Coco, teckel, 2.5 jaar gaat elke dag naar een park of het Amsterdamse Bos - en daar wordt ze een raadsel op vier pootjes voor mij...
eerst fijn lopen (zonder riem) en de bal halen etc. maar dan is er op 50m afstand iets te zien dat op een h o n d lijkt die onze kant op komt en Coco verstijft - blijft als aan de grond genageld staan, oren aangelegd, start tussen de poten, geen bal of wat dan ook helpt om haar aandacht te krijgen.
Ik heb het volgende geprobeerd:
1 - gewoon doorlopen, doen alsof ik het niet door heb en tegen de andere hondebezitter (mevrouw, uw hond loopt de andere kant op...) gezegd dat ik het weet en dat het wel goed komt. Het komt goed doordat Coco in de struiken wacht totdat de hond er voorbij is (als het niet anders gaat laat ze zich even besnuffelen) en daarna in een razend tempo achter me aan rent;
2 - ik draai me na enkele meters om, zie haar staan en zeg met opgewekte stem 'kom op, bla, bla, bla' - maar ziet de hond en rent de andere kant op -weg van de gewoon aan de riem of anderszins rustige hond- en komt dan met een grote boog achter me aan. wordt dan geprezen en tuttelt opgewekt kwispelend door...totdat de volgende hond in het zicht komt.
Het 'gaat' dus wel
maar er zijn situaties waar het rennen in de andere richting echt niet kan (auto's, fietsers) - natuurlijk kan ik haar altijd aan de riem houden maar dat is niet leuk (voor mij) en lost het probleem ook niet op, het gedrag is hetzelfde - alleen dat ze dan bliksemsnel langs de andere hond rent en daarna is alles weer goed.
Mijn vraag is: Moet ik met haar steeds naar de zelfde omgeving met evtl. dezelfde honden gaan? of juist zoveel mogelijk verschillende honden tegenkomen?
Ik wil haar angstgedrag niet belonen maar wel stimuleren dat ze terug bij mij komt.
Mag ik haar niet (met woorden) belonen als ze dan weer bij mij is? of juist wel?
Wie heeft ervaring met zo'n raadsel-hond(je)?
Vast al bedankt voor tips
p.s. ze werd nooit gebeten of aangevallen.




3 doggies