terwijl ik dit typ, ben ik aan't huilen..
Pebbles kreeg daarstraks plots stuipen, toen ik na 'n wandeling langsging bij m'n moeder...
De ene moment lag ze naast me te slapen, de volgende moment wandelde ze doelloos rond terwijl haar poten alle kanten op schoten.
Vijn minuutjes aangekeken en dan direct de dierenarts gebeld,
in de auto kroop ze steeds weer op m'n schoot, maar,
ik had bang dat ze zou vallen...
Ze begon ook steeds harder en harder te hijgen.
Ze heeft niet overgegeven. ze had stuipen en heel fel hijgen...
Bij de dierenarts heeft ze eerst valium gekregen, omdat hij aan epileptie dacht,
maar dat hielp maar matig. Ze heeft nog vier andere inspuitingen gekregen, en ligt nu onder narcose.
Eerst zei de dierenarts dat ik haar mocht meenemen, en dat ik dan om tien uur moest laten weten hoe 't ging,
maar toen ze onder narcose nog steeds stuipen had, moest ze daar blijven.
Er is bloed genomen, dat gaan ze laten testen.
De dierenarts denkt aan vergiftiging, of een neurologische ziekte.
Heb haar om half acht moeten achterlaten,
en om half negen nog telefoon gekregen dat haar toestand kritiek, maar stabiel was...
Ik mis m'n meisje hier 
ik slaap vannacht bij m'n moeder... maar dit is echt zo ondraagelijk...
Ik wil gewoon een verlossend telefoontje krijgen, dat ze erdoor is, en morgen naar huis mag..
waarom mijn kleine meid altijd?
ze is nu elf maand en heeft al zoveel meegemaakt! 
om tien uur belt de dierenarts nog eens, om te laten weten hoe het met haar is...
Ik moet mezelf echt tegenhouden om niet constant te bellen...
sorry als dit topic niet erg duidelijk is, alles is wazig momenteel! 



3 doggies


















