In loving memory ***Woofy***

Ik lees nu al een aantal weken mee op HP in de hoop hier erkenning te vinden voor mijn verdriet en het voelt goed om alle verhalen te lezen en de hartverwarmende reacties die daarop komen …

Ik vond nog niet eerder de kracht om mijn verhaal hier neer te schrijven, omdat het gewoon nog teveel pijn doet, maar nu denk ik dat het me goed zal doen om mijn gevoelens eens van me af te schrijven en te kunnen delen met mensen die het 100% begrijpen.

Op 11 mei 2011 hebben wij afscheid moeten nemen van onze aller, aller, aller, … liefste Woofy.

Dit is mijn verhaal:
Ons verhaal begint 8 jaar terug op 13/04/2003: Woofy is geboren!!!
Het allerschattigste Jack Russeltje, een teefje, tricolor, zachtaardig karakter, oh zo gul met zoentjes, …
Op 22/05/2003 komt ze écht in ons leven, wanneer we haar als 6 weken oude pupje mogen afhalen: EINDELIJK!!! Het avontuur kan beginnen, een avontuur vol plezier, liefde, vriendschap en onvoorwaardelijke trouw …
Woofy was het eerste wat mijn vriend (nu echtgenoot) en ik samen bezaten. En mijn allereerste hondje.
Ze was zoveel meer dan gewoon een hondje voor ons, ze was ons kindje, onze dochter… en trots dat we erop waren!!! Woofy was alomtegenwoordig in ons leven: zag je Woofy, dan zag je ons en omgekeerd. Op reis, op restaurant, gaan fietsen, op bezoek, feestjes, … Woofy was er altijd bij: onze mascotte…
De definitie van grote hond in een klein lijfje klopt helemaal! Een heleboel karakter, energie en doorzettingsvermogen in een klein hondje, maar als je er goed mee weet om te gaan, heb je een droom van een hondje die voor je door het vuur gaat! Zo ook met ons Woofke, aangevuld met heel veel vrolijkheid, aanhankelijkheid, gehoorzaamheid, intelligentie, nieuwsgierigheid, … en bovenal super lief en grappig!
Met haar brede gamma aan trucjes, toverde ze een lach op vele gezichten! Vooral haar zangtalent werkte aanstekelijk! “Woofke, zing eens een liedje.” En prompt ging ze zitten (op 1 bil, zoals het een Jack Russel betaamt), kopje omhoog, lipjes getuit en zingen maar … hilarisch!!!

Ze was onze verwarming in bed (wat mis ik die onmiskenbare warmte van een hondje dat tegen je aanvleit), mijn werkmakkertje, mijn co-pilootje (steevast mee met de wagen), … ze was gewoon zó aanwezig in ons leven!

Op 28 september 2010 ben ik bevallen van ons 1ste kindje, Gaëlle en Woofke heeft dat enorm goed opgenomen, ondanks dat het voor haar ook een heel ingrijpende gebeurtenis was. Plots was ze niet meer ons enige “kindje”, maar ze deed zo ongelofelijk goed haar best!!! Zo waakte ze altijd heel alert over iedere bezoeker die een kijkje nam in de wieg. Heel vertederend om te zien hoe ze haar zusje beschermde!

Huisje, tuintje, beestje, kindje: ons geluk was compleet, met z’n viertjes genieten!

Maar op 11/05/’11, kwam aan dit geluk een heel abrupt eind … ons Woofke werd bruusk uit ons leven gerukt!
Ze werd aangereden door een auto en heeft geen 2de kans meer gekregen…

Ik was er niet bij toen het gebeurde, ik was boodschappen gaan doen. Ik zei nog: “Tot straks, Woofke, flink zijn!”, maar toen ik terug kwam, was onze lieverd dood…
Nooit, maar dan ook nooit riskeerde ze zich op straat, maar 1 keer was teveel...

Machteloos, ongeloof, ontkenning zijn de woorden die het best die eerste ogenblikken typeren.
Ik verweet mezelf dat ik niet kon huilen, maar ik kon het tegelijk ook nog niet vatten. Pas later, toen ik het aandurfde om haar te zien, kwamen de tranen waarvan ik dacht dat ze nooit meer zouden stoppen…
Ze lag er zo vredig bij, zo mooi, alsof ze lag te slapen…
Ik riep haar naam, aaide over haar mooie kopje, gaf haar kusjes, maar haar enthousiaste reactie bleef uit …

We hebben Woofke toen weggebracht naar het crematorium, haar laatst ritje met de wagen waar ze altijd zo van genoot. We hebben voor haar de mooiste urne uitgezocht. We kozen een mooi bolletje uit de collectie van een kunstenaar, het is een “pièce unique”, en precies daarom wilde ik deze, want Woofy was en blijft altijd onze “pièce unique”!!!

Woofy is nu terug thuis en we hebben haar een mooi plekje gegeven. Ze staat op de kast met een mooie foto, een bloemetje en een engeltje en iedere avond branden we een kaarsje. Het geeft mij troost.
We missen haar verschrikkelijk, ze laat een enorme leegte na, ook in zoveel kleine dingen.
Wanneer ik nu nog een haartje vind, koester ik het alsof het puur goud is, terwijl ik haar haartjes vroeger zo dikwijls verwenst heb…

Mijn tranen vloeien nog héél dikwijls, ik kan het moeilijk een plaatsje geven, vooral met de manier waarop ze moeten gaan is, heb ik het enorm lastig, ik kan er mij niet mee verzoenen… misschien komt dit wel, maar ik denk dat ik daar nog ver vanaf sta.

Ik kan me enigszins troosten met de gedachte dat ze een écht luxeleventje heeft gehad, waarin het haar aan niets ontbrak! Ik durf zelfs te geloven dat ze er ook voor de volle 100% van genoten heeft, want dat gunden we haar zo!!! Wij hebben in ieder geval voor 200% van haar genoten, daarom doet het nu ook zoveel pijn…
Ik weet dat na verloop van tijd de mooie herinneringen en de dankbaarheid om wat ze is geweest de bovenhand zullen krijgen en dat de tranen zullen plaatsmaken voor een lach… Maar nu doet het alleen maar pijn om aan haar te denken… ik mis haar zo verschrikkelijk!!!

Rust zacht, lieve, lieve Woofy!!!
Je hebt voor altijd een ereplaats in ons hart en we houden enorm veel van jou!
Bedankt vooral al jouw liefde en vriendschap!!!

Dikke kus,

’t vrouwke, ‘t baasje en zusje

wat een verhaal,waar zoveel liefde voor woofy staat geschreven.

tuurlijk heb je verdriet,is nog maar zo kort geleden


wil je heel veel sterkte toewensen voor de komende tijd

Wat maken jullie een moeilijke periode door, wat erg wat er met Woody is gebeurd
Fijn dat je nu de kracht heb gevonden dit verhaal te schrijven dat zal niet makkelijk zijn en is vast met tranen geschreven
Het word denk ik ook door velen hier met tranen gelezen wat iedereen houdt verschrikkelijk veel van zijn hond en kan begrijpen hoeveel je Woofy mist.

Veel sterkte voor jullie allemaal

Wat hen je lief over de hond geschreven.
Het helpt altijd om het van je af te schtijven.
Woofy zit zeker voor altijd in je hart.

Heel veel sterkte met het verlies.van Woofy.

RUST ZACHT WOOFY

Heel veel sterkte.

Wat een mooi verhaal , ik herken veel dingen van wat je schrijft, ook ik en mijn vriend hebben
sinds anderhalf jaar een hondje, Bobby. Het is net je kind en je hebt alles voor hem over!!

Veel sterkte gewenst de komende tijd.

Groetjes Iris en een pootje van Bobby

Wauw, ik had echt een krop in mn keel..

Heel veel sterkte met het verlies van jullie lieve Woofy

Zit je verhaal met een hele dikke keel te lezen, en nee ik kan de tranen niet binnenhouden.
We weten allemaal dat eens het moment komt dat je je lieverd gaat missen, maar door een ongeluk is het zo ineens, dan echt niet te bevatten.
Nog maar 3 maanden geleden heb ik mijn pup moeten laten gaan vanwege suikerziekte, nog maar 16 weken jong.
Nu heb ik wel het geluk dat ik nog 2 hondjes heb, dus kan mij zo voorstellen dat het voor jou nu helemaal erg leeg is in huis.

Ik wil je heel veel sterkte wensen.

Lia

Wat heb je het prachtig verwoord,de liefde voor jullie kleine Woofy is in elke zin terug te vinden.
Jullie hondje heeft gelukkig heel veel liefde mogen ontvangen en Woofy gaf die liefde ruim terug.
Op een vreselijke manier moet je dan afscheid nemen na een ongeval,niet zoals je dat had willen doen als het ooit zo ver zou zijn.Vele hier weten wat een verdriet er over je heen komt als je afscheid moet nemen van je beste vriend .
Troosten kan ik jullie dan ook niet, want het duurt lang,erg lang voor het verdriet draaglijk wordt.Ik wens jullie dan ook veel sterkte en kracht.

Heel veel sterkte gewenst de komende tijd

Niets is zo moeilijk als een dierbare verliezen

Zie mijn profiel voor mijn blog: brief aan mijn hart.
Geschreven aan mijn lieve overleden maltezertje Debbie.

Heel veel sterkte met dit verlies!

heel erg veel sterkte,vreselijk

wat erg om zo je hondje ye verliezen.Het doet zo een pijn om je lieverd kwijt te raken.Maar in je hart blijft ze voortleven voor altijd.Woofy zou niet willen dat je verdrinkt in je verdriet.En op een dag zul je weer kunnen glimlachen als je denkt aan de mooie en grappige momenten.Ik weet hoeveel plezier je kunt hebben van een jack russel,want ik heb er ook eentje.Ik wens je heel veel kracht en sterkte om dit te verwerken.Blijf op HP je vind zo troost bij anderen die ook een hondje zijn verloren.Zo ben ik er ook bijgekomen,toen mijn Benjike gestorven is.Ik geef je een troostende knuffel,en ons Prutske geeft je een lief knufje.Sterkte en koester de mooie herinneringen in je hart.

Heb met tranen en een dikke keel je verhaal gelezen. Heel veel sterkte en ik weet zeker dat Woofy zich geen beter baasje had kunnen wensen.

Ik heb met tranen in mijn ogen je verhaal gelezen.
Mijn hondje is er ook niet meer,ik weet wat jullie
voelen.Ik wens jullie heel veel sterkte toe

Céline,
Ik heb je brief gelezen en ik snap wat er door je heen gaat. Dit had niet mogen gebeuren, niet zo.
Zes jaar is intens, je hond is in de fleur van zijn leven en je kent elkaar steeds beter, zelfs beter dan je naaste omgeving, omdat ze zo dicht bij je staat.
Ik ken het gemis en weet dat hier heel veel mee gemoeid is, omdat er een geschiedenis aan vast hangt.
Troosten kan ik je niet, ik weet wel dat iedere hondebezitter met een bijzondere relatie zoals jij had met Woofy, het moment om af te geven nooit accepteert. Het enige wat je bespaard is gebleven is ziekte en aftakeling op een respectabele leeftijd, en dan het moeten laten inslapen, wat ook niet altijd een mooi einde is...
Weet wel dat je hier vele luisterende oren vindt, allemaal met het hart op de juiste plaats.
Heel veel sterkte

heel veel sterkte

heel veel sterkte, wat een verhaal zo mooi maar wat een triest einde.

de tranen lopen echt over mijn wangen van dit verhaal

Veel sterkte.

Uit, hoe je over Woofy schrijft, straalt veel liefde.

De glimlach komt, maar altijd vergezelt met een traan.

Heel veel sterkte met het verlies van jullie lieveling Woofie

Heel veel sterkte met het verlies van je maatje ,vriend ,je allesje WOOFIE

Afschuwelijk om het te moeten meemaken ,zo herkenbaar

Rust zacht WOOFIE

Al WAT JE SCHRIJFT IS OOK VOOR ONS VAN TOEPASSING MAAR MIJN SCHATJE IS GESTORVEN AAN EEN KORTSTONDIGE ZIEKTE VAN LEVER ZE WAS OOK MAAR 6 JAAR OUD EN WE HADDEN NOOIT GEDACHT DAT HET ZO SNEL ZOU GAAN WANT EERST WAREN ER TEKENEN DAT ZE BETER WERD EN DAN INEENS OP 3 DAGEN TIJD IS ZE BIJ DE DA GESTORVEN HELEMAAL ONVERWACHTS EN WEET JE TELKENS ALS IK EEN HONDJE ZIE DIE OP HAAR GELIJKT HEB IK EEN VERSTIKKEND GEVOEL; EN DENK DAT DAT NOG EEN TIJDJE GAAT DUREN;
IK WENS JULLIE NOG HEEL VEEL STERKTE TOE WANT JULLIE ZULLEN HET NOG HARD NODIG HEBBEN.
MAAR WEET DAT JE NIET ALLEEN BENT IN JE VERDRIET DAT ER NOG VEEL MENSEN ZIJN DIE HETZELFDE ALS JULLIE MEEMAKEN EN WETEN WAT HET IS WANT MEN MOET HET ZELF MEEMAKEN OM TE WETEN WAT HET IS;

tranen lopen ook bij mij langs mijn wangen bij het lezen van je verhaal,vreselijk ,je maatje op zo'n manier kwijt te raken
ik weet jammergenoeg hoeveel pijn het doet je" allesje"te verliezen

veel sterkte

Bedankt iedereen voor jullie hartverwarmende en troostende woorden!!!
Bij het lezen ervan liepen m'n tranen terug over m'n wangen, maar dat huilen kan zo opluchten...
Gisteren was weer zo'n nare dag en de klok van half twaalf 's middags, het tijdstip waarop Woofy'tje gestorven is, gaf me zo'n kil gevoel:
mijn lieverd al 8 weken uit ons leven , maar des te meer in ons hart!

ik ben er stil van..
ik vind het een prachtige beschrijving van jullie hondje!

heel veel sterkte!!

ik kreeg de rilling bij het stukje van de auto...

woofy zal altijd in jullie hart zitten!!

liefs mij!

Wat heb je mooi geschreven over jullie Woofy.

Heel, heel veel sterkte.

Wat een verhaal zeg en met zoveel liefde geschreven.
Hier aan kun je zien dat je echt van je Woofy hebt gehouden.
Meid schaam je niet voor je verdriet want we leven echt allemaal met je mee.
Ook al is het nu twee maanden geleden dan nog kun je wel wat steun gebruiken.
We moeten het verlies van onze hondjes een plekje gaan geven en het langzaam loslaten.
Maar dat laatste is nou juist het moeilijkste 'het loslaten'.
Dat van die haartjes dat herken ik zo erg.
Overal vindt ik wel haartjes van mijn honde-kind.
Het liefste wil je de klok terug draaien of wakker worden uit deze boze droom.
Maar helaas de werkelijkheid is zo hard.
We zullen het idd moeten doen met de mooie herinneringen en de vele foto's die we hebben van onze meisjes.
En ooit zal de pijn minder worden maar wanneer dat is... dat is voor iedereen verschillend.

Ook nu nog sterkte gewenst.

Liefs Tanja

inderdaad het is zoals je zegt ,ze blijven voor altijd diep in ons hart verder leven!

Woofy heeft in ieder geval in haar leventje ontzettend veel liefde en aandacht gekregen van jullie.

De tranen lopen me wel over de wangen bij het verdrietige gedeelte, moet ik zeggen.
Vooral omdat het zo herkenbaar is.
Het is toch zo verschrikkelijk om een 'gezinslid' te moeten missen.
Mijn hond Esjah is 26 juni overleden en ik heb ook op Hondenpage.com mijn verhaal kunnen doen.
Dit heeft mij zoveel goed gedaan. Ik had niet verwacht dat ik me hier zo thuis zou voelen, maar door het lezen van de vele herkenbare verhalen komen er steeds meer herinneringen naar boven waar ik al heel lang niet meer aan had gedacht.
Dit maakt het verdriet niet minder, maar het is wel fijn om aan prettige herinneringen te denken.
Ik hoop dat het schrijven over Woofy jou en je gezin goed doet en dat we meer te lezen zullen krijgen. Op Hondenpage.com zijn er altijd mensen die de verhalen graag zullen lezen.

Ik wens jullie heel veel sterkte toe.