...omdat ik wel wat steun kan gebruiken...
Mijn allerliefste kameraadje is afgelopen zondag ingeslapen op 5.5 jarige leeftijd. Zooooo zooo jong.....
Dit jaar begonnen de epileptische aanvallen op 5 jarige leeftijd. Ik kreeg er medicijnen voor, phenoral, en zette hem op een lage dosering. Als de aanvallen maar uitbleven. Phenoral kan organen aantasten.
Ik ging op zoek naar de oorzaak van de aanvallen.
Ik ging naar de dierenarts in Apeldoorn voor een bloedonderzoek - dat was een kleine test daar kwam niets uit.
Ik ging naar een alternatieve dierengeneeskundige - zij vermoedde dat het stress was, omdat Jack en ik uit een scheiding met z'n 2-tjes overbleven.
Ik ging naar Utrecht - zij zeiden dat het geen zin had om een heel onderzoek te doen, want de kans dat daar iets uit kwam was heel klein.
Ik ging daarna veel naar de dierenarts, omdat Jack slechter werd in energie, in Den Haag en liet een hartecho maken. Jack had een klein lekje. Ook liet ik een algehele bloedtest doen.
Eindelijk hoorde ik vorige week ( na 4 maanden zorgenvoor en om een ziek hondje dat er waarschijlijk een oorzaak was, nl. in de lever. De galzuurwaarde was rond de 140 in plaats van rond de 20 of lager.
Ondertussen had Jack zo'n 8 aanvallen gehad in een half jaar en was hij 2 maanden aanvalvrij.
Echter ging het steeds fysiek slechter met hem. Hij ging van 3x 3 kwartier wandelen, fietsen en hardlopen, naar 5x 5 minuten wandelen per dag. Hij was heel moe en lag de hele dag te slapen.
Afgelopen vrijdag ging hij naar de dierenkliniek in Lienden. Hij kreeg een plaatselijke verdoving en een leverpunctie.
Vrijdagavond kwam hij vermoedelijk door de verdoving en een slecht werkende lever, die door het verdovingsgif zijn zenuwstelsel aantastte, in een cluster van aanvallen terecht. Dit duurde vanaf vrijdagavond tot zondagnacht en tussen de aanvallen zat 2 tot 6 uur. Ik probeerde met valium hem te kalmeren, maar niets hielp. Dit alles in overleg met de dierenarts. Ik verhoogde de phenoral, maar ook tevergeefs. Na zo'n 14 aanvallen, kwam hij er niet meer uit. Hij was totaal verzwakt en liet alles gaan, ook nu zijn ontslasting. Hij jankte van de angst. Het was hartverscheurend. Zondagnacht zijn we toen hij in de aanval bleef met spoed naar de dierenarts gereden en heeft de dierenarts hem een narcosemiddel gegeven, niets hielp meer. Hij piepte van angst en zag niets meer en hoorde niets meer. Het was verschrikkelijk. De dierenarts heeft hem met mijn goedkeuring uit zijn lijden verlost.
Ik heb zoveel verdiet en mis hem zo, maar hij is eindelijk zonder pijn en verdriet en angst. Zonder aanvallen was het lijden misschien nog veel langer en slopender geworden, dat zeg ik maar tegen mezelf om het verdriet te verminderen. Ik twijfel dan of ik de leverpunctie niet had moeten uit laten voeren. Het was mijn allerbeste kwameraadje, We waren 1. Ik zong altijd tegen hem: Jackie, jackie, Jackie is the best. Eerst komt Jackie en dan de rest.
Jack, liefste, je hebt me mijn 5,5 mooiste jaren bezorgd samen en ik hou van je. Je woont in de grootste kamer van mijn hart.
Liefs vrouwtje



1 doggies










mijn hondje is 4jaar en 11maanden geworden 
















