Hallo iedereen,
Kennen jullie dat gevoel van:
ja, dit is mijn gezin, dit loopt als een trein en hier ben ik trots op. ?
Dat gevoel had ik van de week,
ik ging met mn twee kinderen en de honden naar een zwemgat bij ons in de buurt.
Daar liep ik dan, grote tandem kinderwagen met mijn twee lieve mannetjes, de oudste van bijna 2 die voorin zat die had Vito (een podenco) vast (oke, de riem zat wel aan een haak ook aan de kinderwagen maar dat snapt mn zoontje niet) en ik had Jessie de herderpup naast me lopen.
Met zn 5en naar t water, wat een reis.
Maar dan loop ik daar en dan zijn mijn honden ZO VRESELIJK BRAAF!! dan ben ik zo onwijs trots.
Mn kinderen zijn erg makkelijk en de jongste viel al gauw in slaap nadat ik hem de fles had gegeven en de honden waren met mn oudste aan t spelen.
Dat rent en vliegt door t zand en water (Dean natuurlijk binnen handbereik) en de honden spetteren dean nat door er langs te rennen en dean spettert de honden nat waardoor de honden nog weer harder gaan rennen en gek doen.
Wanneer ik een commando geef of alleen maar wijs wanneer ze rustiger moeten doen dan gebeurd dat direct, verbaasd ben ik daar over maar ook oh zo trots op mn honden.
De pup en Dean (mn oudste) zijn verknocht aan elkaar.
die spelen wat af samen, dean knuffelt jessie plat en dan krijgt dean heel veel kusjes wat natuurlijk kietelt en dean omvalt van t lachen en waarop Jessie dan weer erbij gaat liggen zodat ze er beide beter bij kunnen. Dit zijn momenten waarvan ik onwijs kan genieten. mijn kinderen en mijn honden zijn mijn leven (huismoeder) en op zulke momenten werpt al het werk wat je erin stopt echt zijn vruchten af.. dat is mooi.
De combinatie kinderen en honden zijn prachtig.
Hier worden over t algemeen strenge regels nageleefd en ik laat de kinderen nooit met de onden alleen.
Maar heel soms kan ik niet op alle plaatsen tegelijk zijn, zo ook vorige week.
Ik was Dean toch echt even kwijt... lichtelijk in paniek kwam ik er ook nog s achter dat t kinderhekje naar de keuken, waar de honden slapen, open stond.
dus ik haast me de keuken in en helaas had ik niet de lef om terug te lopen voor t fototoestel maar wie trof ik liggend en knuffelend aan met de pup in de bench??? jawel.. onze Dean, hij had t zelfs gepresteert om t deurtje weer dicht te doen.
Samen lagen ze heerlijk rustig bij elkaar..
Dit was zo mooi gezicht.. (al durfde ik ze niet meer alleen te laten) maar dan denk ik echt: ja, hier doe ik t voor en dit moet kunnen gebeuren zonder problemen. (niet standaard, maar t moet wel kunnen gebeuren)
Mijn gezin is het mooiste wat er is in mijn leven.
Dit wou ik even delen.
groet marieke



3 doggies

.









haha