Hallo allemaal,
Wij hebben afscheid moeten nemen van onze grootste lieverd brando. Eigenlijk verwacht maar toch ook wel plots.
Hij kreeg steeds meer moeite met poepen. voor het weekend naar de d.a. geweest een spuitje moest evt hulp bieden. Helaas gaf dit niet het beoogde resultaat. Maandag maar weer naar de dieren arts gegaan en nog eens over de situatie gesproken en daar bleek dat hun er een zwaar hoofd in hadden. We moesten er over gaan nadenken wat te doen. Het voorstel was een roesje en dan een foto maken om te kijken wat er zou zijn. Mocht het gene wat ze tegen zouden komen mee vallen dan zouden ze hem opereren, en als het tegen viel dan zouden we er rekening mee moeten houden dat hij niet meer wakker zou worden.
Dinsdag met lood in onze schoenen naar de d.a. waar hij een verdoving kreeg nog niet de juiste hoeveelheid, maar kennelijk genoeg om hem te kunnen onderzoeken. Ze hebben anaal gevoeld en toen werd eigenlijk al duidelijk dateen foto ook geen uit komst meer zou bieden. De tumor zat op een dus danige lastige plek waar ze niet goed bij konden. niet van voor en niet van achter. Als we wilden konden we het laten doen maar dan zouden we een wond hebben die niet of moeilijk zou genezen. Dit was op telossen met een stoma. Maar aangezien dat ze genezing niet konden garanderen en zijn leeftijd en wat voor een lijdensweg dit zou worden moesten we een moeilijke keuze maken in het belang van onze lieverd.
We hebben hem na zijn roesje moeten laten gaan
Helaas . hij is goed voor ons geweest en nu moesten wij hem helpen.
Het is alleen zo dubbel je merkte niet aan hem dat hij eigenlijk best ziek was. In huis was hij nog steeds de gekste leukste en de liefste en deed normaal. Alleen met wandelen merkt je dat hij steeds moest zitten om te poepen en dan kwam er niets en trillde hij als een rietje. Zielig om te zien hoe hij dan keek van help me?
Rust zacht lieve brando je bent en blijft mijn groote kanjer.
Kus je maatje.































