Het was zo onverwachts.
hij had een maandje terug een soort beroerte gehad, viel hij om en hij heeft de rest van de dag stil in een hoekje gelegen. en de volgende dag deed ie alsof er niks gebeurd was!
gistere rond 5 uur s'avonds heeft hij denk ik weer een tik gehad in zijn hersenen, en is zijn lichaam niet meer uit die shock toestand gekomen. hij kon niet meer eten,drinken,staan of iets.
ik heb de hele nacht met een spuitje water in zijn mond gedaan zodat hij niet uitdroogde.
want hij ademde heel zwaar en moest steeds kokhalzen, en na wat water ging het iets beter.
hij trilde en shockte helemaal.. hij was ook heel zwaar, alsof zijn geest er al niet meer was.
hij reageerde op niks meer, niet als je aan zn oortje kriebelde of een plakje worst voor zn neus hield.
na half 5 ben ik toch even in slaap gevallen en riep mijn vader me wakker met: Jagger is dood aant gaan.
Ik had nog zo gehoopt dat hij net zoals de vorrige keer hij weer smorgens springlevend rond huppelde.
Ik hoorde het, rende naar beneden en toen ik net bij hem zat gaf hij zijn laatste adem.
ik had het totaal niet zien aankomen, want het ging super goed met hem ondanks zijn leeftijd.
volgens de dierenarts was er ook niets meer aan te doen, omdat hij geestelijk al weg was.
je kon het gewoon voelen, hij zat er niet echt meer in.
ik vond het super fijn dat ik gister en vanmorgen uitgebreid afscheid heb kunnen nemen van hem.
het doet me zn pijn, maar ik moet maar blij zijn dat ik hem zolang bij me heb mogen hebben.
Het was de liefste hond ooit, en ik vind het ook echt fijn dat hij niet alleen gestorven is, maar met zijn dierbare erom heen...