Gisteravond liep ik met mijn ventje in het park
en ik kwam een jongen van een jaar of 22 tegen met
een stafford pup.
Een schattig meisje met een rose riempje.
Een week of 8, 9.
Hij had haar iets van 1 week, dus veel te vroeg
bij de moeder weggehaald.
We kwamen in gesprek en de knul vertelde dat hij
deze hond had van een fokker, die hem deze heel goedkoop verkocht had.
De pup kwam uit een nest van 6, waarvan 4 gehandicapte
hondjes, een totaal misvormd, de ander miste een voorpoot en 2 hondjes waren "normaal" en die gingen
dus naar twee baasjes. Wat met de hondjes gebeurd is,
wil ik niet eens weten.
Zijn vriend had het mannetje, die hij nu al agressief
maakte.
En hijzelf, vader van twee kinderen, een uitkering
zo hij vertelde, had nog nooit een hond gehad
en wist niet eens wat goed en fout was.
Hij gaf het hondenmeisje Aldi brokken, omdat die maar
3 euro kosten, maar wist niet eens hoe haar te corrigeren. Ze was zo schattig.
Wist niet hoe te ontwormen, of ze ontwormd was,
en zei dat ze 1 spuit had gehad, maar welke was niet bekend.
Ze krabte al dat het een lust was.
Ik heb geprobeerd met hem te praten, hem tips gegeven en hem overtuigd dat hij maar vlug van het voer af moest. Hem geadviseerd op les te gaan, daar had hij geen geld voor.
Al met al een trieste situatie.
Ik heb er gisteravond de hele avond over nagedacht.
Hij was beste een lieve jongen, zijn vriend maakte de andere pup agressief en dat vond hij heel slecht, gelukkig.
Ik vertelde hem van mijn Luca, die bijna gedood is door een agressieve soortgelijke hond.
En dat hij dat zijn vriend maar eens moest vertellen.
Ik hou mijn hart vast.
Ik hoop dat ik hem vaker zie.
Het hondje was zo schattig, lag samen met mijn Romeo op een tak te knauwelen..
Ik word daar echt verdrietig van.



3 doggies



Het zit me nu al niet lekker..













