Gedichtje dat ik geschreven heb over het verlies van een hond. Ik weet hoe zwaar het is en het van je afschrijven helpt soms wel. Probeer je altijd te troosten met het prachtig leven dat je hond gehad heeft bij je. Ik denk dat dieren net als mensen 'moe' worden en voelen dat hun tijd er opzit en dat ook aanvaarden. Spijtig genoeg sterven niet alle hondjes aan pure ouderdom.
Sluit zacht je ogen, doe ze maar dicht
Laat je maar gaan mijn vriend en loop naar het licht
Jarenlang stond jij aan mijn zijde
Talloze uren die je met je aanwezigheid verblijdde
Ik zal je missen rond me heen
Elke avond als ik thuis kom je poten tegen mijn been
Zelfs je luide blaf waarom ik je zoveel verweet
Je kwijl op mijn broek die ik dan kwaad afdeed
Je troostende Likjes toen ik me slecht voelde
Je kwispelende staart en hoe je het grasveld omwoelde
Ga maar mijn vriend ik wist dat dit zou gebeuren
Geloof me vrij ik zal zeker treuren
Elke dag zal ik aan je denken en een traan voor je laten
Maar ik wist dat dit ging komen, dat je me ooit zou verlaten
Hier scheiden onze wegen, het is gedaan
Ik aai je liefelijk en besluit dat ik je laat gaan
Het is misschien moeilijk te begrijpen voor sommige mensen
Maar één ding weet ik zeker, je bent de beste hond die ik me ooit had kunnen wensen












