Nou het verhaal is zo: Mijn buurjongen, 19 jaar is hij geloof ik. Die was op visite bij mensen en toen zag ie dat hondje, die kwam nooit uit de bench, zwaar verwaarloost. En toen zeiden die mensen: ja rotbeest, blabla. En toen zei hij: ik neem hem wel. En hij kreeg hem meteen mee. Maar mijn buurjongen neemt heel veel beesten zonder er bij na te denken, hij heeft konijnen, cavias, ratten, en ze hebben nog een hond die amper aandacht krijgt. Maja alles is beter als de hele dag in de bench...Ik vind het ook niet ideaal. Maar toch blij dat dat hondje daar weg is. Mijn buurjongen vind het ook helemaal niet nodig om naar de trimsalon te gaan, dat doet hij zelf wel even, zonde van t geld. En me hart is er goed genoeg voor, om het te betalen voor hem maar dat ga ik gewoon niet doen, want het is mijn hond niet. Als ik het al zou betalen dan wil ik de hond gewoon hebben, en neem ik hem mee naar de trimsalon, dierenarts, krijgt ie goed voer om bij te komen. Maja het is nu eenmaal mijn hond niet, en ik neem hem er ook niet bij want een tweede hond willen me ouders gewoon niet hebben. Ik dacht om toch te kunnen helpen zou ik hem wel kunnen scheren met de tondeuse van mijn moeder. Tis ook maar een idee...