ik schrijf nu alvast aangezien ik a.s. zondag waarschijnlijk niet in de mood ben om te schrijven.
het is dan een jaar geleden dat we murdoch hebben moeten laten inslapen.
de hele week denk ik al aan hem en de vervelende periode die zich vorig jaar afspeelde. mijn man zat 6 weken in het buitenland en ik heb toen heel intensief voor hem gezorgd. murdoch ging ineens mank lopen dus ik dacht nog misschien verstapt maar het werd alleen maar erger en erger totdat we het eind van de straat niet meer haalde.
pijnstillers gehad en een rontgen foto en toen viel de hemel op mijn kop. botkanker boven zn elleboog.ik wist gelijk wat ik moest doen maar je hart en je verstand zijn het dan niet eens.
op 12 augustus kwam mijn man thuis,wat was hij blij om mekaar te zien en lekker kaas gegeten samen tot de volgende dag. je bent toen gestopt met eten en mijn man voelde het al.
hij heeft echt gewacht totdat we weer compleet waren.
toen de knoop moeten doorhakken. en op 15-8 wij voor het laatst naar onze dierenarts en heb ik je laten gaan.had alles voor je gedaan maar kon dit niet oplossen.terwijl ik dit schrijf rollen de tranen weer over mijn wangen.
ik heb je een goede reis gewenst en bedankt voor alle liefde en plezier die je ons hebt gegeven.
je ging toen heel rustig inslapen.
wat een verdriet gaf je mij maar wist dat het de goede beslissing was.
we hebben je daarna in de auto gelegen en zijn naar de goblin farm gereden waar je netjes werd neergelegd met je pootjes over mekaar heen zoals je altijd graag lag.
we hebben 2 urnen uitgezocht en nu sta je nog steeds bij ons en mijn ouders op een mooie plaats.
daarom lieve murdoch, we houden nog steeds van je en je zal altijd nummer 1 zijn.
tank is niet jou vervanger maar je opvolger.
dikke kus diane



3 doggies














