Sorry modjes als mijn topic hier verkeerd staat, het is opzich wel een leuk verhaal.
Ik ben zo blij met al mijn dieren.
Ik ben al een jaar ziek. Heb hoofdpijn 24/7. Het verschillende onderzoeken gehad in het ziekenhuis. Daar is niks uitgekomen. Ik ga nu binnenkort voor een paar maand naar een revalidatie centrum.
Het is best wel heftig om zo ziek te zijn. Maar ik ben zo blij dat ik dieren heb.
Ik kan door mijn hoofdpijn niet meer naar school. Ik kan niet meer paardrijden. Ik kan niks leuks meer doen met vrienden. Ik houd het niet eens vol om 5 min te fietsen.
Dat is best wel deprimerend. Mijn ouders zijn er altijd voor mij, maar moeten natuurlijk ook werken.
Vrienden heb ik niet echt meer, omdat zij mij niet geloven. Hoofdpijn kan je namelijk niet zien aan de buitenkant.
Ik heb vaak dat ik me eenzaam voel. Onbegrepen. Verdrietig. Het komt dan ook wel eens voor dat ik het echt niet meer zie zitten.
Dan heb ik mijn dieren. En ik voel me zo vereerd om met hen samen te leven. Zij zijn mijn grootste steun. Zij zijn er 24/7 voor mij. Ook als ik snacht's wakker wordt van de pijn. Zij komen dan bij mij liggen en kijken me aan met zon blik; Ik ben er voor je. Het komt wel goed. Ik begrijp je helemaal. Hoe hard ik ook huil, zij zijn er voor mij.
Ik kan alles bij ze kwijt. Zij zullen mij nooit raar vinden of mij niet geloven.
Ik ben er altijd voor hen en zij voor mij.
Zonder hen.. Tja dan weet ik niet of ik er nog wel was.
Dokters vragen wel eens aan mij: Denk je er wel eens over om er een einde aan te maken.
Ik was echt verbaasd door die vraag. Ik denk er niet eens aan. Ik laat mijn dieren niet achter. Het komt wel weer goed, ik heb immers steun van mijn dieren. Daarnaast heb ik nog veel te veel wat ik wil doen.
Ik snap wel waarom ze dat vragen, maar ik heb er echt nog nooit aan gedacht.
Mensen vinden mij soms echt raar. Ik kan hele verhalen houden tegen mijn dieren. Waar ik ben, daar zijn zij. Ik ben van mening, dat dieren evenwaardig zijn aan mensen. En als dat niet kan, dan zijn zij beter niet wij. Ik behandel een dier, zoals ik zelf wil worden behandeld. Met liefde en geduld.
Hebben jullie dat ook. Dat dieren je alles zijn? Mensen vinden mij daarom wel eens gek, maar dat is toch niet gek. Ik hou van mijn dieren en heb alles voor ze over. Ik ben er voor hen en zij voor mij.
Dieren begrijpen mij meestal beter dan andere mensen.
Zeker nu ik in zon moeilijke periode zit.
En ik ben zo daarvoor zo dankbaar.
Dus aan alle dieren op de wereld. Ongeacht kleur, ras, soort, geslacht, enz...
Dankjewel
Ik voel me vereerd met jullie samen te leven



en mogen allemaal bevoorrecht zijn dat wij zo'n band mogen ervaren met een dier.

