Ben nog steeds aan het stralen, mijn knappe Faya heeft vandaag voor het eerst met een leeftijdsgenootje gespeeld.
Wat voor de een zo normaal is is voor ons echt een hoogtepunt. Faya is namelijk vrij angstig voor vreemde honden. De ene dag gaat het beter dan de andere en met sommige honden klikt het direct (voornamelijk kleine honden zoals Deamon van Clau en buurhond Lola.) Verder heeft ze eigenlijk geen kameraadjes want door haar angst doet ze heel lelijk.
Vandaag liep ik in het park en kwam een AB pup tegen, ook 5 maanden oud. Zoals gewoonlijk zette ze haar meest lelijke gezicht op, rugharen overeind tot aan d'r kont, staart tussen haar benen en grommen maar.
De eigenaar van de andere hond vroeg zich terecht af wat er aan de hand was dus ik legde haar verhaal uit. Daarop mocht ik van hem met haar oefenen met zijn hond. Hij lette goed op zijn hond en zo kon ik alle aandacht op Faya richten.
De eerste 10 minuten was het ontwijken en steunen. De Bull maakte het ene na het andere charme offensief naar Faya maar die reageerde als een echte bitch, wegwezen jij.
In plaats van hem aan te vallen probeerde ik haar te leren dat ze ook gewoon terug naar mij kon komen en na een paar keer kreeg ze het in de gaten. Nog steeds niet snuffelend naar de Bull, nog steeds borstelend en grommend maar ze viel niet meer aan en ging op mijn voet zitten als het te veel werd.
Opeens ging mevrouws staart de lucht in, de rugharen plat en de borst vooruit. Ze liep op de Bull af, besnuffelde beleefd zijn achterkant en beantwoorde zijn speelboog. Racen maar!
Ze hebben nog een half uur gespeeld en toen zijn we naar huis gegaan. Faya helemaal gesloopt en ik dolgelukkig. We hebben het toch maar weer mooi voor elkaar. Samen, zoals het hoort.
(Overigens is de Bull niet gebeten of iets in die richting hoor, ze waren beide aangelijnd.)



3 doggies


