Bart (gast)
Hallo,
Nou, was hier liever niet geweest, omdat ik om deze reden hier nou ben: Bij onze hond is een tumor ontdekt, bij haar lever en zit al over een groot gedeelte van haar maag, en haar mild is ook beschadigd: kortom niks meer aan te doen: Helaas
Hier baal ik verschrikkelijk van, ben 19 jaar en onze hond is nog maar 8. Nog veelste jong dus en ze is zo belangrijk voor me geweest. Heb een rot periode gehad op school en zij heeft me erdoor heen gesleept, altijd weer vrolijk als je thuiskwam heerlijk meegespeeld, en nu dit... Waarom moet haar dit overkomen. Het is echt een schat van een hond, maar dan ook echt. Simpel gezegd een waakhond van niks, komt er een vreemde op het terrein gaat ze inplaats van te blaffen naar hem/haar toe om vol te gaan piepen en blij te zijn dat er mensen zijn. Ook voor mij, heb een goede band met haar en ze is altijd op me gefixeerd, ga ik links kijkt ze wat ik doe. Loop ik richting de kelderdeur komt ze van haar mand naar me toe rennen omdat ze denkt dat ik naar buiten ga. Allemaal dingen dat ik van haar ga missen.
Het afscheid gaat moeilijk worden, maar dan ook echt. NU ik dit schrijf krijg ik alweer de tranen in m'n ogen. Waarom zij? Waarom nou? Ze is nog in leven en met behulp van medicijnen krijgt ze een soort energieboost zodat ze er weinig van merkt, ze heeft er gelukkig geen last van, maar dit gaat misschien nog veranderen, ikw eet niet hoe dit allemaal in zijn werk gaat. Maar de knoop zal ooit doorgehakt moeten worden. Ze kan zo niet blijven leven, kan je haar ook niet aan doen. Straks krijgt ze er wel last van, en dat wil ik absoluut niet. Ik kan alleen nog maar genieten van haar, lekker lol maken zoals we altijd deden. Vanavond weer, lekker met de bal gespeeld. Allemaal in het teken van de laatste keren.
IK GA JE MISSEN!




























