wat gebeurt er met langzitters

Het afmaken van kerngezonde honden vind ik ook niet goed.

Ik ben al wel in een aantal asiels geweest in Nederland.
Nu vorige week daar geweest voor Cyra, nou de tranen springen mij in mijn ogen hoor.
Natuurlijk doen de medewerkers erg hun best. Maar er zitten honden die al op leeftijd zijn en zo ongelukkig zijn.
In een hok met buitenhok wat koud is, weinig aandacht, uurtje per dan op het veld. Soms uitgelaten worden.
En dan ben ik even heel hard, maar ik kan me voorstellen dat die honden beter af zijn met spuitje.
Want moet je zo je laatste jaren slijten?
En dan hoef je natuurlijk niet meteen een oudere hond in te laten slapen, want die heeft ook kansen.
Maar neem Cyra, pas twee jaar, maar met een bijtverleden, kan niet bij iedereen zomaar geplaatst worden en totaal ongelukkig in het asiel. Zichzelf kaalbijten, alleen maar blaffen naar iedereen.
Ze valt redelijk snel uit, ook naar kinderen. Dat is toch wel erg lastig.
Ben vandaag met haar bij de dierenarts geweest. Ze is ook veel te mager, wat ik natuurlijk al wist.
Dus zo'n hond bijt zichzelf kaal en tot bloedens toe, eet zo slecht dat ze nog maar 20 kilo weegt, blaft alleen maar.. en kan zeer moeilijk herplaatst worden.
Moet die hond dan echt dat allemaal iedere dag weer blijven doorstaan? Zo vol stress?
Dan denk ik: of doe er wat aan, zorg dat door professionele mensen in huis wordt genomen, of laat haar gaan. In haar eigen belang.
Ik kwam haar nu tegen, maar was dat niet gebeurt, had ze nog makkelijk jaren in deze positie kunnen zitten.

En nu is het afwachten hoe ze zich bij mij ontwikkeld. Het is een lieverd echt waar, maar ze kan ook heel gevaarlijk zijn.

Prachtig idee hoor een 'geen euthanasie beleid'.
Maar wat heb je aan beleid?
Als een hond jaar in, jaar uit wegkwijnt in een asiel? 'Ja maar ons beleid is..' Fijn, leg dat die hond maar uit. Die jaren in hetzelfde hok moet leven, tussen de onrust, de blaffende honden, het weinige rustige contact.
De ene hond past zich aan, de ander trekt het gewoon echt niet.

'Nooit' en 'Altijd' zijn woorden die je eigenlijk niet kan gebruiken. Het zijn dieren. Je moet naar de situatie kijken.
Een oud hondje van 13 waarvan de baas is overleden. Hondje is oud, kan niet met kinderen want hij ziet niet goed, is daardoor ook bang voor vreemden, heeft suikerziekte en een oogafwijking. Speciale voeding. Niemand wil dat hondje hebben. Zit maand na maand in het asiel. In een hok, weg van zijn warme mandje of op schoot bij zijn baasje. Ineens achter tralies. Wordt niet meer drie of vier keer per dag uitgelaten en moet wel zijn behoefte in zijn kennel doen.
Echt moet dat? Moet zo'n hondje zijn laatste jaar/jaren zo leven?
Van mij niet hoor.. laat dat beestje gaan.
Als er een opvanggezin was die hem zou opnemen, perfect! Maar in zo'n kennel, nee, ik vind dat te ver gaan. Dat is geen dierenliefde meer, dat is geen beslissing durven/willen nemen.

Maar zo denk ik erover..
En niet alleen bij dieren, voor mezelf staat het ook op papier.

Hey Corina,

Ik bedoel dit echt niet verkeerd, want ik begrijp heel goed dat je het juist zo goed bedoeld.
Maar het is toch ook niet eerlijk om honden echt te laten lijden alleen maar omdat mensen de beslissing niet willen nemen om hem in te laten slapen?
Sommige honden zitten daar jaren en zijn er zo slecht aan toe geestelijk. Of hebben zulke grote gedragsproblemen. Als er dan niemand iets aan doet, dan vind ik het eerder dierenmishandeling om een hond zo te laten zitten en te laten lijden elke dag weer in een kennel, waar de meeste honden zich gewoon niet goed voelen.

Groeten, Margje