Dag lieve mensen,
Het is nu ruim een maand geleden dat er een spijtig ongeval heeft plaatsgevonden...
21mei is onze lieve sisqo doodgereden door een auto..
Wat heb ik hier toch zo vreselijk van afgezien, ik hoorde hem steeds rondtrippelen! Want overal waar ik ging ging hij ook.
Soms kan ik het nog moeilijk begrijpen dat hij er niet meer is. En dat komt omdat het onze huisbaas zijn schuld was ( hij had ons hek opzettelijk open laten staan).
Die kerel heeft zijn exuses nog steeds niet komen aanbieden.
NIets...
Ik heb veel steun van jullie gekregen! Ik heb de raad van iemand opgevolgd en een klein boekje opgesteld met herinneringen. Als ik het nu lees zit ik met tranen in men ogen maar het doet deugd om het te lezen want ik ben soms bang om onze Sisqo te vergeten.
Maar toch vergeten doe je nooit, het lijkt soms nog gisteren dat het allemaal gebeurt is.
We hebben nu een andere hondje maar het is anders, ik zie hem ook graag maar bij Sisqo was het anders.
Ik hoop dat je het goed hebt daarboven men liefje!
We missen je nog steeds...



3 doggies













. Aankomende woensdag is het een jaar geleden dat mijn schat een jaar dood is en ik kan die hele dag zo nog uittekenen (ze had een hersenbloeding en moest worden ingeslapen). Het is heel onwerkelijk en af en toe mis ik haar echt ontzettend en snap ik niet dat ze er gewoon echt niet meer is maar gelukkig is dat niet meer wekelijks. Als ik nu foto's van haar terug zie dan denk ik; wat had ze lange poten! Terwijl ik haar vroeger heel klein vond (die we nu hebben is helemaal mini met korte pootjes) maar de mooie herinneringen vergeet je toch niet!