Zoals de meesten al zeggen: een hond voelt zoiets aan:
Ik ben een meisje van 15, en loop ook 's avonds met de hond.
Ik moest dus een keer, nadat ik terugkwam van de film, rond 23:30 Pépé uitlaten.
Schat van een hond, wil naar iedereen toe en altijd iedereen likken en is altijd blij om iemand te zien. Nog nooit gegromd naar mensen.
Ik loop dus even een stukje met hem, en daar komt een beetje vreemde man aan lopen. Deze had verkeerde bedoelingen (ikzelf voel dat ook aan). En toen... herkende ik mijn Pépé niet meer.
De man was nog zo'n twee meter van mij af, de lijn is 1,5 meter. En Pépé? Die gromde zijn tanden bloot, luid grommend ging hij beschermend voor mij staan, de man durfde zijn voet nog een stapje dichterbij te zetten, en toen was het echt onwerkelijk. Met een luide en diepe blaf ging hij op zijn achterpoten staan, ik schrok er zelf van. Hij bleef voor mij staan, hij zag er nog gevaarlijker uit dan voor hij opsprong. Hij heeft de man niks gedaan, maar deze draaide zich om en liep de andere kant uit. Ik ben de hoek om gerend en heb daar even gezeten, om dat ik stond te trillen op mijn benen. Even later (zelfde wandeling) weer iemand tegen gekomen, die werd uiterst vriendelijk begroet. Het was echt iets met die man. Later gebleken dat hij wel vaker mensen lastig viel, vooral jonge vrouwen
Tegenwoordig voel ik mij vrij veilig met mijn lieve, zwarte monstertje naast mij. Hij doet geen vlieg kwaad, ook geen enge man, hij jaagt ze alleen weg. En als die hond pikzwart, met grote ogen en net een slagje groter dan een labrador is en mooi slank, met een flinke bek. Ziet het er toch bedreigend uit.
Hij heeft het nooit meer gedaan, en loopt op iedereen (ook op dezelfde plek) vrolijk af om ze te begroeten.
Een hond zal het aanvoelen als er iets fout zit.
xx Hannah