Zoals sommigen van jullie weten is Promise mijn 'zorgenhond'. Niet lichamelijk, maar zij kan het mij en haarzelf soms erg moeilijk maken. Onzeker, snel gestresst en heel nieuwsgierig, werklustig en gedreven tegelijkertijd.
Nu heb ik verschillende periodes intensief met haar getraint, maar ook het er periodes een beetje bij laten zitten. Wist geen uitweg meer, had de motivatie niet.
Nu ben ik sinds een aantal weken heel hard aan het werk met haar. Heel bewust de dingen die ze op een dag doet afwegen, rustige wandelingen aan de riem, veel nosework-oefeningen.
Dit begint nu een beetje vruchten af te werpen. De scherpste kantjes lijken er een beetje af te zijn, het hyperen begint af te nemen, het blaffen ook. Ze kan overdag wat meer relaxen, al vliegt ze nog makkelijk op bij een geluidje. Vriend is nu een traphekje aan het plaatsen zodat we haar kunnen aanwennen dat ze soms een eigen rustplekje krijgt in de gang en toch niet weggezet wordt achter een dichte deur.
Net was ik verbaasd/trots over hoe ze (voor het eerst!!) een situatie oploste. We waren heel relaxed samen aan de wandel over een stuk wat ze al 1000 keer gelopen heeft, dat geeft haar ook meer rust. Ik zie de buurvrouw met haar Stabij aankomen en wat eerst een hoop getrek, gehijg en gehyper was, was nu een beetje getrek, geen gehijg en minimaal gehyper. We stonden nog even te praten en nadat ik de buurvrouw verzocht had afstand te houden, ging Promise rustig met de rug naar hen toe zitten en wij konden rustig even praten. Dit was nog niet zo lang geleden ondenkbaar, in ieder geval niet zo relaxed.
Ik hoop dat deze tendens zich voort kan zetten, aan ons beider werklust zal het zeker niet liggen



3 doggies



Ook dat is ontwikkeling 