Wij hadden een bijna 3 jaar oude Duitsche Pinscher (reu). Afgelopen donderdag hebben wij hem moeten laten inslapen.
Het was een vrij dominante hond en hij vond het nooit leuk wanneer je hem lang aaide. Dat was jammer, maar we hadden het als het ware geaccepteerd.
Hij heeft mij in het verleden wel eens gebeten, maar we hebben hem gehouden. Hij was ook vrij chagrijnig nadat hij had gegeten (grommen, blaffen).
We hebben alles geprobeerd om het dominante gedrag uit hem te halen. We deden veel oefeningen en hij kreeg veel beweging (4 keer per dag lopen, regelmatig fietsen en hardlopen). Twee keer is er een gedragstherapeut langsgekomen en daarna ging het vrij goed. Afgelopen maandag beet hij in mijn trui en toen vonden mijn ouders dat hij weg moest. Dindsdagochtend heeft hij mijn vader hard in zijn hand gebeten; 12 hechtingen. Een halfuur later hem ik nog met hem gekroeld. Dat was het rare van hem, hij kon soms raar doen en was voor de rest erg lief. We beseften dat we hem niet langer konden houden.
We hebben contact gehad met de therapeut en iemand van het asiel. Beiden vertelden dat het lastig zou zijn een nieuwe baas te vinden voor hem. We wilden voorkomen dat hij de rest van zijn leven continu een nieuwe baas zou krijgen en zagen geen andere oplossing dan hem te laten inslapen. De dierenarts zei dat het iets genetisch zou kunnen zijn en dat zoiets helaas wel eens voorkomt. Ik weet dat het de beste oplossing was, maar sinds donderdag mis ik mijn hondje heel erg. Vooral op bepaalde momenten moet ik erg huilen, bijvoorbeeld wanneer hij naar buiten zou gaan of wanneer de zon schijnt zoals vandaag. Hij hield erg van de zon en in mijn gedachten zie ik hem lekker van de zon genieten.
Het was een hele lieve, slimme, energieke en nieuwsgierige hond die nooit iemand kwaad deed. Het was geen werkbare situatie meer, omdat het steeds verder escaleert dus we moesten wel, maar het doet wel heel erg pijn.
Nooit meer kan ik met hem lopen. Nooit meer zie ik hem rennen, springen en snuffelen. Nooit meer kan ik een spelletje met hem doen. Nooit meer zal ik hem zien eten.
Ik zie steeds zijn lieve koppie voor me en dan moet ik weer huilen. Waarom, waarom, waarom???


3 doggies



het is echt heel sneu groetjes en heel veel pootjes van chico