Marco (gast)
Hallo allemaal,
Het is vandaag alweer 5 maand geleden dat ik Boris heb moeten laten inslapen.
Helaas is Boris maar 9 jaar oud geworden. Wel ben ik er dankbaar
voor dat ik hem lang lijden heb kunnen besparen door het besluit genomen te heb hem te laten inslapen. Een lijdensweg had hij echt niet verdiend!
Op zondag 7 februari viel mij op dat Boris verkouden werd en moeilijker door zijn neus kon ademen. Ook voelde hij warm aan, dus toe de dinsdag erop maar naar de dierenarts
gegaan. Hij bleek inderdaad 40,2 graden koorts te hebben en de dierenarts heeft hem een antibiotica injectie gegeven en Rimadyl. De volgende dag had ik een belangrijke afspraak voor mijn werk die ik niet kon annuleren , dus is onze buurman (die regelmatig met hem ging wandelen) met Boris naar de dierenarts geweest om te controleren of de koorts was afgezakt. Dit bleek inderdaad het geval te zijn.
Vrijdags bleek de koorts weer terug te zijn en na een bezoek aan de dierenarts wederom een Rimadyl injectie + antibiotica tabletten. De lymfeklieren in de hals waren ook opgezwollen. De dinsdag daarna zouden we terugkomen om een biopsie te doen van de lymfeklieren. Eerder kon niet i.v.m. de medicatie.
Maandagavond daarop begon Boris rond 20:30 over te geven en het leek wel cola, zo donker was zijn braaksel. Dit heeft hij een paar keer gedaan en rond 21:00 uur moest hij nog een keer overgeven en toen was zijn braaksel echt rood. Toen besefte ik dat het goed mis was!
De dienstdoende dierenarts gebeld en die gaf aan niets te kunnen doen behalve als het doorging met overgeven hem aan een infuus te leggen. Pas de volgende ochtend kon bloedonderzoek plaatsvinden.
Ik ben ’s nachts bij hem gebleven en heb op de bank gelegen. Het viel mij op dat als ik hem iedere keer weinig liet drinken (ieder kwartier) dat hij dan niet hoefde over te geven.
De volgende ochtend eerst naar mijn werk gegaan en rond 9:00 uur de dierenarts gebeld en het hele verhaal verteld.
Ze had eerst nog een operatie maar om 10:00 uur stonden we op de stoep. Het lopen werd ook al moeilijker dus samen met de buurman Boris in de auto getild.
De dierenarts vermoede en vorm van kanker maar kon zonder bloedonderzoek nog niets zeggen. Ze wees mij op chemotherapie wat wij konden starten, maar zonder te weten wat er aan de hand was en dus gerichte chemo te doen dit ook risico’s met zich mee bracht.
Ook kon ze Boris dan geen Prednison injectie geven in de hoop dat het iets anders was plus voor enige verlichting zorgen. Dit kan niet gecombineerd worden vertelde ze mij.
Ik ben de rest van de dag thuis bij hem gebleven en zag hem ieder uur achteruit gaan. Toen wist ik definitief dat het mis was. ’s Avonds hebben wij de knoop doorgehakt en afgesproken dat op het moment dat we de volgende dag slecht nieuws zouden krijgen we direct door zouden pakken en in overleg met de dierenarts Boris zouden laten inslapen.
Ik wilde hem een lijdensweg besparen.
Die nacht ook weer de hele nacht bij hem gebleven en ieder kwartier een beetje water laten drinken. Hij had nog steeds hoge koorts en veel dorst.
Hij ging nog steeds achteruit en was zo dankbaar als je hem zijn waterbak voorhield.
Woensdag 17 februari vrijgenomen van mijn werk, ondanks dat het heel druk was, maar gelukkig heb ik een baas de ook een hond heeft en die dus weet wat er speelt.
Boris gaat nog steeds zienderogen achteruit. Om 16:00 uur krijgen we het slechte nieuws: het is acute leukemie. De lever werkt nauwelijks meer en ook andere organen zijn aangetast!
Dit was dus wat ik al vermoedde. Na enige ruggespraak besluiten we samen met de dierenarts Boris verder lijden te besparen en zij zal rond 20:00 uur langskomen om Boris uit zijn lijden te verlossen.
De uren verstrijken langzaam en Boris komt zelfs niet meer in de benen om water te drinken. Alleen wil hij nog wel even een plas doen rond 19:00 met mij. We komen niet verder dan het gras voor de deur, maar hij heeft nog wel interesse voor de trauma helicopter die dan overvliegt.
Om 19:55 komt de dierenarts en Boris staat op om haar te begroeten. Heel vredig slaap hij in en wordt de volgende dag gecremeerd.
We hebben 7 ½ jaar van hem mogen genieten. September 2002 hebben wij Boris opgehaald uit het asiel in Beilen, nadat ik zijn foto had gezien op de website van de gezamenlijk dierenasielen. Ik was op zoek naar een hond, maar wilde een asielhond een kans geven nadat onze vorige hond, Asta, was overleden.
Het klikte meteen en op weg naar huis likte Boris constant mijn oor in de auto.
Boris was in het asiel terecht gekomen vanwege allergie. Toevallig was het ook vakantietijd, maa dat weet je maar nooit zeg ik dan maar.
Boris was goed opgevoed, luisterde prima, maar was niets gewend. De telefoon, televisie, overgaande vliegtuigen, alles was nieuw voor hem.
Ook bij kleine kinderen bleef hij uit de buurt en mannen met een hoed/pet vond hij maar niets.
Je kon Boris veel kunstjes leren, maar hij was echt een onderdeel van het gezin.
Waar ik ook ging, hij was bij mij. Wat ik ook deed.
Toen Boris 5 jaar oud was, werd hij steeds zwaarder. Aan het voeren kon het niet liggen, dat wist ik zeker.
Dierenarts heeft onderzoek gedaan, maar kon niets vinden. Alles was normaal.
Zo’n twee jaar geleden kon Boris opeens nauwelijks lopen. Zijn gewicht speelde hem parten en ook zijn artrose aan zijn rechterknie. Nogmaals onderzoek en nu bleek dat zijn schildklier te langzaam werkte.
Op dat moment was ik bang dat ik hem moest laten inslapen. Hij kon toen nog geen 25 meter lopen. Een hond van 60kg beur je niet zo maar op.
Gelukkig knapte Boris weer volledig op met dank aan schildklier tabletjes en speciaal voer. Drie maand nadien rende hij alweer en ongeveer een maand voor zijn overlijden woog hij nog maar 46 kg.
Hij deed het heel goed.
Boris was voor mij een zeer bijzondere hond. Van kinds af aan ben ik opgegroeid met honden, maar hij was zeer bijzonder. Tot aan zijn dood.
Boris was voor mij een zeer bijzondere hond. Van kinds af aan ben ik opgegroeid met honden, maar hij was zeer bijzonder.
Hij had een aantal bijzonder eigenschappen:
- ’s avonds na het laatste uitje werd de tuin en het dak van het huis volledig geïnspecteerd
- Hij keek altijd naar de sterren als het helder weer was
- Vliegtuigen waren o zo interessant, maar luchtballonnen niet
- Als een van zijn hondenvriendjes ruzie had met een andere hond ging hij ertussen staan om zijn vriendje te beschermen
Zo maar een paar bijzondere kenmerken. Hij had er nog veel, veel meer.
Hoe dan ook, het is nu 5 maand geleden en ik mis hem nog ieder dag. Iedere dag kijk ik naar zijn foto en bij alles wat ik doe, zie ik hem nog steeds en ik voel dan ook zijn aanwezigheid.
Het is heel moeilijk, maar als ik dan terug denk aan de mooie dingen die wij samen beleefd hebben, dan ben ik zeer dankbaar dat Boris deel van mij leven heeft uitgemaakt.
Ik hoop dat anderen die in een zelfde situatie als mij zitten hier iets mee kunnen en hun verdriet niet de goede herinneringen aan hun hond laten overschaduwen.
Het is heel moeilijk, maar probeer bij alle moeilijke momenten terug te denken aan een fijn moment met je hond.
Marco
heel veel sterkte 
