2 maanden terug heb ik mijn kleine meisje Wendy verloren...
Normaal duurt het 2 jaar voordat ik weer een pup wil...maar dit keer is het anders..
Dit is Kaya en ze komt maandag bij ons en de meiden....het is een boefje, nu al, als enige ontsnapt ze af en toe door een gaatje...nu zijn de fokkers heel alert, dus geen zorg..
Ze komt bij kennissen van ons vandaan, kennel Amberville.
Een fantastastisch en liefdevol nest!
We kennen de mensen al een hele tijd, zij zijn met chihuahuas gaan fokken doordat ze mij met de meiden ooit tegenkwamen, jaren geleden, ze waren zo weg van deze hondjes.
Ze doen er alles voor en zijn er zoo goed voor..
Per toeval vonden wij elkaar weer via het internet want ik wist niet dat ze nu chuhuahuas hadden.
Voor de zomer dit jaar kwamen we ze tegen, met wendy nog erbij en vertelde ze dat Enya zwanger was.
Ik zei nog, ik neem geen pup zolang mijn meisje er nog is, 14 jaar oud met een pup erbij is niet fijn, ik wilde haar nog de volle aandacht geven..haar dat niet aandoen...
Wist ik toen niet dat als de pups werden geboren mijn meisje net 5 uur eerder overleden zou zijn....
Ik geloofde meteen dat dit zo moest zijn...hoe triest de hele ontwikkeling ook was....
We gingen uiteraard zowiezo kijken en ik trok meteen naar het kleine zwarte krummeltje van de drie, maar Marian zei wel, hecht je er niet aan want ze gaan misschien naar fokkervrienden, afhankelijk van hoe of wat.
De week erna trok Oscar meer naar het kleinste hondje, een beetje een Sammeke, en ik liet me daarin meeslepen.
Alle komende weken rekenden we op Karley, terwijl ik Kaya nog steeds leuk vond, maar toch meeging in de ideën van het kleinste hondje van Oscar.
We vonden een klein hondje ook wel weer erg leuk, ze zou ongeveer 2 kilo worden, net als Sam.
Op de dag van aangeven welke pup was het nog steeds de kleine Karley.
We filmden, maakten foto's en ik had de pups afentoe vast, om en om, maar ik wilde uiteindelijk het liefst allebij de meisjes, de derde was een manneke, een prachtig manneke overigens, net als Karley ook een prachtig meisje was.
Maar dat gaat niet, twee pups tegelijk geeft problemen.
In de auto vroeg oscar mij waarom ik dan allebij wilde...
Ik ging nadenken....en kwam tot de conclusie dat ik ( het klinkt rot maar is niet zoals het klinkt) helemaal niets voelde bij de kleine Karley, het is een scheetje hoor, daar niet van, maar bij Kaya voelde ik alles...herkenning, liefde, vertrouwdheid...
En zei -was- uiteindelijk mijn eerste keus geweest, mijn gevoel..
Oscar zei ook, dan moet je naar je gevoel luisteren...
En zo werd het Kaya. En toen had ik rust wat eerst een enorme onrust was...
Ik heb een foto bijgedaan..
Wat een verhaal he...
Maar zo zie je maar, blijf bij je gevoel
Is t geen scheetje???




3 doggies














