Wanneer je al tijden samen bent met je hond ontwikkel je een band. Je leert elkaar kennen en weet elkaars grenzen.
Maar ook leer je elkaars houding lezen, weet je zonder wat te zeggen wat er aan de hand is. Soms is dat heel goed, soms niet omdat je eigenlijk gewoon nooit onvoorspelbaar kunt zijn voor de ander.
Zojuist was ik aan het snijden en viel er iets op de grond. Flex stond achter me en pikte het snel weg. Toen hij zich omdraaide keek hij toch nog maar even snel naar mij waarop ik mijn wenkbrauwen optrok. Met een zucht kwatte hij het uit en liep richting zijn mand. Ik ben voorspelbaar, hij wist al wat er ging komen.
Ik moest erg lachen maar stiekem vind ik dit soort dingen het meest geweldige wat er is. Communiceren zonder woorden en weten wat je aan elkaar hebt.





