
ik mis je mijn mooie man, ik mis je zo ongelooflijk hard.
In alles wat je doet, alles wat jou , jou maakt.
Alles wat zo koppig aan je was, alles wat zo stavros aan je was...
Het huis is stil, zelfs als pebbles haar gekke tien minuutjes heeft.
De dag is leeg, de dubbele wandeling valt weg, en wat doe ik toch met die tijd ??
Aan jou denken. Je missen. Me schuldig voelen. Had ik niets kunnen doen?
Nee, ik had niets kunnen doen. Dat weet m'n hoofd, maar niet m'n hart.
De eerste keer dat ik zélf het woordje ja moet uitspreken, zélf moet zeggen 'ja, deze jongen z'n leven is nu voorbij'. En het valt me zo zwaar. ZO zwaar.
rust zacht mooie jongen. Ik heb zoveel van je geleerd, zoveel met je genoten. Ik vond het een voorrecht dat je mijn man mocht zijn.






















