Ik had een duitse herder
ja ze kon los, na de eerste twee jaar liep ze altijd los
ze kon met andere honden maar was bang voor border collies, vooral 1 speciale. Sommige honden met veel haar voor de ogen en over het lichaam vond ze ook spannend, en rende er dan naartoe als een dolle stier, en bleef 1 cm daarvoor stilstaan en dan was het meestal goed.
ze luisterde goed, maar dat moest wel aangeleerd worden, ze kon ook heel zelfstandig zijn, wat ik juist erg aan haar mocht.
In huis was ze rustig, de eerste tijd een enorme sloopster maar nadat een bench aangeschaft was heeft ze nooit meer gesloopt. Ze deed ook klusjes zoals de post pakken, schoenen en andere dingen opruimen e.d.
Buiten was ze alert, vrolijk en enthousiast, speuren vond ze heerlijk
Een minpunt bij de hond zelf was er helemaal niet, (al liet ik haar aan de lijn ook niet aan andere honden snuffelen voor alle zekerheid, dan kon ze weleens een snauw geven), maar ik heb lang moeten zoeken naar een fokker die verantwoordelijk bezig was, ik wilde een hond met rechte rug, omdat ik die lage achterhand zo lelijk vond, uiteindelijk is het dan een hond uit een werklijn geworden, een wolfsgrauwe. Een perfecte hond kan ik wel zeggen, ontzettend lief voor mensen, de meeste soortgenoten en andere dieren. (ze had eens een vogel gevonden die vast zat aan een stuk visserstouw en kwam die heel voorzichtig naar me toe brengen, zo lief)
Dat de asiels zo vol herders zitten, komt denk ik voor een groot deel dat mensen zich het anders voorgesteld hebben, een herder luisterd niet automatisch, daar moet je wel aan werken en dan ook nog op de juiste manier. Ook ben ik bang dat er nog teveel mensen denken dat herders hard aangepakt moeten worden en dat het vroeg of laat wel mis moet gaan, aangezien herders juist heel gevoelige honden zijn en juist rustig en consequent begeleid moeten worden.