Senta gaat straks

Ik ga straks met lood in de schoenen naar mijn beste vriendin toe, die een Duitse herder heeft van 12 jaar, genaamd Senta. Dit is Senta's derde huis. Haar heupen hebben het begeven en met morfine kwam ze daar goed door. Nu heeft ze een longontsteking, plast bloed en heeft kankergezwellen die maar doorwoekeren. Kortom; het lichaam is op. En nu is de moeilijke beslissing genomen, vandaag wordt de dierenarts gebeld om Senta op weg te helpen. Ik ben gevraagd erbij te zijn als steun voor het gezin en dat brengt bij mij ook een hoop verdriet naar boven van toen onze Captain ons verliet. Maar goed, als dit het laatste is wat ik voor Senta kan doen, dan doe ik het. Denken jullie aan haar vandaag?

Jeetje Sabine, dat maakt weer een hoop van je eigen verdriet los...
Ik heb ook eens een goede vriendin bijgestaan bij het inslapen van haar D. herder. Vond ik ook erg heftig....

Maar wat je schrijft, je wilt er "zijn" om een laatste liefdevolle daad te doen voor een hond die je na staat en je beste vriendin te ondersteunen in haar verdriet....

Ik wens jou sterkte en zal aan Senta denken vandaag...

Houd je taai meis, sterkte....

Lieve groet, Ilja
Pootje van *Sterre*

Hoi Sabine
Ik heb dit ook gedaan voor mijn vriendin .Hun woude hun hondje zelf naar het creatorium brengen toen ben ik ook mee geweest .zei en haar man wouden hem zelf ook in de oven liggen daar ben ik ook bij geweest alleen doe ik dit niet meer Dit vind ik verschrikkelijk .Mijn eigen hond heb ik ook ergens anders laten cremeren Ik kon niet naar dat zelfde creatorium ik vond dat zo moeilijk.Nou meid ik wens je vandaag heel veel sterkte en wij denken aan santa vandaag

groetjes joke en taat

Hoi Sabine,

Arme Senta!
Helaas lees ik het nu pas, maar we zullen aan haar denken hoor...

Veel sterkte voor jou!

Groetjes en een poot van Amy

Hoi Sabine,
Ik wil jullie heel veel sterkte toewensen straks, ik weet hoe moeilijk of het is die laatste gang naar de dierenarts. Heel lief van je dat je met je vriendin meegaat. Toen wij Cobus lieten inslapen was onze dochter en schoonzoon bij me, en ik vond dat ondanks het grote verdriet heel fijn.
Een warm groet van Alice en Cobus4ever

Bedankt voor jullie lieve berichtjes, Senta is heel vredig thuis ingeslapen en is na een paar uur thuis opgebaard te zijn geweest op haar dekentje opgehaald voor haar rit naar het crematorium. Ik vond het heel erg moeilijk maar was blij dat ik er kon zijn voor de kinderen, vooral die van 8 had het er heel moeilijk mee. Natuurlijk voel je veel van je eigen oude verdriet weer terug maar ik heb het uiteindelijk toch als positief ervaren en heb kunnen helpen al was het alleen maar door de kinderen op te vangen.

Hoi Sabine,

Petje af voor jou , zal niet mee gevallen zijn...!!

Ja, natuurlijk héél veel verdriet, zeker voor kinderen is het heel ingrijpend, zo'n moment....

Lieve groet, Ilja
High-five van *Sterre*

Toen we vorig jaar onze mooie witte herder moesten laten inslapen, was ook mn dochter erg van streek, alleen liet ze het niet merken.
ze ging toen maar naar dr konijntje buiten toe.
Maar s,avonds in bed hoorde ik dr huilen, en toen kwam alles bij haar los.
Zij en onze witte waren 2 handen op 1 buik.
Het is nu 1 jaar geleden, maar af en toe huilt ze nog om de witte.
Ondanks dat we een andere hond erbij hebben genomen
Met onze pointer nu, heeft ze niet zo,n band mee, misschien komt het nog?
kinderen verwerken alles op hun eigen manier, en dan gewoon hun gang laten gaan

Hoi Monika, Ik ben zelf 41, heb 11 jaar geleden mijn hond, Maurice verloren. Hij is 11 jaar geworden. We waren altijd bij elkaar. En nog huil ik om hem, ik mis hem nog steeds. Afgelopen weekend heb ik nog om hem zitten huilen toen ik vertelde over zijn dood tegen een vriendin van me. Het kan dus jaren duren zo iets.
Ik heb inmiddels sinds 5 jaar weer een ander hondje, die heeft mij uitgezocht als zijn baasje. Ik was zelf totaal niet op zoek naar een andere hond. Wou eigenlijk geen hond weer hebben. We waren in Spanje op een parkeerplaats en daar kwam hij aan lopen, het was er erg druk, maar hij bleef bij ons. Beetje spelen, drinken en eten geven. Toen we in de auto gingen slapen, lag hij naast de auto te slapen tot we wakker werden. Ik vroeg aan de mensen van de benzinepomp daar, of de hond bij hen hoorde. Nee, die was een paar dagen er voor door een gezin dat met vakantie ging er uit gezet. Neem maar mee, zeiden ze.
Ja hoor, natuurlijk, dat beestje, zo smerig, stinkend en onder de vlooien en teken meenemen?
Maar hij bleef bij ons. We bleven met opzet wat langer. Toen kwam er een grote hond, daar ging hij mee spelen. Maar toen die grote hond op mij af kwam, toen ging die kleine rode duvel tussen mij en de grote in staan en ging grommen naar die hond. Hij verdedigde mij! Oh, wat was ik verkocht! Ik heb nog een paar uur daar gestaan en er goed over nagedacht. Hem schoon gemaakt, van de teken ontdaan en mee genomen in de auto. Als hij mee wou in de auto, dan mocht hij mee. Nou, hij ging lekker liggen en we zijn naar naar Nederland gegaan. Ik ben dol op hem. Maar het heeft wel lang geduurd hoor, voor ik echt een band met hem kreeg. Voor ik het aandurfde om echt om hem te geven zoals om Maurice.