Dinsdag ochtend. met trillende stem de DA gebeld.
Haar tumoren bij haar tepel waren open gesprongen. Met veel verzorging was ze nog erg vrolijk. We hebben het toch wat weekjes kunnen rekken. Naar het was voor haar ineens een hele opgaven. Toen ik merkte dat ze met een pootje niet wilde staan en toch een teken van pijn gaf was het duidelijk. Erg moeilijk want ze wilde nog zo graag bij ons zijn. Toch nog even naar mijn zoon als hij thuis kwam, toch nog even maar het raam als ze vrouwtjes auto zag, en de kat van de buren jachte ze nog steeds weg.
Dinsdag avond. De DA vertelde mij dat ze 100% achter onze beslissing stond. Miss. raar maar had nog stilletjes een kleine hoop( in mijn achterhoofd dan ) Op de behandel tafel heb ik mijn meisie nogmaals bedankt. Voor al die fijne jaren, en dat ze er voor ons was in moeilijke tijden. 1840u is ze.....
Omdat ik haar geen moment alleen wilde laten hebben we haar in een deken gewinkeld in zo naar het crematoriem gereden. Het was een half uurje rijden. Het was het laatste half uurtje dat ik haar vast kom houden en haar mooie koppie kom bekijken.
Ze was voor mijn een vriendin en voor mijn zoon een maatje. We missen haar vreselijk


























