Wilma
Ik wil graag terugkomen op het topic van Ingrid. Ik lees dat zij vindt, dat honden een ziel hebben en zo! Mijn eerste echte reactie was: zal best en wat moet ik daarmee. Ik hou niet van die 'flauwekul' en en hond heeft een baas, punt. Toch doe ik mijzelf en Ingrid ernstig tekort als ik jullie dit verhaal zou onthouden. Verhaal? Nee, dit is werkelijk waar gebeurd en ik heb het meer dan 15 jaar voor mij gehouden. Je denkt toch niet dat ik hiermee naar buiten kwam he! Nu ben ik een behoorlijke nuchtere Hollandse...en ik heb niks met glazen bollen....vandaar dat ik dit dus nooit aan een ander heb verteld. Komt mijn waargebeurde verhaal!
Ruim 15 jaar geleden had ik een Yorkje aangeschaft en dat arme beessie moest bij binnenkomst al naar de DA. Ze had met 8 weken al haar menstruatie en de DA kon niks anders dan de binnenboel eruit halen. Om het leven van mijn Lotje te redden heb ik dit goedgekeurd. Lotje genas en kreeg problemen met plassen. Waarschijnlijk was het al een plashondje, wij hadden niet de tijd gehad om dit eerst te ontdekken. Zoals ik al schreef, zaterdag in ons huis aangekomen en zondag op de operatietafel.
Eerst dachten wij dat ze nog moest herstelen van die operatie en dat ze vrij snel daarna wel zinderlijk zou worden. Niks bleek minder waar. Lotje plaste waar en wanneer het haar uitkwam, maakte niks uit hoelang ik met haar buiten liep. Wat we ook probeerde, Lotje bleef in huis plassen!! Het werd op een gegeven moment zo erg dat we -in dat weekend- gingen kiezen tussen een kattentoilettraining of een uithuisplaatsing.
Op die maandagmorgen viel de Telegraaf op de deurmat. Ik startte met lezen en aangezien die maandagmorgenkrant zo lekker dun is...las ik ook de advertentie's. Daartussen las ik een wel heel ongewoonlijke advertentie. Kort gezegd kwam het erop neer dat als je problemen had met je huisdier dat je die persoon kon bellen. Hij zou het probleem aanhoren en in contact treden met je huisdier {via de telefoon} om te achterhalen wat er nu aan schortte.
Stikkend van het lachen schonk ik mijzelf een kopje koffie in. Vroeg mij af hoe die beste man dit probleem door de telefoon, voor ons kon oplossen. Ik weet nog dat ik die advertentie heb gespeld en vooral de kosten heb bekeken. Kosten waren er niet, behalve de gewone tariefkosten. Zo zuinig als ik kon zijn dacht ik nog: dat scheelt weer, hij woont in mijn stad!
Na mijn derde bakkie koffie ben ik eens gaan bellen. Ik kreeg die meneer aan de lijn en vertelde mijn probleem ten aanzien van ons Lotje en onze plannen om Lotje zindelijk te maken op de kattenbak. Lotje deed niks op die kattenbak en of hij daar misschien bij kon helpen? Die meneer was het volkomen met mij eens dat onzindelijk gedrag van een huisdier niet in een huis past, maar vroeg mij wel waarom ik niet heb gekeken naar het waarom van haar onzindelijk gedrag. Daarnaast vond hij het vreemd dat ik meteen oplossend te werk ging in de vorm van die kattenbak.
Efijn, ik moest Lotje op de bank zetten en de hoorn op de armleuning, beide zo dicht mogelijk bij elkaar. Terwijl ik de grootste moeite had om mijn lachen te smoren in een keukenhanddoek, zag ik dat Lotje rustig ging liggen. Wel allert en ze legde bijna haar oortje tegen de hoorn.
Zoals afgesproken nam ik na 5 minuten de hoorn weer op en vervolgde mijn gesprek met die meneer. Die meneer vertelde mij dat Lotje in huis plaste omdat zij steeds op een te druk veldje haar behoefte moest doen en dat durfde ze niet. De aanwezigheid van te veel buurthonden kwam te overweldigend op haar over. Ze werd bang, toch ook vanwege haar doorgestane operatie, en plaste daarom liever thuis. Daarnaast vertelde hij dat dit binnen enkele maanden over zou zijn en dat ik dan goed op mijn hondje diende te letten. Het zou een weglopertje zijn met een voordeel...ze kwam gewoon weer thuis! Ik bedankte die meneer en beeindigde het gesprek.
Ik nam rollend van het lachen nog maar een kopje koffie want voor mijn gevoel was ik geen sikkepit opgeschoten. Krant ging de prullenbak in en Lotje moest op straat. Ze heeft even moeten wachten tot ze kon beginnen aan haar uitlaatrondje, dat domme telefoontje kwam ertussen.
Aangezien we nu rijkelijk laat waren en het veldje geheel voor onszelf hadden gebeurde datgene wat ik werkelijk niet kon geloven. Lotje plaste gewoon buiten!! Mijn ogen rolde zowat mijn kassen uit...begreep hier niks van? Het was een langzame en voorzichtige plas met veel hoofddraaien om haar heen. Ze was zeer alert op haar omgeving. Maar, ze had een prachtig plas buiten gedaan.
Eenmaal thuis heb ik geprobeerd om mijn krant te redden, dat bleek helaas onmogelijk. De koffiefilter met koffieprut lag er al een tijdje op en dan is niks meer te lezen.
Ik heb nog iets van huishoudelijk werk gedaan maar wel met een warrig hoofd. Confuus door mijn vreemd verlopen ochtend besloot ik niks aan 'wie dan ook' iets te vertellen. Wederhelft en kids vonden mij een topmama. Ik had het toch voor elkaar dat ik Lotje in zo'n korte tijd zindelijk heb gekregen, ik steeg in hun aanzien. Ja, mamma verdiende ontzag....als zelfs zo'n klein onhandelbaar monsterje naar ons mams luisterde...dan moest het wel de beste moeder van de wereld zijn!
Hoe dit zo is gekomen en dat er een meneer is geweest die 5 minuten een 'telefoongesprek' heeft gehad met mijn Yorkje...dat gedeelte liet ik vrij lang weg. Handig als ik was bepaalde ik natuurlijk wel haar uitlaattijden. Dit heb ik een half jaar volgehouden en daarna kon ook Lotje op de reguliere tijden worden uitgelaten. Ze was niet meer angstig, haar hechtingen waren verwijderd en er stond nu een meer volgroeide dametje wat haar mannetje stond.
Hoe groot de hond ook was, welk merkje daar aan hing, het maakte haar niks uit. Zij wandelde overal tussen door. Vaak liep ze van huis weg om de wereld te ontdekken. Dat mormeltje nam bijne elk weekend wel de kuierlatten, om daarna voldaan terug te keren.
Ja, wat die meneer ooit heeft verteld klopte als een bus. Vraag mij niet wie het was...ik ben helaas al zijn gegevens kwijt. En als ik ergens spijt van heb dan is het dat wel....al blijf ik niks hebben van zweverige telefonische hulpdiensten voor huisdieren!!
Jullie mogen denken wat jullie willen, maar dit is echt werkelijk waar gebeurd. Heel vaak heb ik terug moeten denken aan dat ene rare telefoontje. Ik denk nu dat ik er niks mee kon omdat ik er niks van begreep.
Ik blijf gewoon 'regulier' omgaan met mijn huisdieren en ik heb niet zoveel op met paranormale zaken. Dat is voor mij de ver van mijn bed show. Al is een hulplijntje soms wel handig! )
Geplaats op 22 september om 10:18 [rating: 0/0]
