Ik liep lekker de grote ochtend wandeling te doen, en omdat ik een hielspoor heb aan mijn voet loop ik dus extra langzaam om de boel niet te overbelasten. Komt nog bij dat ze wat werkzaamheden doen in het park waardoor we een stukje om moeten lopen, dus we waren lekker lang(zaam) onderweg.
Kom ik een hond tegen, beetje Stafford achtig maar dan breder. Ik moest het aanlijngebied (eigenlijk verbodsgebied, maar wegens werkzaamheden móet ik daar wel doorheen) in om om te lopen, maar die hond liep daar los. Ik liet Dobby maar even loslopen, voor het geval het een reu was, want dan weet je nooit.
De hond kwam jankend en piepend van vreugde naar me toe met een stok in de bek. Even gesproken met de eigenaars terwijl Dobby er achteraan rende en ze een rondje deden. Dobby was behoorlijk gefocussed op haar achterwerk, maar dat heeft hij ook bij reuen, dus dat viel niet uit de toon. Zeggen die mensen ineens "oh, dat worden mooie pups, je krijgt er een van me". Nou, alsof mijn hart uit mijn ribbenkast zakte. Met zijn hypere gedrag, epilepsie, onbekende achtergrond, mogelijke erfelijke gebreken... mijn hemel, méér stuiterballen-Dobby's, dat doe je de mensheid toch niet aan?!
Dus ik bedenk dat ik héél snel een goede reden moet hebben om deze mensen ervan te overtuigen dat dit geen goed idee is. Hyper gedrag, erfelijkheid, testen, daar hebben deze mensen toch geen boodschap aan. Dus ik zeg: "oh, met deze wil je echt niet fokken hoor, die heeft epilepsie".
En ze riepen snel hun hond en liepen door. Dobby kwam godzijdank ook toen ik hem riep. Pfff! Ik zou bijna Dobby castreren voor het geval dát.



3 doggies



