Zo goed als iedereen heeft het een keer meegemaakt. Die allereerste keer dat ze aan der lijve ondervinden dat kroos geen verlengstuk van gras is. Vorige week hadden we dat dus met Josefientje Takkenbos. Ze was los, ziet een waterkippie, neemt een sprint en springt met zo\'n grote sprong de op die waterkip af (de sloot in), dat mijn hart stil stond.
Ze heeft door een aantal genetische mengsels al van zichzelf uitpuilende oogjes, maar nu rolden ze er bijna uit van verrassing/angst. Ik helemaal geschrokken naar haar toe, schuif ik zelf bijna het water in, omdat de drassige oever het niet eens was met mijn geschatte bijna 90 kilo.
Dus ik slaak een kreet, krabbel terug naar steviger grond en loop een stukje verder. Door mijn kreet was mijn dochter van 3 lichtelijk in de stress en Takkie zwom geschrokken naar de overkant, waardoor ik haar weer moest lokken naar de goede kant van de sloot waar wij stonden.
Dit keer maar op handen en knieën naar de kant, alleen waar Takkie aan wal wilde, lag een geurende hoop kak... :\'(
Ik snel een sprong verder, kon Takkie nog net grijpen aan haar tuigje voor ze weer naar de overkant vertrok en op de kant hijsen.
Het klinkt als een avontuur van uren, maar het was echt in zeer korte tijd allemaal
Maar de schrik zat er goed in hahaha! Pfff... Emma heeft de rest van de wandeling geroepen:
\"Ooooo niet zo dicht bij het water!\" Hahahaha! Nou Josefientje weet het nu wel.
Kroos is geen gras.



3 doggies





