'per ongeluk een hond'

Dit topic is bedoelt voor de mensen die zonder voorbedachte raden aan een hond begonnen door welke mogelijke reden dan ook.
Zijn er meer mensen hier die hals over de kop aan een hond zijn begonnen zonder enig idee van hoe en wat het hebben van een hond inhoud? Wat deed je toen wat je nu niet meer doet omdat je gewoonweg meer weet over honden?

Ik had altijd al bedacht dat ik ooit een hond zou nemen. Wat ik niet had gedacht was dat ik als ik 18 was een hond zou hebben. Toen ik kennis maakte met Jackie wist ik eigenlijk NIKS over honden. Toch heb ik haar toen meegenomen met de gedachte dat ze het onmogelijk slechter kon hebben dan waar ze zat.

En ja dat is best onverantwoordelijk, maar uiteindelijk is het goed terecht gekomen.

Wat ik wel had was dat ik dus echt NIKS over de opvoeding van honden wist, want ik had nog nooit een hond gehad. Toen heb ik gewoon gedaan wat ik dacht dat goed was. Jackie was een verschrikkelijk drukke pup, geen houden aan en je kreeg haar onmogelijk moe. Als ik daar nu op terug kijk, is ze gewoon veel te vaak overprikkelt geweest omdat er altijd drukte was in ons huis (kraakpand, 6 mensen 1 eengezinswoning, open inloop). Ik ging er gewoon van uit dat dit een pup was, dit betekende een pup hebben.

Nu ik Nukka heb gaat alles eigenlijk van een leie dakkie, een rustige hond in huis, buiten goed gefocused (ja ook niet altijd maar 90 % wel) echt appeltje eitje. Nu ik dat zo heb meegemaakt denk ik vaak bij mezelf: Oh had ik dat bij Jackie nu ook maar gedaan toen ze klein was! Nu pas realiseer ik me ook dat ik met Jackie echt mazzel heb gehad dat ze toch is geworden wie ze nu is, ondanks dat dat me ontzettend veel energie heeft gekost omdat IK gewoon dingen foutief heb aangeleerd toen ze kleiner was. Zo ook het blaffen van Jackie. Ja ik vond het toen ze klein was heel grappig en schattig dat ze blafte, terwijl ik er toen of een commando aan had moeten plakken zodat ik het haar kon verbieden of het haar helemaal verbieden. Nu ik dit allemaal dan weet heb ik zoiets van: Goh waarom ben ik daar toen niet opgekomen?

Nu is het allemaal gelukkig niet te laat geweest om het te herstellen, maar ik vroeg me gewoon af of er meer mensen waren die zonder enige kennis een hond hebben genomen en dat het uiteindelijk toch goed kwam omdat je toch bij ging leren door bijvoorbeeld dit forum en de mensen om je heen.

Groetjes Suze (Sorry voor het verhaal ik hoop dat er duidelijk is wat ik nu bedoel )

ik ben aan pebbles begonnen zonder echt te weten wat k met de hond aan wou vangen. ik miste m'n pitbull en wilde doodgraag terug 'n hond. toen m'n exvriend toestemming gaf, meteen naar de kennel gereden en een gaan ophalen. wist toen nog niets over broodfok.
Pebbles zat daar, helemaal alleen over uit de laatste nest,en ik was op slag verkocht...
dag erna zat plots yuna hier in huis, michel z'n nieuwste 'speelgoed' ... zo denkt hij dus over honden.

wat ik anders zou doen?
NOOIT meer naar broodfok stappen.
op voeding? ik zou wachten tot ik stabiel leven heb, en dan pas een nieuwe pup nemen, (en dan bedoel ik niet huisje tuintje boompje, maar wel, een plek voor mezelf en financieel alles op orde)

NOOIT meer twee pups tegelijk (al was dat niet mijn fout).

Mail uit

Goed dat je daar dan toch het beste van hebt weten te maken zeg! 2 pups zomaar uit het niets...

ja ik en dat geef ik ook eerlijk toe.
we waren naar de zondagmarkt.
konijntjes,cavias ezels paarden aaien
daarom ging ik er graag naartoe.
ik woonde pas een maar maand samen maar had vroeger een duitse herder gehad thuis.

zie ik daar plots tussen katjes 1 klein ros pupje tussen zitten !!!
liefde op het eerste zicht

ik heb haar 12 jaar gehad en het twas een schatje niet groter als een chi.
wel veel ziek geweest.

Aargh had mijn verhaaltje getypt en ineens was het pleite

Ik wist niets van honden, wel van paarden. Maar door 4 operaties in 6 jaar tijd was paardrijden niet meer te doen, en heb ik afscheid genomen van mijn paard.
Ik miste het zijn in de buitenlucht, zoals ik met mijn paard deed. Wandelen wilde ik wel, maar alleen was zo... alleen.
Toen ben ik mij gaan oriënteren in honden. Had altijd gedacht dat honden niets voor mij waren. Maar ik werd nieuwsgierig. Ik bleef een passie houden voor dieren, het trainen en de band die je opbouwt/hebt. Ik heb er een jaar lang over nagedacht of ik een hond zou willen en wat ik aan een hond zou hebben en de hond aan mij, en als het bij mij zo lang blijft hangen, is het eigenlijk ment to be.
Ik ben gaan nadenken over welk ras, karakter, formaat en ga zo maar door. Ik kreeg ineens een naam in mijn hoofd en wilde dat ze zo ging heten.
En daar was ze: Zazou Het hele plaatje klopte!
Paar maanden later kwam Zorran er onverwacht bij, wij hebben voor hem gekozen voor Zorran zijn welzijn, gezelschap en een maatje voor Zazou. Het was niet echt gepland, hij kwam op ons pad...
Zorran kon niet over zijn angsten heen komen, maar bij ons was dat na een dag al 50% verminderd en nu is hij echt het mannetje hoor hahahaha.
Ze zijn samen de dikste maatjes, en wij kunnen en willen hen voor geen goud missen! Mijn beste keuzes ooit
In de praktijk leer je heel veel gelijk, maar hondenpage is ook zeer leerzaam geweest, en is dat tot op heden nog steeds.
Ik geniet elke dag van hen, en weer van de buitenlucht samen met mijn bullies

hier ook begonnen aan een hond zonder al te veel info.
Ik wist wel wat dingen van de hond van mijn tante maar kwa opvoeding helemaal niks.
Thuis nooit honden gehad. Wel hadden mijn schoonouders een hond.
Ook van de broodfok wist ik weinig af. Achteraf gezien komt ze uit de broodfok maar
het werd daar prachtig gemaskeerd. Had ook mijn schoonvader 2x meegenomen omdat hun
een hond hadden. Hij is er ook goed ingetrapt.

Als ik terug kijk zou ik een andere fokker hebben gekozen maar verder zou ik niks anders gedaan hebben.
Ik ben met indy meteen op cursus gegaan en daar zeer veel geleerd.
we zitten nog steeds bij deze hondenschool.
Het ras past perfeckt bij ons. (daar wel veel onderzoek naar gedaan)
En indy luisterd echt heel goed. Nooit echt problemen mee. Ikke dan he. het baasje wel

Ondertussen is indy 2,5 en al heel erg vaak ziek geweest. Het lijkt nu de goede kant op te gaan.
We zijn al best lang niet meer naar de dierenarts gehoeven.

ik snap je helemaal!!
Ik had dat ook zo iets met Skippa. Ik had nooit een pup gehad. wel vaak voor honden gezorgd, dus wist wat een volwassen hond nodig had. Maar dat alles was nooit langer dan 1 dag

Voor we Skippa namen hebben we wel wat rond gekeken. En verschillende nestjes gekeken. Niet langs gegaan maar via internet. 9 van de 10 nestjes die voor ons betaalbaar waren had ik geen goed gevoel bij. We hadden ook wel 10 rassen die we wel leuk vonden. Uiteindelijk voor de husky gekozen. En een week later gingen we kijken en namen m mee. Het was t eerste nestje waar ik zelfs al via mail en telefoon goed over voelde.

Daar voelde alles ook goed. zag er mooi uit, werden goed verzorgd, pasport in orde, geen broodfok, er was wel geen stamboom bij, maar alles was inorde.
Ik wist verder niet hoe je een hond moest opvoeden, wat het precies zou kosten. Dat heb ik allemaal 1 dag van te voren uitgezocht
Hoeveel tijd het in zou nemen, geen id. Maar alles ging redelijk goed.
Enige wat ik anders heb moeten doen is meer oefenen met luisteren, m eerder socialiseren en consequenter zijn

Maar al met al heb ik toch nu 2 geweldige hondjes. Ookal ben ik in t diepe gesprongen

Naja niet zozeer perongeluk maar ik heb wel 2 keer te snel een herplaatser gehad omdat andere mensen zo snel van hun "troep" af wilden.

Paar nare situaties waarvan ik wel echt geleerd heb.

En nu, zeker na nog wat slechte ervaringen, heb ik daar meer moeite mee. Ik denk zelfs dat ik niet meer zo snel voor een herplaatser zal gaan. Al is het niet de schuld van de hond (dat is het nooit) blijf ik het wat moeilijk vinden.

zo had ik voor ik mijn 2 bris had er 1 uit een assiel gehaald was een dome zet van me.
ik wilde een bri maar vond het veel geld.
dus was super en we zijn hem direkt sanderdaags gaan halen
nooit meer !!!

nu enkel nog stamboomhondjes

Zelf heb ik bij m'n 1e hond wel een bewuste keuze gemaakt maar toen ik nog bij m'n ouders woonden was het anders. De 1e hond die ik bewust meemaakte bij ons (ik was toen 4)was Schoffie. Mijn ouders gingen een weekendje naar Brussel en kwamen met een klein wolbaaltje terug. Hij zat daar in een etalage van een hondenwinkel en mijn ouders hebben hem in een opwelling meegenomen. Schoffie kreeg toen hij 9 was hartklachten en is daar ook aan overleden. Mijn vader vond het zo zielig voor ons (5 kinderen) dat we allemaal een top 10 van hondenrassen mochten maken en de hond die daaruit voortkwam zouden we nemen. Op een plaatje is een bobtail natuurlijk fantastisch om te zien dus dit ras moest het worden. M'n vader had in de krant een adres gevonden met een kennel die 1 bobtail had zitten van 4 mnd oud en we hebben hem gelijk opgehaald. We wisten niets van het ras met het gevolg dat zij (Beertje) binnen het jaar zo in de klit zat dat ze geheel geschoren moest worden. Beertje was geimporteerd uit Engeland en had de 1e maanden van d'r leven waarschijnlijk al wat meegemaakt want ze was bang voor een heleboel dingen, vooral harde geluiden. Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen. Ik vond het leuk om Beer te verzorgen en ben door haar uiteindelijk hondentrimmer geworden. Ze is op een maand na 15 jaar geworden.

Toen ik een hond wou hebben ging mijn interesse uit naar een herdershond ivm de goede eigenschap hebben van waken. Toen er tijd woonde ik op een flat in de getto buurt in Leeuwarden. Wanneer mijn ex-man moest werken voelde ik mij daar niet alleen veilig en dat was de reden dat ik een hond wou.
Mijn keuze voor een asiel hond was al snel gemaakt en zo ben ik naar het asiel gegaan met ex-man voor een herdershond. Zonder iets te weten van herdershonden. De herder die in het asiel zat was zo agressief dat ik er bang voor werd. In de kooi waar Boomer zat( toen 3 maanden oud) en ik hem zag was ik verkocht.
Aangezien ik thuis zat en geen baan had en alle tijd heeft het asiel Boomer aan ons gegeven.

Daar zat ik met een hondje van 3 maanden en van niks wist over honden in het algemeen.
Eigenlijk ging het van het begin af aan goed vind ik zelf.
Ging soms wel 6 keer per dag met hem lopen. En speelde veel met hem.
Ben eigenlijk van mij zelf uit begonnen met commando's geven.
Hier kom zit lig af.

Het enige wat hij had is bang voor krukken/ loopstokken die viel hij aan maar nadat mijn ex-schoonvader elke dag bij ons kwam met een stok is hij daar wel overheen gekomen.


En moet ik eerlijk zeggen heb weinig problemen gehad met de opvoeding van Boomer.
En ben blij dat ik het gedaan heb.
Boomer is nu 14 jaar en weinig bij de DA geweest met hem.
Hoop dat hij nog een paar jaar bij ons mag blijven.

Niet echt per ongeluk, maar zoon kan leuke pup kopen {wel bij een fokker} en na een paar maanden komt hij door omstandigheden weer thuis wonen.Wij nemen de zorg steeds meer over en zoon begint aan een opleiding die heel veel tijd in beslag neemt.wij zijn meer met de hond bezig dan zoonlief en na een anderhalf jaar als de zoon weer op zich zelf gaat wonen vind hij het wel een prima plan om de hond bij ons te laten.Inmiddels zijn we alletwee stapel op samojeed Kira en willen dat ook graag doen.Dus echt zelf bewust een hond uitgekozen hebben we niet maar in de loop van de jaren is zij en het ras onze grote liefde geworden.

Ik heb altijd herplaatsers gehad.

Met de Nederlandse herplaatsers heb ik geen moeite mee gehad.

Shiva komt uit Spanje. Dit was mijn eerste hond die ik via een foto heb geadopteerd.
Wel een uitgebreide informatie aan de stichting gevraagd, de stichting naar mij toe ook informatie over mij gescreend. Dit is allemaal zonder problemen gegaan, Shiva is en was geen probleem hond, wel met een rugzak.
Heb nog steeds contact met de mensen van de Stichting, in Nederland en in Spanje.

Pongo overleed en er kwam een plaatsje vrij voor een hond.

Weer naar foto's gekeken van adoptie honden. Zo kwam ik Cloe, uit Spanje, tegen. Via een andere stichting. Zelfde ritueel, vragen enz.......
Toen ik Cloe ging ophalen, ben ik me wezenloos geschrokken. Niet alleen ik, maar ook de mensen van de Stichting.
Ik had nog nooit zo'n bange hond meegemaakt,..mijn hemel als ik daar nog aan denk.
Op de terugweg naar huis, heb ik alleen maar zachtjes zitten huilen.
Ik heb hard gewerkt met Cloe, en Cloe heeft ook hard gewerkt. Als ik nu naar haar kijk ben ik toch blij dat ik heb doorgezet, en haar heb meegenomen....ondanks dat ik in wanhoop wel eens huilend tegen haar zij, "ik kan je niet gelukkig maken, sorry Cloe. Heb ontzettend veel geleerd, via internet, en ook via mijn gevoel.

Nooit zal ik meer via een foto een hond adopteren. Ik wil de hond in levende lijve meemaken, dan pas kan ik eerlijk via mijn gevoel beslissen. En met eerlijk bedoel ik ook voor de hond.

Hier een vriend met zo'n verhaal.
Als kind vanaf jongs af aan een golden retriever gehad.
Dus meneer wilde graag een hond in huis.
Verder was er bij hem geen kennis van honden aanwezig.
Zelf wilde ik ook altijd al een hond en heb me behoorlijk verdiept in wat wel en niet zou passen binnen mijn gezinnetje, zeker omdat er een kleine meid van 3 rondloopt.

Maar het besluit stond vast en na een tijdje internet zoeken vond meneer een huskypup (broodfok).
Ik weet dat als hij iets in zijn hoofd heeft, je het ern iet zomaar weer uit krijgt, dus heb ik maar doorgezocht naar andere rassen (vooral de herders).
Toen kwamen we Demon tegen, een 13 weken oude herplaatser (hoe verzin je het).
Gelukkig was hij gelijk verkocht, dus Demon opgehaald.
Hij is met hem naar de enige puppycursus geweest die hij kon combineren met zijn ploegendienst, maar ik was het niet eens met de trainingsmethodes daar.
Met als gevolg dat ik de volledige training heb overgenomen, we nu naar de IPO gaan en mijn vriend zo nu en dan een snauw krijgt over zijn consequente (of vooral gebrek daaraan) gedrag.

Maar ondanks alles is Demon nu zo goed als stabiel (behalve zijn uitvallen aan de lijn) en het gaat zeer goed met hem en mijn kleine meid.

Alle punten die ik anders zou doen zijn nu al besproken. Hij gaat zich ook verdiepen in de rassen (en dan vooral de karaktertrekken) en zich consequenter gedragen. EN op zoek naar een erkende fokker.
We hebben er beiden van geleerd, ook omdat Demon mijn eerst hond is.

En eigenlijk moet ik jullie allemaal ook bedanken, want het forum heeft ook veel geholpen!