Vandaag zal de laatste pup vertrekken uit ons 2e nest. Een nest waarvan ik weer heb genoten, och wat was het toch weer een geweldige tijd!
Maar ik moet zeggen... Op dit moment haat ik het fokken wel even een beetje hoor! Poeh zeg heb het nog niet zo zwaar gehad met een ‘afscheid’. Mojo (die vandaag zal gaan) is 2 extra weken bij ons geweest vanwege het werk van zijn baasjes, 2 extra weken waarin hij gewoon helemaal heeft meegedraaid binnen ons gezin alsof die er echt bij hoorde. Ik denk daarom dus ook dat ik het nu zo moeilijk heb, het is alsof ik afscheid moet nemen van een van mijn eigen honden. En hoewel ik weet dat ik hem nog ga zien (ga sowieso altijd een maand na vertrek op bezoek bij alle pupjes en probeer ook goed contact te onderhouden met alle pupkopers) en het dus geen ‘afscheid’ is voelt het toch op dit moment wel even alsof mijn hart breekt.
Normaal gesproken ben ik niet zo emotioneel, gevoelsmatig wel maar mijn tranen hou ik meestal tegen. Normaal gesproken heb ik het uiteraard altijd moeilijk met het gedag zeggen tegen de vertrekkende pups, helemaal de eerste en de laatste maar probeer ik me altijd groot te houden (van binnen voel ik het allemaal wel maar ik wil het meestal niet zo laten zien). Maar nu... Och wat zal dit een pittige middag worden zeg :’(!
Wat ben ik blij dat Eevee bij ons blijft, zonder haar was ik deze dag echt niet doorgekomen denk ik! Het idee dat na het vertrek van Mojo ons huis puppyvrij zou zijn... Och nee moet er niet aan denken! Nee wat ben ik blij dat die kleine meid bij ons blijft, van haar kan ik gelukkig lekker blijven genieten
.