelt heel snel bergafwaards met onz eCobus hij wou alleen nog maar liggen en voor zijn rondje was hij absoluut niet meer echt te porren. ook sleepte hij zijn achterlichaam achter zich aan zo met nageltjes schurend over de grond. Zelfs de zware pijnstillers die hij van de dierenarts had gekregen brachten absoluut geen verlichting. Nee hoe moeilijk de beslissing ook was, dit had Cobus niet verdiend. Maandag heb ik de dierenarts gebeld en een afspraak gemaakt om 14.00 uur konden we terecht dit was echt moeilijkste dag die ik heb gehad wetent dat het je laatste rondje met je allergrootste vriend is de deur achter je dicht trekken en wetend dat je straks alleen terug komt wat een k.. dag. We zijn bij hem gebleven, tot het laatst toe en ik heb hem bedankt voor alle liefda die ik van hem heb gekregen dat hij mijn alller aller grootste vriend wilde zijn hij die nooit boos op je was hij die altijd blij was als je weer thuiskwam. De gang naar huis was vreselijk zijn lege mat zijn bakken en zijn mooie speeltjes waar hij zo dol op was. en dan de avond .... mijn man maakt altijd sávonds wat stukjes kaas en worst en zo gauw de koelkast openging stond Cobus achter hem en kreeg ook elke avond een blokje kaas en een stukje worst om vervolgens na verloop van tijd zijn kop nog eens op de achterkant van de bank neer te leggen en me smekend aan te kijken voor een 2e stukje wat hij dan ook altijd kreeg.Lieve Cobus ik mis je zo verschrikkelijk je lieve koppie en grote bruine oogjes. Ook ik zei ik wil wel weer een ander hond maar ik weet als ik nu al over ga totde aanschaf van een andere hond dat dit een beslissing die neem uit emotie gevoel en wij zijn van mening dat het verdriet om onze Cobus eerst een plekje moeten geven.
geplaatst op dinsdag 01 april om 10:30
Monique 3 doggies
Bij ons is Buster 7,5 maanden geleden overleden. Naast hem hadden/hebben wij nog een hond genaamd Flos. Zij zijn van jongs af aan altijd met elkaar opgegroeid. Flos is 5 maanden ouder. Buster was de hond die altijd aanwezig was. Hij tippelde vaak rond, wou altijd spelen, kon soms een keer piepen voor iets lekkers en hij had ook duidelijke streken. Met hem hadden wij vele rituelen, die we met Flos niet hebben. Flos is altijd een hond geweest die niet zo veel aandacht vraagt. Hij ligt liever de hele dag te pitten en is gelukkig met zijn 4 à 5 wandelingen per dag en zijn bakje voer, zijn botje, zijn koekje en een knuffeltje. Het is ook een hond die niet speelt, tenzij het buiten in de tuin is. Toen Buster er niet meer was, werd ik gek van die stilte. Al die rituelen die wegvielen...Vreselijk vond ik het. Ik had gewoon geen plezier meer in huis. De eerste 2 maanden kon ik er echter niet aan denken om een nieuw maatje in huis te nemen. Het verdriet was te groot en dat zou niet eerlijk zijn voor de nieuweling. Vele vroegen direct aan ons, of er nu een nieuwe hond bij Flos kwam. Ik werd dan zelfs boos...Hoe haalde ze het in hun hoofd. Net of ik Buster zomaar kon vergeten.
Na 2 maanden begon ik twijfelen. Zelfs de wandelingen waren niet meer wat het was geweest. We gingen met z'n tweetjes wandelen en maar 1 van ons had een riem vast. Echt bij alles miste ik Buster. Na 3 maanden waren we er wel uit. We wilde zeker weer een zelfde hond als Buster, maar dan een andere variant. Buster had gladde haren, maar zijn ras is ook te krijgen in draadharen. We hebben toen nog een maand lopen twijfelen. Wel doen, niet doen...Vindt Flos het wel leuk zo'n pup? Is het niet zielig voor hem? Uiteindelijk hebben wij na 4 maanden de gok toch gewaagd en hebben een pup in huis genomen. We waren er beide aan toe, maar Flos eigenlijk toch achteraf niet. In het begin vond hij het leuk, maar hoe meer spatjes de pup kreeg, des te meer hij het niet leuk vond. Nu accepteert hij de pup wel, maar het zijn geen goede vriendjes. Ze liggen bijna nooit bij elkaar. Ze laten elkaar als het kan een beetje links liggen. Zelf denk ik dus ook dat het heel persoonlijk is, wanneer je een nieuwe hond koopt. Had ik destijds maar 1 hond gehad, dan denk ik zelf dat ik veel eerder een nieuwe hond had gehad. De komst van een nieuwe hond verzacht de pijn wel, maar neemt het gemis niet weg!
geplaatst op dinsdag 01 april om 20:12
sabine 3 doggies
Ook al hebben we vrij snel na het overlijden van onze vorige hond een nieuwe hond gekregen (door toevallige omstandigheden, maar ja misschien moest het wel zo zijn!). Onze huidige hond Burton heeft een totaal ander karakter en heeft ons laten zien dat het leven weer verder gaat. Desalniettemin gaat er geen dag voorbij dat we niet aan onze oude hond denken, maar we hebben het een plaatsje kunnen geven. Neem alle tijd die je nodig hebt maar wees niet bang voor schuldgevoel als je een nieuw dier een goed huis geeft.
Ik ken het gevoel van terugkomen in een leeg huis nadat je de laatste tocht naar de dierenarts hebt gemaakt. Het is onbeschrijflijk verdrietig en het huis voelt leeg. Alice, we wensen je heel veel sterkte toe.
geplaatst op dinsdag 01 april om 20:12
Paula (gast)
Hai Amy,
Wij hebben begin maart ons king charles spanieltje Ruby in moeten laten slapen. Ik kon echt lezen en schrijven met hem. Zoals mijn Ruby was er maar een!
Wel hebben we in februari een volwassen hond in huis gehaald, ze hebben elkaar dus nog even gekend. We hebben samen gerouwd om Ruby, en zowel onze nieuwe hond als ik miste Ruby enorm. Ik denk als je weet dat je wel een nieuwe hond zou willen, dat het een hele steun is als hij er al een poosje is als de andere komt te overlijden. Intussen hebben we er nu ook een puppy bij, maar dit keer een amerikaanse cocker, want er is maar 1 Ruby!
geplaatst op dinsdag 01 april om 12:02
Alice (gast)
Dank jullie wel voor jullie onzettend lieve reacties. Ik ben blij dat ik deze site gevonden heb, en zo mijn verdriet met anderen kan delen die tenminste begrijpen wat je mist.
Iemand zei gisteren tegen mij ach het is maar honden verdriet ik vraag me af hoe kun je nou in godsnaam zo denken........ kunt.
geplaatst op dinsdag 01 april om 17:16
Ilja
Hallo Alice,
Ook ik wens je héél veel sterkte met het verlies van je "maatje"...
Schaam je niet, schrijf zoveel je wilt en deel je verdriet met meerdere, dat lucht op....
We weten wat je doormaakt...
'Weet' dat Cobus het nu goed heeft en nog steeds dicht bij je is....
Lieve groet, Ilja
High-five van *Sterre*
geplaatst op dinsdag 01 april om 17:27
Paulien 3 doggies
Het is inderdaad erg om je hond te verliezen. Heel veel mensen zeggen inderdaad 'het is maar een hond'. Maar ik denk er ook heel anders over, ik hou ontzettend veel van honden. Heb er zelf ook een. Maar ik heb nog nooit zo veel van een hond gehouden als deze. Ik zit ook te denken wat ik zou moeten doen als deze dood is. Ik ben zo blij met 'm !
En je hoeft je inderdaad niet te schamen, het is heel normaal dat je verdriet hebt om je hond! Ik zou het even goed hebben!
Groetjes,
Paulien.
geplaatst op dinsdag 01 april om 20:12
Amy
Hallo allemaal,
Ik vind het erg tof dat zoveel mensen op deze topic reageren..dat had ik toen ik ermee begon niet verwacht.
Helaas is het wel een beetje droevig onderwerp...maar het hoort er nu eenmaal bij, helaas, het "afscheid nemen".
Bij deze wens ik Alice en haar man heel veel sterkte toe met een verlies van hun Cobus.
Groetjes en een knuffel van Amy
geplaatst op dinsdag 01 april om 20:12
martina (gast)
hoi
Wij hebben enkele dagen geleden ons hondje ook af moeten geven maar helaas zonder afscheid te kunnen nemen.
We hadden een afspraak gemaakt bij de dierenarts. We kozen een dierenarts die gespecialiseerd was voor mopshondjes.(aangezien dit al een heel moeilijk ras is.)
Daar we er een heel eind voor moesten rijden werd er afgesproken met de dierenarts dat we haar s"anderdaags zouden op komen halen.
Nog geen kwartier nadat we waren aangereden kregen we een telefoontje dat ons hondje overleden was.
hartstilstand!! Nou ik kan je vertellen dat de grond dan onder je voeten weg schuift.Hoe kon dit nu gebeuren? net was ze nog springlevend!
al die vragen spoken je door je hoofd.
heeft ze teveel narcose gehad? of had ik maar nooit een afspraak gemaakt dan was dit niet gebeurt.voor het hondje is het een vlugge pijnloze dood geweest,maar voor ons een zwaar gemis en een leegte die je weer op moet zien te vullen wat heel erg zwaar is.geen welkom als je thuis bent geen geknuffel of een aai maar alleen nog maar in onze gedachten
soms is het leven heel hard!!!!!
geplaatst op dinsdag 01 april om 21:54
Amy
Hallo Martina,
Tjonge, dat is een klap! Wat afschuwelijk om zoiets te moeten meemaken..
Natuurlijk heeft je hondje een vlugge pijnloze dood gehad, maar je hebt zelf ook helemaal geen afscheid kunnen nemen, en dat zo ineens!
Heel veel sterkte.
Groetjes en een poot van Amy
geplaatst op dinsdag 01 april om 22:11
martina (gast)
Dank je wel voor je medeleven
geplaatst op dinsdag 01 april om 22:49
Karin Zuidwijk 3 doggies
Hallo Lieve hondevrienden,
Na 18 jaar hebben wij onze lieve Snoopy in moeten laten slapen. Ik zal dit nooooit vergeten. Het was onze trouwe makker. Opgegroeid met onze dochter en alle lief en leed gedeeld met ons. Altijd was hij bij ons. Altijd in de buurt van een van ons. Ons verdriet was dan ook met geen pen te beschrijven. Mijn man en ik zijn tot het eind bij hem gebleven. Het is nu alweer 9 maanden geleden, maar als ik dit schrijf.........kan ik nog huilen. De eerste weken na zijn overlijden waren vreselijk. Ik kon zelfs niet eten. Ook mijn man had veel verdriet. Mensen om ons heen snapten daar niets van. het was toch "maar een hond........"!
Daar mag je een dag ziek van zijn en dan moet het over zijn. Niets is minder waar. Ik heb weken gehuild. Het gemis van Snoop was voor ons heel groot. Langzaam aan konden we het een plekje geven, maar toch........altijd pijn in ons hart. Ik zal onze vriend nooit vergeten. Ook dat snappen de meeste mensen niet.Snoopy heeft nu de rust die hij na 18 jaar trouwe dienst verdient heeft. Zo kan ik er nu gelukkig over denken.............!
Inmiddels hebben we Joy. Joy zal nooit de plek innemen van Snoopy. Dat kan ze niet en dat mag ook nooit. Joy is Joy!!!! Een heerlijke lieverd met een heel eigen karakter en recht op een eigen plekje in ons gezin.
We prijzen ons gelukkig en zijn blij dat we dit ondeugtje een veilig en fijn thuis kunnen geven.
Dat neemt niet weg dat we soms toch onbewust kleine dingetjes van haar met Snoopy vergelijken. Ik denk dat dat toch wel mag? Je kunt 18 jaar niet zo maar weg wissen. Soms vergelijken we wel, maar dat ervaren wij niet als storend en ook niet ten nadele van onze lieve Joy. Zij heeft met recht weer vreugde in ons leven gebracht.
Voor alle mensen hier met verdriet...... heel veel sterkte en neem de tijd die je nodig hebt om het gemis van je trouwe viervoeter te verwerken. Heus......het komt goed.
Een poot van Joy.
Karin.
geplaatst op woensdag 02 april om 00:24
Joke
Hoi Karin
Ik kan heel goed dat verdriet begrijpen Ik begrijp alleen de mensen om ons heen niet .Ik heb ook weken gehuild toen mijn boomer overleed .ik heb boomer 11 en half jaar gehad ze was 15 geworden Boomer had mij door een hele moeilijke tijd geholpen .Zij wist precies wanneer ik verdrietig was .En was er dag en nacht voor me .En dan denken de mensen dat als je hond ziek word dat je daar maar zo over heen walst .Want je kan toch weer een nieuwe hond gaan halen .Naar drie weken heb ik dat gedaan .Want ik werd ziek van verdriet Taat is heel lief maar mijn boomer vergeet ik nooit En als ik goed naar denk kan ik daar zo weer om huilen .Al is het al bijna twee jaar geleden Groetjes joke en een poot van taat
geplaatst op woensdag 02 april om 08:29
Joke
Hoi Martine
Jeetje wat vreselijk jo Je heb niet eens afscheid kunnen nemen.Dan denk je dat je hond in goede handen is .Ik kan begrijpen dat je met vragen zit .nou heel veel sterkte groetjes joke en een knuf van taat en ik ben blij dat er zoveel mensen op dit forum zitten die ons wel begrijpen Maar ja wij zijn met ze alle echte honden lief hebbers
geplaatst op woensdag 02 april om 08:34
martina (gast)
geplaatst op woensdag 02 april om 08:41
martina (gast)
hai allemaal
ten eerste wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie medeleven
per toeval kwam ik op deze site terecht en ik dacht och ik mail ook eens. het doet me goed om er met andere mensen over te kunnen praten.
mijn omgeving helpt me ook goed.en gelukkig hoor ik van niemand het is maar een hond.nee het was geen hond, ze hoorde gewoonweg bij het gezin.maar het blijft moeilijk.ook omdat we in ons geval geen afscheid hebben kunnen nemen.het ergste is dat ik me alles verwijt.omdat ik bepaalde voor gevoelens had.ik zit nu steeds te denken had ik ze maar niet weggebracht dan was dit niet gebeurt, en ook denk ik steeds dat ze teveel narcose heeft gekregen terwijl de dierenarts mij 3 x bevestigd heeft dat dat niet het geval was. dat is zo moeilijk allemaal.een kleine troost is wel dat we ze mee naar huis genomen hebben en haar een mooi plekje hebben gegeven in onze tuin.dan heb je toch het gevoel of ze een beetje bij je is.voor iedereen hier op het forum wens ik alle sterkte toe en ik ben blij dat je via dit forum je gevoelens kan uiten.
geplaatst op woensdag 02 april om 08:55
Alice (gast)
Hoi Martina,
O, meid wat voel ik met je mee. Terwijl ik dit schrijf schieten de tranen me in de ogen. Wij hebben wel afscheid kunnen nemen van onze Cobus, maar dat neemt niet weg dat we hem vreselijk missen.normaal gesproken als ik achter de pc zit komt hij bij me staan en legde zijn lieve koppie op mijn schoot zo van he vrouwtje ik ben er ook nog. s'morgens als het volgens Cobus te lang duurde voor we beneden waren klonk er zo'n hoog blafje door ons huis, van jullie vergeten mij toch niet he. al die kleine lieve dingen die maken je gemis o zo groot. Lieve Martina ik wens jou en allen die jullie hondje zo lief hadden ook heel veel sterkte met het verwerken van jullie grote verlies en maak je alsjeblieft geen verwijten, echt jullie konden hier niks aan doen. maar ik weet het de pijn is onvoorstelbaar.
Liefs van Alice en Cobus4ever
geplaatst op woensdag 02 april om 09:16
Martina (gast)
hai alice
dank je voor je berichtje.het is precies zoals je al zei al die kleine dingen die je mist.je moet nu inderdaad je leegte met iets anders opvullen. het heeft allemaal zijn tijd nodig.Ik laat op tijd een traantje waar ik me ook totaal niet voor schaam.het lucht wat op en ik probeer haar in herrinering te houden zoals ze was.want het zijn alleen maar fijne herrineringen.
En ik weet ook wel dat ik me niets moet verwijten maar je vraagt je toch af van: als ik nu dit of als ik nu dat
Dat is denk ik typisch iets menselijks.
Het waarom zullen we toch nooit begrijpen. we zijn hartstikke goed voor haar geweest en ze heeft hier een superleven gehad. die dag is ze ook speels en gelukkig gegaan.
En wij hebben wel gezegd er komt wel weer een ander hondje maar nu even niet.het is nog allemaal te vers. De kinderen willen geen mopshondje meer. ze willen totaal iets anders. misschien is dat ook beter. je kunt de ene hond niet vergelijken met een andere hond.
iedere hond heeft net zoals bij mensen zijn eigen IK. ik wil iedereen verder nog heel veel sterkte en kracht toewensen met het verlies van haar/zijn hond
geplaatst op woensdag 02 april om 10:54
woopy en faith
hey Martina,
veel sterkte wens ik je toe, herinner je maar alle momenten, hoe mooi jullie het hebben gehad samen, en weet dat je je uiterste best gedaan hebt
groetjes
woopy-faith-nancy
geplaatst op woensdag 02 april om 11:55
Kim (gast)
Hoi,
Ik zou nooit zo snel na mijn hond een andere hond willen! Helaas heb ik mijn hond moeten laten inslapen op 15jarige leeftijd! Ze was op en kon niets meer! Ze had pijn en we hadden altijd gezegd dat we dieren wilde maar dat ze gene pijn moesten lijden omdat wij te egoistisch waren om haar bij ons te houden! Maar het is nu twee jaar geleden! Ik mis mijn lieve hond nog iedere dag! Het is inderdaad stil! We zijn nu aan het rond kijken voor een andere hond! Zowiezo een ander ras, anders ga ik misschien vergelijken! ik had altijd een Golden Retriever! Toen woonde ik nog bij mijn ouders het was echt een superhond (dat denkt waarschijnlijk iedereen over zijn/haar hond) Nu zijn ik en mijn vriend op zoek naar een Akita! Mooie honden heeft iemand anders nog Akita's zodat ik misschien meer over het karakter te weten kan komen?
Groetjes kim
geplaatst op woensdag 02 april om 15:05
Ilja
Hallo Kim,
Akita...??
De Akita is een bedachtzame, onverstoorbare, goedwaakse hond, hij blaft niet gauw en is trouw aan zijn baas en het gezin, hoewel hij door zijn onafhankelijke aard ook héél dominant kan zijn.
Hieruit volgt dat hij een "baas" moet hebben die strak de leiding in handen houdt en héél consequent is.
Voor een ervaren hondenbezitter hoeft dit geen probleem te zijn, maar hij is voor een beginner echter niet geschikt.
Om deze honden goed met andere honden, katten en vooral ook kinderen om te kunnen laten gaan moeten ze al heel jong hieraan gewend raken. Ook tegen vreemden zal hij gereserveerd optreden.
De Akita wordt nooit een speelkameraadje, het blijft een jachthond met een sterk ontwikkeld jachtinstinct.
Je zult dus "stevig in de schoenen moeten staan" wil je deze hond "gelukkig" kunnen maken....
De vacht vergt ook het één en ander aan onderhoud en ga de hond éénmaal verharen, berg je dan maar....
Ik heb hier iemand in het dorp wonen die de Akita heeft moeten laten inslapen vanwege een "inschattingsfout" bij het opvoeden.
[hij zag er zo schattig uit als pupje... Maar toen werd hij volwassen...]
De hond was de Alpha geworden en op een onverwacht ogenblik "greep" hij zonder [?] aanleiding, de bazin. Met 32 hechtingen tot gevolg in armen,schouders én gezicht....
Je moet eerst naar je eigen situatie kijken én wat je met de hond wilt gaan doen....
Daar ga je een hond bij zoeken die aan die wensen, qua karakter, bij past...
Kijk dus niet naar het mooie plaatje, zé zijn prachtig om te zien...!!
Ben je gehele dag van huis/werken jullie beiden, dan raad ik je aan voorlopig géén hond te nemen....
Ik wens je veel wijsheid toe...
De Sophiavereniging geeft "gratis" advies omtrent het kiezen van een [ras] hond. Zoek maar eens op, op Internet...
Suc6, Ilja
High-five van *Sterre*
geplaatst op woensdag 02 april om 15:56
martina (gast)
hai kim
als eerste wil ik toch zeggen dat ik het niet helemaal eens ben met wat ilja schrijft.
Mijn eerste hond was ook een akita inu. een reu. Ik vond het een geweldige hond.
Ze hebben zeer zeker een eigen willetje (wat ook mag)
Het belangrijkste bij deze honden is dat je laat zien wie de baas is.
niet dat de hond jou de baas gaat spelen.
Als hij door heeft dat jij de baas over hem bent zul je merken dat het een heel beschermende hond is.
Hij gaat voor je staan, zachtjes tegen je aan of ie wil zeggen je moet eerst langs mij af voordat je bij mijn baasje kan komen.
Ook voor kinderen kan hij lief en beschermend zijn. Dit ligt ook veel aan jezelf. groeit hij op met kinderen dan kun je hem dat net zo goed leren als met een ander ras.(laat sowieso nooit kinderen alleen met een hond)
ze leren heel snel.
Ik had eerst onze hond en daarna pas kinderen en dat ging goed zolang je maar het gevoel geeft dat je hond niet op de 2e plaats gezet word.
Als je maar conseguent blijft bij deze honden.
Ze waken zeer goed en waarschuwen je als er iets is. Ga je met hem wandelen dan laat hij aan anderen honden wel zien van; kijk hier ben ik.
Hou hem wel aan de lijn. als ze ontsnappen kun je uren achter ze aan zitten, roepen heeft geen zin want ze luisteren totaal niet naar je. uiteindelijk komen ze wel thuis.
Wat ze ook graag doen als ze daar de kans voor krijgen is zich lekker rollen in koeienvlaaien.Ik had een
witte hond en achter ons huis lag een eindje verderop een wei met wat koeien.Soms ontsnapte hij me weleens (als ik de deur niet goed dicht gedaan had )en liet zich dan heerlijk rollen in de koeienvlaai. waarom hij dat deed geen idee. schijnen meer akita"s te doen. met een witte hond werd het dus wassen. dit liet hij heel goed toe.
verder de rui periode.
ja het komt er met bosjes af.soms werd ik er ook wel gek van hoor!!! maar het zijn wel haren die zich makkelijk laten opruimen.
Ik heb er hele goeie ervaringen mee.
Maar goed dat is ieder zijn eigen mening.
Trouwens onze hond was 13 jaar oud geworden.
Wij hebben er nooit spijt van gehad dat we een akita inu hebben gekozen.
behandel je de hond met respect dan zal hij dat ook voor jouw doen.
Heel veel succes ermee
geplaatst op woensdag 02 april om 18:42
Thomas Vinck
Hallo Kim,
Ik denk dat dat idd. afhangt van persoon tot persoon. Als je je er goed bij voelt, dan kan je meteen weer een andere hond kopen. IK zou aanraden om eerst het overlijden goed te verwerken alvorens een andere hond te kopen. Zoek ook eens in een encyclopedia welk ras je leuk vindt als je voelt dat je eens iets anders wilt proberen.
geplaatst op donderdag 03 april om 18:24
Anne (gast)
Vijf jaar geleden heb ik Jip, een collie uit het asiel gehaald.
Zij was mijn eerste hond.
Helaas heb ik haar 8-3-2008 j.l. in moeten laten slapen. Jip is 10 jaar en 3 maanden oud geworden.
Het was een geweldige lieve, schrandere en gevoelige hond, kon goed overweg met kinderen, volwassenen en andere dieren.
Jip was een hele makkelijke hond en enorm lief en trouw, ik heb er echt een gewelig maatje aan gehad.
Op 10 december 2007 werd ze 10 jaar. Vanaf eind januari 2008 begon haar conditie af te nemen.
Omdat ze een oudere hond was en slechte heupen had (ze had artrose) heb ik toen gedacht dat het dus met haar heupen te maken had.
De dierenarts heeft andere medicijnen voor de heupen voorgeschreven en hier reageerde ze goed op.
Maar haar conditie bleef slecht en verslechterde 28 februari erg.
Vanaf zaterdag 1 maart begon ze over te geven, tijdens het wandelen, in huis. Echt heel zielig.
Ik ben verschillende keren naar de dierenarts geweest, de dierenarts hield vol dat het een virus was. Er heerst op dat moment een virus onder honden maar ik vertrouwde het niet helemaal.
Vanaf ongeveer 2 maart is Jip gestopt met eten en drinken.
Met name dat ze niet meer wilde drinken vond ik zo ontzettend erg, het gaat je echt door merg en been. Je wilt zo graag dat ze weer gaat drinken.
Ik heb de week van 3 tot en met 8 maart overdag en 's nachts bij haar mand gezeten om haar uit mijn handen te laten drinken, dit lukte nog een aantal keer.
Maandag en donderdag 3 en 6 maart weer naar de dierenarts. Een virus konden ze niet uitsluiten. Er werden anti'-braakmiddelen' voorgeschreven en als ze hier doorheen braakte moest ik voor het weekend bellen en zou ze opgenomen worden. Jip was inmiddels erg mager geworden.
Donderdag 6 maart knapte er iets bij mij. Je kent zo'n hond na al die jaren door en door en je ziet dat je dier het op geeft.
Jip wilde niet meer drinken en is in die hele week nog een keer naar haar bak gelopen maar keerde voordat ze bij de bak was weer om en ging liggen!
Wat zijn honden hier rigoureus in!
Uitlaten lukte bijna niet meer, ze ging er op de stoep bij liggen, zo moe was ze. Ze sliep veel, was lusteloos, kwispelde niet meer, wanneer ze haar bal zag liggen jankte ze maar had niet meer de energie om te spelen. Dit doet je echt zo'n pijn, het is zo zielig.
Ik geloofde niet dat het een virus was en dacht zelf aan een tumor.
Het was een hele nare en zware week.
Ik heb zowel overdag als 's nachts aan haar mand gezeten en haar laten drinken uit mijn handen. Dit ging nog een beetje.
Omdat ze zaterdagochtend 8 maart toch weer ging braken heb ik de spoeddienst gebeld en mocht meteen langskomen.
Ik heb de dierenarts op het hart gedrukt dat ik nu absoluut wilde weten wat er aan de hand was en dat ze alles maar moesten onderzoeken.
De dierenarts heeft bloed geprikt. Het bloedprikken ging erg moeilijk omdat Jip geen vocht meer had kwamen er maar een paar druppels.
Jip liet alles toe en was zo mak als een lammetje doordat ze zich zo slecht voelde.
Er is een foto gemaakt en in eerste instantie kon de dierenarts er niets op zien.
Toen ze terug kwam met de bloeduitslagen zei ze dat het heel erg mis was.
De bloeduitslagen waren extreem hoog.
Op de foto en op de echo waren de nieren niet meer te zien.
De nieren bleken helemaal verweekt!
Volgens de dierenarts heeft de eerste nier het ongeveer een jaar geleden opgegeven. Zowel mens als dier kunnen goed met een nier leven en hierdoor heb je ook nog niets in de gaten.
De tweede nier heeft het rond januari begeven,
deze nier is overbelast geweestt.
Het idiote is dat ik nooit gemerkt heb dat ze meer ging drinken of plassen!
.
De dierenarts kon helaas niets meer voor Jip doen.
Met een nierspoeling zou ze nog twee weken leven maar moest dan een aantal dagen per week naar de kliniek.
Leg een hond dat maar eens uit en ik wilde haar dit absoluut niet aan doen, hiervoor is ze me te lief geweest.
Ik kon haar het weekend nog meenemen met pepmiddelen maar dan zou ik maandag voor hetzelfde feit staan.
Ik had geen keus en wilde haar niet verder laten lijden.
Het is zo ontzettend moeilijk, je beschikt op dat moment over leven en dood en je wit ze zo graag bij je houden.
Echt afscheid nemen van je hond kun je niet, het gaat zo vreselijk snel allemaal, vooral ook omdat Jip al zo zwak was.
Het was de zwartste dag uit mijn leven.
Jip was mijn eerste hond en je maakt het allemaal voor het eerst mee.
De laatste jaren was ik ook alleen met de hond wat is het dan opeens kaal en stil in huis!
Ter zijner tijd wil ik dolgraag, wanneer het mogelijk is weer een hond.
Ik heb nog genoeg dierenliefde in me. Al heeft iedere hond zijn eigen karakter en zal ik Jip nooit vergeten.
Je moet ineens weer een heel ander ritme krijgen.
Op dit moment zou ik nog geen andere hond kunnen nemen omdat ik eerst wil rouwen om Jip en het verdriet een plek wil geven.
Ik mis haar verschrikkelijk.
geplaatst op vrijdag 04 april om 21:53
Amy
Hallo Anne,
Wat een droevig verhaal, en zoals altijd begin ik me dan weer kwaad te maken op die dierenartsen die niet verder willen kijken als hun neus lang is....
Maar goed, daar heeft Jip nu niets meer aan, veel sterkte met dit verlies...
Wat een nare manier om afscheid te moeten nemen van je hond.
Sterkte!
Groetjes en een poot van Amy
geplaatst op vrijdag 04 april om 22:09
Ilja
Hoi Anne,
Ja, je mist je maatje vreselijk....
Velen - hier - weten hoe dit voelt...
Ik vind het héél mooi dat jij Jip uit het asiel hebt gehaald nog een prachtig liefdevol leven hebt kunnen geven. Geweldig!
Jip zit diep in je hart en blijft daar ook, voor altijd. Ook als er ooit weer een andere hond in je leven komt..
Heel veel sterkte!
Lieve groet, Ilja
geplaatst op vrijdag 04 april om 22:13
Anne (gast)
Hoi Amy en Ilja,
Bedankt voor jullie lieve reacties!
Dit doet echt goed.
Geweldige site is dit. Ik kwam hier terecht omdat ik aan het zoeken was naar informatie over het verwerken van het verlies van je hond.
Hondenliefhebbers begrijpen elkaar tenminste en weten hoe pijnlijk het gemis van en dier is.
Ik heb wel rare reacties gehad waar je niets mee kunt, zoals: 'het is nu al vier weken geleden, zit je er nu nog mee'! 'Het leven gaat door hoor'!
Als je een huisdier neemt weet je ook dat je er
weer een keer afscheid van moet nemen.
Maar wanneer je er voor staat is het wel even andere koek.
Een week nadat Jip ingeslapen is, ben ik nog naar de dierenkliniek geweest om medicijnen terug te brengen en de rekening te betalen.
Het greep me harder aan dan ik dacht om weer in de dierenkliniek te zijn.
De dierenarts vertelde mij dat het voor hun ook moeilijk te bepalen is wat er aan de hand is.
Het is een momentopname wanneer ze de hond zien
en ze vonden nog steeds dat een virus ook niet uit te sluiten was.
Ook heb ik gevraagd waarom er niet standaard bij de jaarlijkse inenting ook bloedonderzoek wordt gedaan bij oudere honden. Mocht er iets aan de hand zijn, dan ben je er tenminste op tijd bij.
De dierenarts gaf aan dat er dierenartsen- praktijken zijn die dit standaard doen bij dieren vanaf 9 a 10 jaar.
Maar bij nierproblemen is het zo, dat wanneer een nier het voor 75% opgeeft er pas ziekteverschijnselen optreden.
En wanneer dit de tweede nier is.... Jip had zichzelf totaal vergiftigd.
Op een andere site (weet even de naam niet meer) las ik dat je bij het verwerken van het verlies door vier fasen heen gaat. Ik vroeg me namenlijk af hoe lang de verwerking duurt.
Fase 1: Verdriet
Fase 2: Schuldgevoel. Had ik hem/haar wel moeten laten inslapen, had ik nog niets iets anders kunnen doen e.d.
Fase 3: Het gemis
Fase 4: Acceptatie.
Uit een onderzoek gehouden in Nederland blijkt dat fase 4 pas na gemiddeld 8 maanden optreedt.
Ik schrok er wel van dat het 8 maanden duurt voordat je het accepteerd.
Bij mensen is dit een jaar dus het klopt denk ik wel.
Ik hoop jullie nog heel lang kunnen genieten van die prachtige honden!!
Groetjes, Anne
geplaatst op zaterdag 05 april om 01:20
Amy
Anne,
Er staat geen tijd voor het verwerken van je eigen verlies...het is gewoon een hele ellendige periode om doorheen te moeten gaan.
En mijn aversie tegen dierenartsen heeft ook zijn reden, dat wil niet zeggen dat ze op hun manier hun best doen.
Helaas lijkt dat voor ons niet altijd het juiste.
Nogmaals veel sterkte en trek het je niet aan wat anderen zeggen, ze weten niet wat het is om een dierbare te verliezen, al is het een hond, het is toch je beste maatje!
Groetjes en een knuffel van Amy.
geplaatst op zaterdag 05 april om 01:31
martina (gast)
hallo Anne
Ik heb een week geleden mijn hondje af moeten geven.Ik ken je verdriet.
Ik denk dat je de juiste beslissing genomen hebt voor jip hoe moeilijk het ook voor jezelf is.Een hond zon pijn laten lijden verdienen ze niet.
En ik weet zeker dat je heel goed voor Jip bent geweest en hem een fijn leven hebt gegeven.Probeer daar steeds aan te denken zodat je daar wat troost uit kan halen. Het heeft gewoon zijn tijd nodig.De 8ste dag nadat ons hondje dood was kon ik erover praten zonder te huilen.Het wordt wel steeds beter maar het gemis blijft er wel.en ik denk dat dat bij iedere hondenliefhebber is als zijn/haar hond overlijdt.Er komt bij ons ook wel echt een ander hondje maar nu heel even niet.In ons gezin moet iedereen het nog verwerken.Staar je niet blind op gegevens hoe lang het duurt voordat je alles verwerkt hebt.Bij iedere persoon is dat anders
De een rouwt nu eenmaal langer als een andere persoon.En waarom zou je na 4 weken geen verdriet meer mogen hebben? tenslotte hoorde jip gewoon in je leven en dan is dat opeens weg.
Probeer zon reacties langs je neer te leggen voor die mensen gaat het leven gewoon verder en jij moet een leeg plaatsje zien op te vullen wat je toch op je eigen manier moet doen.
Ik wens je heel veel sterkte toe
groetjes martina
geplaatst op zaterdag 05 april om 10:19
Ilja
Hallo Anne,
Mijn Jip, ja mijn hond heette ook Jip hebben we inlaten slapen op de leeftijd van zes en een half jaar;kerst 2006.
Jip was ook mijn hulphond.
Ondanks het verscheurende verdriet heb ik toch besloten opnieuw een pup te kiezen na een maand.
Het verdriet om en gemis van Jip voel ik nog dagelijks...[de scherpe kantjes gaan er af..]
Jip was ons vijfde maatje - in ons leven - die we af moesten staan.
De pijn is steeds weer opnieuw even hevig ....
Maar de vreugde van weer een nieuw [baby]"maatje" geeft veel afleiding en ook weer een hoop vreugde....[én werk..]
Je kunt hier altijd terecht....
Lieve groet, Ilja
Pootje van *Sterre*
geplaatst op zaterdag 05 april om 10:22
karin (gast)
Ik heb onze lieve herdershond rex afgelopen maandag moeten laten inslapen.Ze was zo'n lievert.
Ze is 13 jaar geworden en we missen haar verschrikkelijk ze was altijd heel vrolijk en aanwezig maar nu is het erg stil in huis.
We hebben ook nog een schotse collie van 16 jaar en ik ben bang dat het voor hem zwaar is dat hij nu alleen is.
Ik weet niet of het verstandig is om er een hond bij te nemen en of hij dat wel leuk gaat vinden.
Onze dierenarts zegt dat het voor hem misschien wel beter is omdat hij 13 jaar samen met onze rex is geweest.
Maar ja ... een pupy bij een oude hond ik weet het niet.
Zelf willen we wel graag een hond erbij maar ik wil niet dat het tenkoste van onze andere hond gaat.
geplaatst op zaterdag 05 april om 13:52
Ilja
Hallo Karin,
Wat jammer dat je één van je hondjes hebt moeten laten inslapen....
Het doet vreselijk pijn....
Maar als antwoord op je vraag zou ik je willen advieseren inderdaad geen pup bij je bejaarde colliemanneke te nemen.
Hij zou het zwaar krijgen met zo'n klein baby-hondje...
En en nieuwe pup zou erg veel aandacht op eisen....
Geef je oude colliekereltje zelf maar wat meer aandacht en liefde om het gemis aan zijn maatje wat te compenseren...
Maar dit is mijn persoonlijke mening...
Heel veel sterkte...
Groetjes, Ilja
geplaatst op zaterdag 05 april om 17:59
woopy en faith
anne , karin,
ik wens jullie veel sterkte
denk aan de goeie momenten die jullie samen gehad hebben,
jullie hebben het beste van jullie zelf gegeven voor jullie hond, proficiat
groetjes, nancy
geplaatst op zaterdag 05 april om 19:35
Alice
Hoi Anne,
Ik voel o zo met je mee. Wij hebben onze lieve Cobus ook vorige week maandag moeten laten inslapen. Je omgeving die maakt het ook zo prettig voor je zo van kop op meid het is maar hondenverdriet ik kon degene die dat zei wel lynchen op dat moment. even later denk je weer ben ik dan zo'n teut. Nee jij en ik en gelukkig velen onder ons hielden zielsveel van onze hond. Ik zeg wel eens het was mijn 3e kind. Afgelopen donderdag moest ik even boodschappen doen en tot die tijd meed ik de weg langs de dierenarts per ongeluk nam ik de verkeerde afslag en.... opeens stond ik weer oog in oog met de dierenkliniek de plek waar ik maandag mijn lieve Cobus had heen gebracht en waar ik tot het laatst toe bij hem ben gebleven, mijn maag kromp letterlijk ineen en ik had een gevoel of ik ter plekke moest overgeven.Eenmaal thuis had ik de hele dag het gevoel dat ik een steen in mijn maag had. Ik heb mij gisteren aangemeld als lid op deze site en ik moet zeggen dat ik heel veel steun aan deze site ondervind lieve begrijpende mensen met hun trouwe vriendjes. Ook wij willen misschien op den duur wel weer een ander hond maar nu nog even niet we willen eerst het verdriet om Cobus een plekje geven. ook zijn we er beslist nog niet uit of we wel of geen Bernen Sennen nemen Volgens de kinderen gaan we dan misschien te veel vergelijken. maar ik ben volkomen met je eens dat je omgeving het je soms beslist niet gemakkelijk maakt. Gisteren werd ik nog gebeld door iemand die zei ja ik hoorde het van Cobus en ik dacht ik wacht maar even een weekje met bellen want dan zal het wel wat beter gaan. een paar dagen geleden zei iemand tegen mij zo al over het ergste verdriet heen.... hoe kan dat nou? nee ik mis Cobus ook vreselijk en zometeen als het 12 uur is kan ik mijn draai helemaal niet meer vinden, dat was de tijd voor zijn wandeling. sávonds na het eten ook zo wat prettigs 1 van ons ruimde de tafel af en de ander ging met Cobus wandelen. of vlak voor ons eten werd zijn bak gehaald en klaargemaakt met eten. Het zijn gewoon die ontzettend kleine dingen diehet hem doen. s'morgens als je trap afkomt geen Cobus die kwispelend met zijn kussen in zijn bekkie staat op te wachten.en ga zo maar door. Lieve Anne ik wens jou ook heel veel sterkte met het verwerken van je verdriet en ik zeg wat ook zovelen tegen mij hebben gezegd op dit forum neem vooral de tijd.
ps. ik heb een paar foto's van onze vriend geplaatst misschien leuk om eens te zien.
Liefs Alice en Cobus4ever
geplaatst op dinsdag 08 april om 10:28
anne
Hoi Alice,
Verschrikkelijk dat jullie Cobus hebben moeten laten inslapen. Ik heb jullie verhaal gelezen en wat mij opviel bij jou verhaal en dat van mij, is dat het zo ontzettend snel gaat bij honden als ze ziek worden.
Jullie verhaal trof mij diep,het is zo triest als je hond ernstig ziek blijkt te zijn en je angst bewaarheid wordt.
Wel erg mooi dat jullie met het hele gezin bij elkaar zijn geweest met Cobus.
Je merkt nauwelijks dat ze pijn hebben. Jip liep nog gewoon mee de kliniek in.
Ik weet wat jullie doormaken en voel heel erg met jullie mee, het is echt afschuwelijk.
Ik herken ook wat je schrijft over het ritme wat je met Cobus had. Je zit nog zo in het rimte wat je met de hond had en je moet weer een totaal ander ritme krijgen. Bij het lezen van de blokjes kaas moest ik glimlachen, Jip was ook zo dol op kaas!
Wanneer ik de doos met ballen en het bot, bakken, riem, dierenpaspoort e.d. zie staan dan krimpt mijn hart ineen.
Je kunt het gewoon niet geloven he, dat ze er niet meer zijn.
Daarnaast kom je telkens op plekken waar je ook met de hond bent geweest.
Zondag ben ik weer even naar het bos geweest,
het doet pijn dat je alleen moet gaan, er is absoluut niets aan zonder hond.
Alice, jij schrijft dat je tot op het laatste moment bij Cobus bent gebleven.
Ik ben erg benieuwd naar jou ervaring. Het was voor mij de eerste keer en bij het geven van de tweede injectie ben ik niet bij geweest.
Heb jij het al een keer meegemaakt?
Ik denk zelf nog vaak terug aan het moment waarop Jip is ingeslapen, het schiet telkens weer in mijn gedachten.
Het is zo afschuwelijk en doet zoveel pijn, je moet op dat moment een beslissing nemen op leven en dood. Je moet afscheid gaan nemen van je geliefde dier.
En dat terwijl je ze o zo ontzettend graag nog bij je had gehouden.
Het was op een zaterdag tijdens de spoed- gevallen dienst.
Wat ik als prettig ervaren heb, was dat er geen andere patienten zijn geweest. We hebben de tijd en de ruimte gehad voor Jip.
Ik mocht haar laten inslapen waar ik maar wilde, praktijkkamer, wachtkamer enz.
Ik heb gekozen voor de beslotenheid van de praktijkkamer.
De dierenarts pakte wel stevig door toen het duidelijk was dat voor Jip verder leven geen zin meer had.
Ik was zo enorm verdoofd die dag, het was zo'n shock. De dagen ervoor had ik er al zo'n verdriet van toen ze zo ziek was en zag dat ze het opgaf.
Bij de dierenarts heb ik nauwelijks een traan gelaten, ik was zo enorm verdoofd.
De eerste injectie kreeg ze in haar bilstreek, Jip stond toen nog. De dierenarts gaf na het geven van de injectie aan dat het waarschijnlijk heel snel zou gaan omdat ze zo zwak was. Veel liever had ik gehad dat ze dat voor het geven de injectie had gezegd, want ze was nog niet uitgesproken of Jip ging liggen en sliep in.
Ik vond dit echt een afgrijselijk moment, het ging zo enorm snel. Wat een zwarte dag.
Voordat de dierenarts de tweede injectie gaf vroeg ze of ik erbij wilde zijn. Ze gaf aan dat een dier er niets meer van merkt of je er bij bent.
En ze vertelde dat ze in het hart moest spuiten. Jip had een nogal diepe borstkas en ik werd echt helemaal misselijk bij de gedachte.
Ik zit nu alweer te huilen terwijl ik dit neerschrijf.
Ook zou de hond nog een soort opleving krijgen, de poten strekken, met haar bek trekken.
Herken jij dit verhaal?
Ik weet niet of alle dierenartsen dit op dezelfde manier doen.
Ik ben benieuwd naar andere ervaringen.
Ik heb toen maar besloten om in de wachtkamer te wachten. Achteraf vind ik dat ik bij naar had moeten blijven.
De dierenarts gaf later aan dat ik me zo kranig gedragen had, maar ik was gewoon te geshockeerd.
Overigens stoort het mij nog steeds enorm dat in die week ervoor een andere dierenarts letterlijk wegwuifde dat er iets aan de hand was met de hond.
Bij de symptomen die ze had, had hij gewoon geen risico moeten nemen, de hond was hartstikke ziek en al ruim 10 jaar.
Het voordeel is wel dat ik haar op een rustige dag, zoals die zaterdag heb kunnen laten inslapen en niet tijdens het spreekuur!
De week erna ben ik naar de dierenarts geweest om medicijnen terug te brengen.
Ik herken je verhaal om weer oog in oog te staan met de kliniek. Het is een zware gang em ik zag er als een berg tegen op. Toen ik de oplopende oprit naar de deur toe zag, daar waar we Jip uitgedragen hadden, heb ik eerst even staan janken voordat ik naar binnen ben gegaan.
Op deze site las ik dat honden die te lang met en baarmoederontsteking rondlopen, toxische stoffen in het bloed krijgen die de nieren ernstig kunnen beschadigen.
Jip heeft in 2005 een ernstige baarmoeder- onsteking gehad en is hieraan geopereerd.
Ik heb me ook laten registreren, deze site is echt fantastisch. Veel dierenvrienden, veel begrip en informatie.
Wat je schrijft over de opmerkingen uit je omgeving doet mij denken aan een nichtje van mij.
Ze kwam 1,5 week nadat de hond er niet meer was bij mij op bezoek. Ik was al benieuwd of ze er wat over zou zeggen.
Maar nee, geen enkel woord, niets. Als ze alleen al had gezegd; 'wat naar voor je, dat je Jip hebt moeten laten inslapen' had ik er al vrede mee gehad. Ik was enorm teleurgesteld, je hebt er zo'n verdriet van en het wordt totaal genegeerd.
Van jullie krijg ik wel even totaal andere reacties! Uit mijn naaste omgeving heb ik gelukkig ook hele lieve reacties gehad en veel meedeleven.
Mijn buurvrouw bracht bijvoorbeeld een plant met een kaartje eraan waarop stond; 'heel veel sterkte met het verlies van jouw Jip', ik vond dit echt een enorm lief gebaar. Echt geweldig.
Je hebt leuke foto's op de site geplaatst, de honden hebben er echt plezier in zo te zien en ze zien er erg mooi uit.
Ik heb er van jip ook een opgezet. Thuis heb ik nog geen foto opgehangen of neergezet, het doet me teveel pijn om haar telkens te zien, maar aan de andere kant wil ik wel graag een foto ergens plaatsen.
Wel kijk ik regelmatig in het foto-album maar dit kan ik weer even dichtdoen.
Lieve Alice en familie, ik wens jullie heel veel sterkte met het verlies van jullie Cobus.
Het is echt heel ingrijpend en het verdriet om een huisdier wordt vaak onderschat.
Jij geeft het ook al aan, neem de tijd. De tijd heelt alle wonden zeggen ze wel eens al is dat op soms moeilijk voor te stellen.
Er is toch een leegte achter gebleven.
Heel veel sterkte,
van Anne en Jip in gedachte.
geplaatst op dinsdag 08 april om 22:15
anne
Lieve Nancy,
Heel erg bedankt voor je positieve bericht.
Dit doet heel goed.
Door jou bericht ben ik eens alle leuke herinneringen op gaan schrijven.
Je voelt je er een stuk beter door!
Bedankt,
groetjes Anne
geplaatst op dinsdag 08 april om 22:18
anne
Lieve Ilja,
Je mail heeft indruk op mij gemaakt.
Jouw Jip was een hulphond, het lijkt me echt
afschuwelijk om hem te moeten missen.
De hond die zoveel voor je gedaan heeft laat
naar mijn idee een nog grotere leegte acher.
En ze was nog jong.
Een ondraaglijk idee dat je het al 5 keer hebt
meegemaakt!!
Ik heb net als jij ook het idee dat het
zeker wat uitmaakt of een hond op
jonge leeftijd overlijd of van ouderdom.
Je wilt ze nog zo graag bij je houden.
Goed, dat je weer een nieuw hond hebt genomen.
Het geeft inderdaad weer een hoop
afleiding en plezier, al zal het gemis om jouw
Jip er niet minder van worden, het is ingij-
pend en heeft tijd nodig.
Heel veel plezier met je nieuwe pup en veel
sterkte met het verlies van jouw Jip!
Liefs, Anne
geplaatst op dinsdag 08 april om 22:30
anne
Hoi Martina,
Triest dat je jou hond ook hebt moeten laten
inslapen.
Je weet dat het een keer gaat gebeuren maar
het is ingrijpender dan je denkt.
Eerst heb je al enorme bezorgdheid wanneer je
hond ziek is en de angst om het te verliezen.
En dan moet je een beslissing nemen die je
liever niet wilt nemen.
Maar niemand wil dat je lieve dier pijn
lijdt.
Je hebt er jaren voor gezorgd en wil het zo
graag bij je houden.
Je hebt helemaal gelijk wanneer je zegt dat je
je niet moet blind staren op gegevens.
Het is toch voor iedereen anders.
De tijd zal het wel leren.
En er zijn veel mooie herinneringen die we
moeten koesteren.
Heel veel sterkte met het verlies van jou
hond, groetjes Anne
geplaatst op dinsdag 08 april om 22:55
anne
Hoi Amy,
Wat een prachtfoto staat er bij je mail!
Het is echt een supermooie hond.
Hoe gaat het met haar?
Je aversie tegen dierenartsen kan ik onderhand
wel begrijpen. Je kent tenslotte je hond na al
die jaren door en door.
Als je zelf ook niet je mond open doet!
Het stoort mij nog steeds dat de dierenarts
een week voordat jip overleed het letterlijk wegwuifde (ik zie het gebaar nog voor me) dat
er iets anders aan de hand zou kunnen zijn dan
i.p.v. een virus.
Alle symptomen bij elkaar genomen had hij geen
risico moeten nemen en haar moeten onderzoeken.
Dit is wel mijn enige vervelende ervaring bij
deze praktijk, alle jaren hebben ze ons prima
geholpen.
Je slaat de spijkers op zijn kop wanneer je zegt dat er geen tijd staat voor het verwerken van het verlies van je hond.
Je hebt er zoveel jaren plezier van gehad, voor gezorgd en lief en leed mee gedeeld.
Dan blijft er plotseling een leegte achter.
Het doet ook goed om alle herinneringen eens
op te schrijven.
Amy, bedankt voor je steun en veel plezier
en succes met je hond.
Liefs, Anne
geplaatst op dinsdag 08 april om 23:10
Ilja
Hallo lieve Anne,
Jij ook heel erg bedankt voor je reactie....
Mijn Jip was pas zes en een half jaar...
Hij was in de kracht van zijn leven.
"Berengezond" was hij verder.
We hadden pas nog een groot onderzoek laten doen; hart,longen. urine, bloed..
Kreeg complimenten van de dierenarts voor zijn perfecte conditie die hij had, z'n geweldig atletische lijf met super sterke spieren..
Ik las dat je je schuldig voelde dat je niet bij de laatste injectie was om Jip in te laten slapen.
Voel je daar niet schuldig over....
Je was erbij toen ze ging slapen, dát is het allerbelangrijkste moment.
Die definitieve injectie maakt de hond niet meer mee. Jip heeft niet meegekregen dat je niet bij haar was..
[het is trouwens niet fijn om te zien..]
Je was "in gedachte bij haar"...!!
Bij het moment van "overgaan" van Jip was ze in jouw gedachte, DAT heeft haar geholpen, hiermee heb je haar goed ondersteund.
Dat je stoffelijk niet aanwezig was heeft ze dus niet als zodanig ervaren.
Probeer deze schuld gedachte uit je hoofd te zetten. Je hebt het goed gedaan!!
Ik heb zelf jaren collie's gehad ik weet hoe - innemend - ze zijn van karakter...
Maar ál m'n honden leven verder in m'n hart. En "ooit" zullen ze allemaal kwispelend staan te wachten op mij......[wat zal dát een feestje zijn...]
Ik fotografeer m'n honden graag, heb ook van alle honden mooie foto's staan/handen. Ik kan er goed naar kijken en klets ook tegen ze....
Heb voor álle honden een gedichtje gemaakt...
Bij veel situaties heb ik herinneringen aan één de honden. Dropje [een tri-colour - tweedehands - collie teefje] was b.v. gek op spagetti-slierten.
Altijd weer, als mijn man spagetti maakt, hebben we het over haar en zien we haar weer naast de tafel staan met d'r neusje omhoog....[anders was ze nooit in de keuken als wij aan tafel zaten..]
Zo heeft iedere lieverd haar of zijn dierbare herinneringen...
Koester deze momenten en schrijf ze inderdaad op.
Dat heb ik ook van mijn Jip gedaan...
Ik heb zo ontzettend veel met en door deze hond meegemaakt;
De eerste keer dat ik in de rolstoel zat was bijvoorbeeld iets makkelijker om te verkroppen omdat Jip mij afleiding gaf...Zo heeft hij mij ieder fase begeleid en opgevangen gewoon door er 'te zijn'...
Misschien heb je voldoende foto's van Jip zodat je een collage kunt maken in een grote lijst...
Helpt je misschien weer bij de verwerking...
Ik heb vorig jaar "mens/dier opstellingen" gedaan. Je krijgt contact met je overleden dier...
Het klinkt gek maar ik heb met mijn Jip gesproken. Sindsdien kan ik iets beter met zijn verlies omgaan...
Lieve Anne, schaam je niet voor je verdriet...
Probeer er iets positiefs/creatiefs mee te doen...
Ik ben ooit eens van plan een beeld te kleien van mijn "super Jip"...
Veel sterkte, koppie op meid [Jip is bij je...]
Lieve groet, Ilja
High-five van *Sterre*
geplaatst op dinsdag 08 april om 23:20
anne
Karin,
Ik heb je verhaal gelezen over Rex en je collie van 16 jaar.
Jip was ook een schotse collie en ik heb haar op 8 maart j.l. in moeten laten slapen.
Ik kan me zo goed voorstellen hoe je je voelt na het verlies van Rex.
Ik ken mensen die een oudere labrador hadden,
toen de dierenarts aangaf dat de hond geen lange levensverwachting meer had, hebben ze er een pup bijgenomen, ook een labrador.
Helaas vond de oudere hond het maar niks. Hij werd gek van het gespring en geren van de pup en probeerde de pup te mijden.
Het was vermoeiend voor de hond en hij sliep veel overdag.
Ik kan me goed voorstellen dat mensen er een hond bij willen nemen maar ik heb ook medelijden gehad met de oudere labrador.
Ik benijd je enorm dat jou collie al 16 is!!
Mijn collie is 10,3 jaar geworden.
Als ik jou was zou ik er geen pup bij nemen.
Al zal je hond zijn maatje best missen.
Een hond vindt het best lekker om alleen alle
aandacht te krijgen en misschien mist hij zijn
maatje dan ook wat minder. Geniet van je hond.
Veel succes met je beslissing,
groetjes, Anne
geplaatst op dinsdag 08 april om 23:27
Alice
Hoi Lieve Anne,
Dank je voor je lieve reactie. Ja het was idd heel fijn dat we die laatste zaterdagavond met z'n allen samen waren bij Cobus, Antoinet (onze dochter) had Dribble (hun Golden Retrever)ook meegenomen het gaf ondanks ons verdriet een heel warm gevoel. Dribble was die avond opvallend rustig en liet Cobus rustig aan hem snuffellen iets waar normaal heel anders mee omgaat hij ziet dat altijd als een uitdaging om te spelen Dribble is nog maar 2 jaar. Eigenlijk leek het net of of ze elkaar wat te vertellen hadden. De laatste gang naar de dierenarts was vreselijk ik had s'morgens gebeld en we konden om 2 uur s'middags terecht. De opvang was heel lief we mochten in een appart kamertje waar een bank stond en daar werd ons rustig de tijd gegeven om met Cobus samen te zijn waar we ook ruimschoots gebruik van hebben gemaakt. pas toen wij aangaven dat we er klaar voor waren kreeg Cobus zijn eerste spuitje ons was wel verteld dat hij waarschijnlijk heel snel zou gaan slapen na het 2e narcose spuitje was hij binnen enkele seconden heel diep in slaap, wat mij opviel was dat Cobus de laatste tijd een hele andere houding aannam bij het gaan liggen om maar zo weinig mogelijk pijn te hebben natuurlijk. Deze dag ging hij weer in zijn oude ons o zo vertrouwde houding liggen pootjes leekker voor zich eigenlijk net zo als op de foto in de sneeuw. Dit was voor ons wel het bewijs dat hij in elk geval geen pijn meer had. Na de 2e spuit zijn we nog een hele poos bij hem bebleven en hebben we hem lekker geknuffeld. Na een poosje hebben we dierenarts oopgehaald en gezegt dat we er wel klaar voor waren. Ook onze dierenarts vroeg ons of we er bij wilden zijn bij zijn laatste spuitje maar gaf wel aan dat het geen prettig gezicht zou zijn hij kon nog even gaan hijgen ontlasting laten lopen en meer van dat. we hebben er toen voor gekozen om dit niet te doen. Ik ben nog heel even helemaal alleen met mijn lieve vriendje geweest en heb dat als heel verdrietig maar toch ook als heel fijn ervaren ik heb hem bedankt voor alle liefde die we van hem hebben gekregen en hem bedankt dat hij mijn grote vriend heeft willen zijn.Ik heb hem nog een hele dikke kus op zijn lieve koppie gegeven. en toen naar huis, als je mij vraagt hoe we thuis zijn gekomen .... en waar we langs zijn gereden nou ik weet het echt niet meer. eenmaal thuis heb ik gelijk zijn deken en zijn spulletjes opgeruimd ik kon er niet tegen om het nog te zien, 1 speeltje staat nog in de vensterbank maar de rest heb ik gewassen en naar de zolder gebracht. Dit weekend is Dribble hier geweest normaal dronk hij altijd uit Cobus zijn bak en sliep samen met Cobus op Cobus zijn kleed, maar ik heb nu aan Antoinet gevraagt of ze alsblieft Dribble zijn eigen spulletjes mee wou nemen en dat hebben ze gedaan. Ik kan er nu nog niet toe komen om zijn speeltjes en andere dingen weer te zien. Zoals bv. zijn beertje waar hij 2 armen afgesloopt had en ga zo maar door. En Dribble..... die kwam vrijgag heel vrolijk aanrennen en keek door het raam of hij zijn vriendje zag eenmaal binnen vloog hij naar het plekje waar Cobus zijn mat lag daar aangekomen bleef hij stokstijf staan en en heeft de hele kamer rondgesnuffeld op een gegeven moment wou zelfs de tuin in en is daar gaan zoeken, wel heel zielig hij was ook tijdens de logeerpartij heel erg aanhankelijk.
Nou lieve Anne ik heb geprobeerd om op et schrijven hoe wij het ervaren hebben en ik meot zeggen telkens als ik er over praat of er over schrijf schiet ik weer vol. Ik wens jou en een ieder die jou lieve Jip zo lief hadden heel veel sterkte met jullie verdriet om je grote vriend. Wat had hij een lief koppie zeg ook zo'n echte knuf.
Liefs van Alice en Cobus4ever
geplaatst op woensdag 09 april om 09:47
Monika
Ik had twee honden
1 een klientje een asbakkie Layla
2 een witte herder Chinza
Layla was ongeveer 3 jaar ouder dan de witte.
Op 10 jarige leeftijd heb ik Layla laten inslapen, ze had zware astma, een hard ruis, en oorontsteking
Ja toen was chinza alleen, en ze werd ziek
Raar, dacht ik, bleek achteraf dat Chinza in een rouwproces zat, erg zielig, want dat wist ik toen niet, dat ook een hond kon rouwen en verdriet had.
Goed, na ongeveer 4 maand hebben we een kleintje erbij genomen, Droopy, deze 2 zijn nog ongeveer 4 jaar bij elkaar geweest en vorig jaar moest ik ook chinza laten inslapen.
Dus Droopy alleen, na 1 week, ondanks alle verdriet en gemis van mn mooie lieve witte, hebben we een mechelaar gekocht, en dat is dus POINTER.
Deze 2 zijn nu vriendjes, en hoop dat ze lang bij elkaar mogen blijven
Pointer is 1 jaar en droopy 4 jaar
geplaatst op woensdag 09 april om 10:41
Monique
Ik las hier net een berichtje van Karin, dat ze er over denkt om een pup bij haar oudere hond te nemen.
Als ik het nog een keer moest doen, deed ik het niet meer. Wij hebben bij onze Flos van 14 een pup genomen, nadat onze Buster overleden is. Buster en Flos zijn ook altijd samen geweest. Buster was 5 maanden jonger.
Wij dachten ook dat Flos wel weer zin had in een nieuw maatje en natuurlijk miste wij onze Buster ontzettend. Hij was de druktemaker in huis. Tevens dachten wij dat Flos de pup ook wel kon helpen met de opvoeding, maar het is echt niet altijd makkelijk voor het oudje. Zo'n pup wil graag spelen en stoeien. Die oudjes zijn dat niet meer gewend. Onze Flos is nog erg fit, maar heeft het toch vaak zwaar met die stoeipartijtjes. Hij slaapt veel, maar zodra hij bv naar zijn waterbak wil, heeft hij puplief al achter zich aan rennen. Wat logisch is, want die ziet het als actie....
Onze Flos moet nu eigenlijk ook een operatie ondergaan, maar wij durven het niet aan. Niet alleen vanwege het risico van de narcose, maar ook vanwege de mogelijkheid tot herstel met een pup in zijn buurt. Dus al met al zeg ik, verwen het oudje lekker, zodat hij/zij de volledige aandacht weer krijgt. De aandacht die hij tenslotte nooit gehad heeft, omdat er altijd een andere hond bij hem/haar is geweest. Ik zelf denk (nu achteraf) dat een oudje dat veel fijner vind als een pup in zijn buurt.
geplaatst op woensdag 09 april om 13:01
Moniek (gast)
Ook wij hebben op veel te jonge leeftijd afstand moeten doen van onze Mike (rottweiler).
Hij mocht maar 5,5 jaar oud worden.
Afgelopen week verschillende onderzoeken laten uitvoeren en vrijdag 4 april jl. hebben wij via een tweede arts te horen gekregen dat Mike tumoren in beide nieren had en zijn bloed was al zo dik (vergiftigd) dat hij hooguit nog een aantal dagen zou leven, helaas behoort een nier-transplantatie niet tot de mogelijkheid bij honden.
De laatste 3 weken at hij steeds minder of helemaal niet en dan denk je nog ik probeer eens ander voer. Hij plaste ook langer en dronk meer maar ja je denkt niet gelijk aan zoiets ergs omdat er verder niets te merken was. Ondanks dat hij wel was afgevallen, was hij nog zo tierig als wat en speelde dolgraag met zijn bal.
Het was dus een droevig telefoontje en een hele rare dag omdat mijn zoontje 6 jaar werd. We hebben toch besloten om hem direct te laten inslapen i.p.v. maandag en hem niet het weekend mee naar huis te nemen want we waren bang dat we misschien dan toch weer hoop kregen en het afscheid nog zwaarder zou zijn.
Hij heeft zowaar nog gegeten en klokslag 12.00 uur kreeg hij het rode spuitje en is vredig ingeslapen.
Onderweg nog gestopt in Harmelen om onze tranen even lekker te laten lopen en toen op weg naar de bakker om onze bestelde taart te halen.
Gelukkig werd het niet zo druk en het was voor ons ook wel weer een afleiding.
De volgende dag het kinderfeestje gevierd (nou afleiding genoeg) en 's-avonds stil gestaan bij het feit dat Mike vandaag gecremeerd is.
Het was allemaal zo tweestrijdig aan de ene kant zoveel verdriet en aan de andere kant feest.
Zondag kon ik het niet laten om even op de site van een fokker te kijken en die had toevallig een nestje van 4 weken, gauw de laptop dicht en dacht waar ben ik mee bezig, ik moet alles verwerken en een plaatsje geven en niet op zoek gaan naar een vervanging van onze Mike.
Mijn man vroeg wat ik aan het doen was en keek in de laptop en zei toen "ik kon het gisteren al niet laten om even te kijken" want Mike heeft gewoon dikke pech gehad en ons gevoel zegt gewoon dat het goed voelt dat we Mike verder lijden hebben bespaard. We missen alles aan Mike, z'n geur, z'n aanwezigheid gewoon ALLES.
Dat was ik helemaal met hem eens en we besloten om informatief de fokker te bellen. We konden in de middag al langskomen en hebben heel lang met hem gesproken over onze Mike en eventueel een pup.
Over 4,5 week mogen de pups weg en we kunnen tot het laatste moment afzeggen mocht blijken dat we er toch nog niet klaar voor zijn.
Maar oh wat kijken we uit naar een pup die ons gezin weer kan laten stralen.
Mike zal altijd in onze gedachten blijven want zo'n lieve weiler krijg je niet gauw meer. Maar we proberen deze pup met alle liefde op te voeden en hopen dat hij langer van het leven mag genieten.
geplaatst op woensdag 09 april om 13:26
Monika
alice en martina
heel veel sterkte met het grote verlies van jullie trouwe kameraadjes
sterkte
geplaatst op woensdag 09 april om 15:43
Monika
Onderstaand gedicht heb ik vorig jaar gemaakt voor mijn lieve mooie witte
Als Amerikaanse Canadese Witte Herder pup, van 8 weken, kwam je bij ons,
met een prachtige witte vacht, net dons.
Een ras, waar nog niemand van had gehoord
je was toen, uniek in jou soort
Toen je 1 jaar was, werd Donja geboren,
ook jij liet toen goed van je horen.
De boel stond op z’n kop
maar jij, paste altijd goed op.
Niemand kwam aan haar,
want jullie, waren 10 jaar lang, een paar.
Opgroeien deed je met Layla, onze andere hond,
jullie speelden en renden in het rond.
Acht jaren lang, waren jullie samen een paar,
maar toen was de tijd voor Layla daar.
Ze werd erg ziek, we moesten haar laten gaan,
we hadden, allemaal, ons best voor haar gedaan.
Een tijd daarna, kreeg je een vriendje erbij,
dat werd Droopy, en liepen jullie, zij aan zij.
Eerst wilde je er niks van weten,
ja, dat was voor ons, erg zweten.
Later ging alles goed,
vriendjes voor het leven, zoals het moet.
Ja, CHINZA, een lieve en eerlijke hond,
je rende altijd, vrolijk in het rond.
En speelde met ballen en stokken,
maar ook met oude sokken.
Jij was er altijd voor ons,
jij mooie Witte Herder, met een vacht als dons.
Toen wilden je achter poten niet meer,
je kwam niet meer omhoog, keer na keer.
De dierenarts is gekomen, voor jou,
mijn lieve hond, waar ik veel van hou.
We moesten je laten gaan, op je plekje, in de gang,
tranen rolden, over elke wang.
Het was niet fijn,
maar het moest, want jij, had veel pijn.
We moesten je laten gaan,
ja, je bent nu, heel ver, van ons vandaan.
Lieve CHINZA, met een witte vacht als dons,
bijna 12 jaar, is overleden, en niet meer bij ons.
RUST ZACHT MOOIE LIEVE CHINZA 27-6-1995 -- 27-2-2007
geplaatst op woensdag 09 april om 16:08
Martina (gast)
Hoi allemaal
Ik ben zo blij dat ik dit forum tegen gekomen ben.Want in feite hebben we allemaal hetzelfde en dat is VERDRIET omdatgene wat we kwijt zijn.
Of het nou een jonge of een oude hond was,een natuurlijke dood of via de dierenarts het is en blijft een gemis.
En iedereen moet dat op zijn eigen manier verwerken en het gemis op de een of andere manier weer zien op te vullen.
Het schuldgevoel waar iedereen het over heeft hoeven we in principe eigenlijk niet te hebben. Want diep in ons hart weten we allemaal dat we het beste wilden voor onze honden. Al deze mensen op het forum hadden(hebben)heel veel op met hun honden en ik weet zeker dat al die honden niets tekort zijn gekomen en dat de honden een super leven gehad hebben bij al deze eigenaren!!!
Probeer hier steeds aan te denken als je verdriet hebt het werkt echt voor je rouwproces.En bij de een duurt het wat langer als bij een ander maar dat geeft toch niets? Bij mensen is dat toch ook zo als er een familielid of kennis sterft heb je toch ook tijd nodig om op je eigen manier dat te verwerken. Mijn hondje is nu bijna 2 weken dood (hartstilstand) ik begin het nu langzamerhand een plekje te geven en dat ik zo nu en dan een traantje laat vind ik ook helemaal niet erg.Ik merk nu wel dat ik er niet continu meer mee bezig ben wat ik in het begin wel heel erg heb gehad
En ja ik heb ook op internet gekeken voor een ander hondje in de toekomst.En ik schaam me daar ook niet voor. Alleen wil ik wel een totaal ander soort ras.Ik wil als er een nieuwe hond komt hem/haar een eerlijke kans geven.Ik weet zeker als ik een andere mopshond zou nemen dat ik ga vergelijken en dat wil ik niet want ik krijg mijn oude hondje daar niet mee terug.Het zou ook niet eerlijk zijn ten opzichte van je nieuwe hond.Een mens is ook niet te vervangen maar je zult het een plaatsje moeten geven in je hart en dat heb ik met mijn mopshond gedaan met heel veel liefde!!!!
groetjes martina
geplaatst op woensdag 09 april om 16:33
martina (gast)
Hallo anne
Ik wil even wat recht zetten in je mailtje.
Wij hebben ons hondje niet laten inslapen en ze was ook niet ziek.
We moesten bij haar een gebitsverzorging laten doen (dit wordt altijd onder een kleine narcose gedaan)Toen we daar waren zei de dierenarts dat we haar ook beter konden laten sterialiseren doordat deze hondjes daar veel last van hadden.
Aangezien we ze straks toch onder narcose moeten brengen is het beter als we dat tegelijkertijd doen.
En daar had de dierenarts ook gelijk in.
Bij mopshonden hebben ze een aparte narcose doordat deze honden al van nature slecht kunnen ademen.
Ze kreeg als eerste een soort spuitje waar ze wat sloom,en suf van werd een soort voorbereiding op de grote narcose. Mijn man was daar gewoon bij niets aan de hand. De dierenarts adviseerde mijn man om naar huis te gaan en haar smorgensvroeg weer op te komen halen.Mijn man zette (iov de dierenarts ons hondje op de grond en ze liep rustig wat te snuffelen. Zo konden ze haar die nacht ook nog mooi observeren. Nou beter kan toch niet? (Deze kliniek ligt 150 km van ons af dus dat was niet aan de deur )
Mijn man is toen naar huis gereden.
Een minuut of 10 nadat mijn man was weggereden kreeg hij een telefoontje van de dierenarts dat ons hondje overleden was.Ze had een hartstilstand gekregen.Ze hebben nog geprobeerd om haar te redden maar dat lukte niet meer.Ze had de grote narcose nog helemaal niet gehad.Ze waren uberhaupt nog helemaal niet begonnen.Ze heeft onder het spelen,lopen,snuffelen een hartstilstand gehad.
Dit wilde ik even graag recht zetten
groetjes martina
geplaatst op woensdag 09 april om 17:01
sabine
Bah wat een vreselijke ervaring moet dat zijn geweest.
geplaatst op donderdag 10 april om 13:05
martina (gast)
Hai sabine
Ja dit wens ik ook niemand toe.
We hebben ons hondje weggebracht naar de dierenarts om haar te laten helpen
Maar je hebt toch geen flauw idee dat
het helemaal mis gaat. Alhoewel ik had wel een soort voorgevoel.Maar we moesten iets aan haar gebit laten doen want dat was een ramp.
Uiteindelijk als je er niets aan laat doen krijgt ze zoveel pijn in haar mondje en kan ze niet eten dus we hadden geen keus.Ik wilde ze geen pijn laten gaan lijden.Maar dit was wel zon harde klap.Ze was ook niet een van de jongste meer en ze was ook vrij zwaarlijvig.Ook een vreemde omgeving kan veel teweeg brengen bij zon hondje.Uiteindelijk alles dit samen is dat waarschijnlijk de oorzaak geweest van haar hartstilstand.
Ze heeft in ieder geval geen pijn gehad en dat doet me goed ook al is ze niet meer bij ons.Dat neemt het verdriet niet weg natuurlijk maar het werkt wel bij het rouwen.
groetjes martina
geplaatst op donderdag 10 april om 17:54
Monique
Hoi Sabine,
vreselijk wat jullie hebben meegemaakt. Ik wil jullie veel sterkte wensen...Als ik dit lees, denk ik...maar goed dat ik onze Flos zijn operatie gecanceld heb. Hij is 14 en moest geopereerd worden, maar ik durfde het niet aan....Was hier zo bang voor....Ik krijg hier gewoon rillingen van! Echt enorm veel sterkte met dit grote verlies....
Liefs Monique.....
geplaatst op donderdag 10 april om 23:02
Monique
Sorry dit vorige berichtje was voor Martina....Foutje in de naam!
geplaatst op donderdag 10 april om 23:03
Martina (gast)
Hai monique
Ik ben blij dat je het niet gedaan hebt.Jullie Flos is ook niet meer een van de jongste.Kijk het even af a.u.b.
Wil natuurlijk niet zeggen dat dit ook gebeurd bij jullie flos. Iedere hond is anders natuurlijk. Bij ons was het echt een noodzaak ivm haar gebitje er stond een tandje los en ze had een ontsteking in haar mondje.Laat je er niets aan doen dan kun je grote problemen krijgen.
Als jullie Flos geen pijn heeft laat het dan voorlopig zo.Mocht het dadelijk toch dat ie een operatie nodig heeft dan doe je dit alleen om hem te helpen en dat ie geen pijn hoeft te hebben. Monique wil je wel zeggen flos heeft ook al een behoorlijke leeftijd en dat begint nu ook op te spelen.Ik wil je niet ontmoedigen maar houd dit wel in je achterhoofd.
Het is niet leuk dat wij de keuze moeten maken. Maar we willen alleen maar dat ze beter worden en geen pijn hoeven te hebben toch?
Gr martina
geplaatst op vrijdag 11 april om 08:49
anne
Hoi Martina,
Erg cru om op die manier je hond te verliezen.
Het is totaal onverwacht. Wat een schok lijkt
me dat.
En probeer het dan maar eens plek te geven.
Veel sterkte,
Groet Anne
geplaatst op zaterdag 12 april om 10:51
Margriet (gast)
Hallo allemaal
Het is toch wel een steunend onderwerp,fijn dat er meer mensen in een zelfde situatie zitten.Klinkt wel wat raar.
Mijn hond is 3 weken geleden tijdens het wandelen dood neer gevallen,een hartstilstand.Ik heb zo veel verdriet,onbeschrijvelijk.Timber was echt mijn maatje mijn allesie.Hij was altijd bij me en ik vond het met hem gewoon fijn.Onvoorwaardelijke liefde kreeg ik van hem.Altijd lange wandelingen daarna saampies op de bank of lekker op bed bij me.Mijn heerlijke knuffelbeer.
En nu ben ik alleen(met vriend en kind)maar ik voel me alleen,ik ben niet meer compleet er mist iets in me of bij me.Niet te omschrijven.Hij was ook nog maar 5.
Ik weet niet wat ik nu moet,ja eerst alles een plaatsje geven,misschien met hulp.Ik ga er nl aardig aan onder door.
Maar ik zit dus met het idee dat ik mijn hond er verdriet mee doe als ik een hond zou nemen,dat ik hem vervang.En dat terwijl ik zeker weet dat mijn maat onvervangbaar is.Ik heb ook geen afscheid kunnen nemen en hij had ook niet een respectabele leeftijd bereikt.Kort om,ik heb er geen vrede mee.
Ik ben timber kwijt maar ook mijn dagelijkse dingen,wandelen,knuffelen de praatjes met mede hondenvrienden.
Ik blijf er een beetje in hangen.
Ik laat een tatoeage zetten van timber op mijn schouder en het hele huis hing al vol met foto's van hem maar ik wil meer en meer.
Mijn vriend zegt dat ik er echt in door sla.
Wat ik voor timber voel is echte liefde en ik zie mijn tijd met hem als de mooiste tijd uit mijn leven.Ik zei altijd tegen hem dat wanneer hij er niet meer zou zijn ik een hond uit het asiel haal of een herplaatser in huis zou nemen.
Nou volgens mij zit ik volgend jaar nog in pure verdriet achter mijn computer.
Vergeten zal ik hem nooit en ik weet zeker dat hij op me wacht.
En ik hoop dat ik dit een plekje kan geven en dat ik een andere hond een mooi leventje kan geven.
geplaatst op dinsdag 06 mei om 22:15
Monique
Hoi Magriet,
Als eerste heel veel sterkte met het grote verlies van jouw kanjer Timber. Vreselijk dat hij op zo'n jonge leeftijd en dan zo plots van je vandaan moest. Ik weet precies wat je voelt en het gemis lijkt nu (na een paar weken) met de dag/het uur erger te worden. Al die rituelen die in eens wegvallen. Ik kan je één ding vertellen...een nieuwe hond verzacht de pijn. Het brengt weer vreugde in deze kille tijd... Het gemis om Timber blijft gelijk. Timber zal het ook niet leuk vinden dat jij nu zo in de put zit. Hij zou ook graag zien dat jij weer plezier hebt en hij zal het begrijpen! Als jij er klaar voor bent, zul je de stap ook nemen om een nieuwe kanjer in huis te nemen. Eentje die Timber niet zal vervangen, omdat iedere hond uniek is..... Ik zelf heb na 3 maanden een nieuwe pup gekocht. En eigenlijk twijfelde ik toen nog steeds! Achteraf zeg ik nu wel dat de nieuweling er voor gezorgd heeft dat ik weer plezier zag....Onze Buster is nu bijna 9 maanden geleden overleden en ik mis hem nu nog dagelijks....Volg je hart en denk aan alle mooie herinneringen aan jouw Timber. Er komt een tijd dat je daar ook weer om kan lachen. Nou veel sterkte nogmaals....
Liefs Monique
geplaatst op dinsdag 06 mei om 22:30
Ilja
Hallo Margriet,
Jeetje, ja wat kan je er kapot van zijn hé... Je bent geamputeerd, zo voelt dat, nu je maatje er niet meer is. Een groot gat in je leven is er ontstaan....
Ook ik heb plots afscheid moeten nemen van mijn kanjer, was pas 6 en een half jaar. Heb 4 prachtige foto's hangen van hem die ik gemaakt had een aantal dagen voor zijn dood.
Toch heb ook ik gekozen voor een nieuwe pup twee maanden na Jip's overlijden. En ik heb er geen spijt van. Het maakt verdriet niet minder...
Heb nu nog de tranen regelmatig lopen. Maar ik heb ook weer plezier met Sterre. Een pup geeft je weer afleiding en een hoop werk.
Je komt weer in je regelmaat van uitlaten, opvoeden, kletsjes met andere hondenmensen.
Wat Monique - voor mij - zegt; niets kan jouw Timber vervangen. Maar een nieuw maatje geeft toch weer - naast het verdriet - een hoop vreugde...
Heel veel sterkte met het verwerken van je maatje Timber. En "weet" dat hij bij je is...
Koppie op meis.....
Lieve groet, Ilja
High-five van *Sterre*
geplaatst op woensdag 07 mei om 02:01
Joke
Hallo Margriet
Ik weet het hier kan je helemaal van kapot zijn Wij hebben onze Boomer Ander half jaar geleden in laten slapen ik was helemaal kapot ik draaide ook helemaal door.In moeilijke tijden was ze er altijd voor me .Ik ben smaandags naar de huisdokter gegaan en kon alleen maar roepen ze is er niet meer mij meisje Na drie weken ben ik naar het asiel gegaan en heb Taatje daar uit gehaald .Het is een hele andere hond dan boomer Maar ze heeft wel het verdriet weer verzacht .Dank zei Taat ben ik er weer uit gekomen anders was ik weer helemaal de afgrond in gegaan .Maar mij Boomer vergeet ik echt nooit Het huis hangt vol met fotos van haar .Ik ben blij dat ik zo snel hebt gekozen voor een andere hond .Sommige mensen vinden dit te snel Maar ik vind dit persoonlijk en boomer neemt mij dit echt niet kwalijk.Want zei vomd het altijd erg als ik verdriet had al was het midden in de nacht ze kwam me altijd troosten van vrouw wat is er nu met je Nou margriet ik wens je heel veel sterkte met het verlies van Timber Hou je sterk meis hoe moeilijk dit ook is groetjes joke en Taat
geplaatst op woensdag 07 mei om 07:55
margriet (gast)
geplaatst op vrijdag 09 mei om 22:17
margriet (gast)
Dat ging niet goed geloof ik.
Bedankt voor de reacties!!
Het geeft altijd wel wat troost als je met hondenvrienden hier over praat.Timber is zondag al 4 weken dood en ik merk gewoon dat mensen er minder over praten,alsof hij er nooit geweest is.Dat vind ik erg naar want ik kan de hele dag wel over timber praten.
Ik ben al een tijdje op dierenasiels.com aan het kijken en er zitten genoeg schatten die nog een fijne tijd verdienen.Maar elke keer als ik dan achter mijn computer vandaan kom kijk ik recht in timbers ogen en dan denk ik"nee ik wil alleen maar hem".
Ik wil ergens wel maar als ik dan denk aan wandelen dan kom ik er achter dat het timber niet is en dat hij ook echt niet meer terug komt.Nooit meer in dit leven!!!
Timber is de hond die hier altijd is geweest en als ik er dan aan denk dat er een andere hond staat te eten of ligt te slapen.
Brrr dan krijg ik gelijk een jankbui.Dan krijg je de bevesteging dat je maatje weg is.
Het is maar moeilijk,je neemt zo'n pupje en dat wordt de grootste vriend die je je maar kunt voorstellen.En ze worden lang zo oud niet als ons.En in timbers geval helemaal niet oud.
5 jaar is hij bij mij geweest en ik weet zeker dat hij mijn hele leven bij mij blijft ook al zie ik hem niet.
Ik hoop dat het verdriet met de tijd minder wordt,want dit kost mij 10 jaar van mijn leven.
geplaatst op vrijdag 09 mei om 22:31
Monique
Hoi Margriet,
Wat je nu voelt is heel normaal. Je kunt Timber in deze korte tijd ook nog niet loslaten. Tevens kom je er nu pas achter hoeveel rituelen je eigenlijk met Timber had. Het besef dat dit nu wegvalt komt nu steeds meer en dat kost tijd... Geen één hond kan Timber vervangen. Niet iedereen denkt hetzelfde over een hond.Sommige mensen begrijpen niet dat je zo'n verdriet kan hebben van je maatje. Hoe vaak ze tegen mij hebben gezegt, "doe niet zo gek...het is maar een hond". Nou voor mij was Buster ook meer dan alleen maar een hond. Het onbegrip van andere is soms best moeilijk, maar ach het is het gevoel wat jij hebt bij je Timber. Ik zelf heb altijd veel steun aan petsinmemoriam.nl...Hier kun je jouw maatje een plekje geven en iedereen die daar komt, voelt hetzelfde voor zijn/haar hond. Dus je wordt volkomen begrepen in je verdriet. Je kunt dan als je even moeilijk zit even iets bij je maatje schrijven...
Als je nu wel al aan het kijken bent bij Asiel.com, dan komt het er dadelijk wel van dat je een nieuw maatje in je leven neemt. Eentje die je weer veel liefde kan geven en een warm huis en waar je dan ook weer liefde van terug krijgt. Nu ben je er nog niet klaar voor, maar dat komt wel. Neem de tijd en weet dat zolang je Timber niet vergeet, dat hij gewoon nog leeft.....Je draagt hem voor altijd in je hart.
Liefs Monique
geplaatst op vrijdag 09 mei om 23:56
Alice
Hoi Margriet,
Ja ik weet echt wat je voelt wij hebben onze Cobus (Berner Sennen) op 31 maart moeten laten inslapen en ook wij hadden en hebben nog steeds heel verdriet om het gemis van ons hondemaatje. Ook ik was op een gegeven moment zo boos ..... zo van je krijgt een boezemviend en die word je dan weer afgenomen. Onze dochter zei laatst iets heel treffends, ëigenlijk moest het zo zijn dat je hondenvriend net zolang leeft als jij en als jij er dan niet meer bent dat dan je hondenmaatje gelijk meegaat"ja dat zou echt het allermooiste zijn. Ik zei ook heel vaak ik moet er niet aan denken wat als Cobus er niet meer is, en als het dan eenmaal zover is weten wij hondenliefhebbers hoe groot dan het gemis is. Over een nieuwe hond.... wij zeiden eerst ook nee dit nooit weer, dit verdriet willen we nooit weer meemaken. maar nu na een aantal weken begint het toch wel heel erg te kriebelen en hebben wij naar lang wikken en wegen besloten om weer voor een andere hond te gaan. Eerst had ik zoiets ik vind het niet eerlijk tegenover Cobus maar velen onder ons hebben mij er toch van overtuigd dat Cobus dit vast niet erg zal vinden ik weet dat geen enkele hond onze Cobus kan vervangen want elke hond is uniek in zijn of haar soort maar het verzacht de pijn straks misschien wel.
Wij krijgen als alles goed gaat rond 20 juli weer een bernen pup. hij moet nog geboren worden en dat zal zo rond de 22 mei plaatsvinden.Eigenlijk vind ik het wel heel fijn dat het nog eventjes duurt want dan heb je echt de tijd om je verdriet zo goed en zo kwaad toch een plekje te geven. Stilletjes verheugen wij ons steeds meer op de komst van onze Willem (ja zo gaan we hem noemen) en zijn we al aan het plannetjes maken voor als hij er is.
Margriet ik wens je heel veel sterkte met het verwerken van je verlies van je grote hondenvriendje.en weet dat hij altijd over je schouder meekijkt.
Een warme groet van Alice en Cobus4ever
geplaatst op zaterdag 10 mei om 10:05
anne
Hoi Margriet,
Voor mij was het donderdag j.l. twee maanden
geleden dat Jip is overleden.
Alweer twee maanden!! Vreselijk, wat gaat de
tijd snel.
Het is gek maar toch sta je dan weer stil bij
zo'n datum.
Het is inderdaad, wat jij ook schrijft
Margriet, dat mensen er niet meer over praten.
Er wordt tegen je gezegd, dat je het nu maar
eens moet accepteren en je er bij neer moet
leggen.
Zo eenvoudig is dat niet, je mist je maatje
en het voelt alsof er een stuk van je
weg is.
Voor mij is het niet mogelijk een andere
hond te nemen. Ik ben op het moment alleen
en ben meer gaan werken, 30 uur p/w.nu.
Dat ik nu geen nieuwe hond kan nemen vind
ik heel erg, dit is een moeilijk feit.
Maar als je een hond neemt, moet je er ook
voor zijn, je moet een dier wel een goed leven
kunnen bieden, de tijd en de ruimte ervoor
hebben.
Ik kan heel goed begrijpen dat je al bij
dierenasiel.com hebt gekeken.
Dit had ik ook al gedaan, opnieuw zou ik
weer voor een herplaatsingshond willen kiezen,
als dit voor mij mogelijk was geweest.
Net als jij, lijkt het mij ook heel raar om
een andere hond in je huis te zien rond lopen,
een andere mand, speeltjes e.d.
Het neemt het gemis van je hond absoluut
niet weg, maar geeft denk ik wel weer wat
plezier.
Wat hecht je je toch enorm aan een hond he!
Misschien nog een tip: Ik heb een week na
Jip's overlijden opgeschreven wat ik allemaal
me haar heb meegemaakt.
Het doet pijn, maar ik ben wel blij dat ik
het gedaan heb.
Het blaadje heeft nog een aantal dagen op
tafel gelegen en wanneer je weer iets te
binnen schiet, kun je het erbij zetten.
Wel moet ik er nog een keer een beter verhaal
van maken, maar dit komt nog wel.
Margriet, heel veel sterkte me het verlies van
Timber!
We leven met je mee.
Groetjes, Anne
geplaatst op zaterdag 10 mei om 10:34
jaki
wij hebben 1jaar gewacht om een nieuw hondje te nemen na het overlijden van onze thi zu omdat we met de caravan op vakantie gaan en mijn man wou liever geen dieren meer maar ik wou toch graag terug een hondje en na lang zagen heb ik een york gehad en nu nog 1 jaar verder hebben we een chihuahua bij is mooi om te zien hoe ze samen spelen en mijn man is er ook blij mee
geplaatst op zaterdag 10 mei om 11:03
Snuffeltje (gast)
Wat erg van je hondje. Op 13 mei ll is ons klein Snuffeltje overleden, hij was 16 jaar en 11 dagen. Snuffeltje is een kruising tussen poedel en yorkshire en zeer lieve, zachtaardige vriend. Blaffen deed hij nooit en als dat toch eens gebeurde keek hij heel verwonderd, zo van, "was ik dat?" Mijn god, wat mis ik hem, de pijn die je voelt is niet te beschrijven. Momenteel lopen de tranen over mijn wangen, ik heb enorm verdriet, maar heb wel 16 onvergetelijke mooie, fijne, gezellige, grappige jaren met hem gehad. Groetjes, Inneke
geplaatst op donderdag 15 mei om 13:48