Vanmorgen een ronde gelopen met Promise en Duuk. Voorheen liep ik niet zo vaak met hen samen aan de riem omdat dat vaak een hectisch gebeuren was. Ik wandelde dan aan de riem individueel en los met z'n drieen.
Na een tijdje ging dit me steken en besloot ik dat ik het gewoon wilde gaan doen. Sinds die tijd wandelen we regelmatig aan de riem met z'n drietjes en het gaat redelijk tot goed.
Alleen andere honden tegenkomen is dan vaak wat complexer als met één hond. Promise kan uitvallen/trekken en Duuk wordt (in mindere mate) vaak meegetrokken in dit gedrag, met als resultaat dat ik al mijn krachten in moet zetten om ze uberhaupt te houden.
Een boog maken of een weggetje inslaan, werkt vaak wel goed, maar in de praktijk is het niet altijd mogelijk.
Vanmorgen naderde er een hond waarvan ik weet dat het deze reactie teweeg zou brengen bij Promise. Er was geen uitwijkmogelijkheid, behalve het land van een boer. Even twijfelde ik of ik dat zou doen, misschien dat dat onfatsoenlijk was. Toch besloot ik voor het 'welzijn' van mijn honden te kiezen en liep de akker op, een paar meter maar. En gelukkig met succes, want de reactie op de hond van deze afstand was alleen wat kijken. En dat mag. Baasje gelukkig, hondjes gelukkig
De baas van de andere hond snapte het niet. 'Zo zeg, je maakt nogal een omweg'. Terwijl het voor zijn hond ook prettig was. Ach ja, als je liever rukt, trekt en schreeuwt, dat kan ook natuurlijk



3 doggies
Echt grappig dat ik eens door kan stappen omdat een ander een wat ruime bocht neemt.
