Twee dagen was je toen ik je voor het eerst zag, je lag in een schoenendoos met een fles koude melk bij je.
De jongen die jou gekocht had kreeg je niet aan het drinken, en nadat ik met hem had gepraat mocht ik je meenemen om te kijken of het mij zou lukken, maar hij wilde je wel de volgende dag terug.
Ik heb de hele nacht met je in mijn bed gelegen, om je warm te houden en om je elke 1,5 uur te voeden. De volgende dag wilde ik je niet meer kwijt. Ik mocht je gelukkig houden! Zoveel mensen hebben me afgeraden om je te houden, ik zou mijzelf zoveel verdriet doen als je dood zou gaan, maar ik heb toen gezegd dat dat niet zou geven, als je maar een kans had gekregen!
Lieve Robin, die kans heb je genomen! Je bent bijna 18 jaar bij me geweest!! We hebben zoveel dingen meegemaakt samen! Toen je twaalf werd en ik net geopereerd was aan borstkanker (wat heb ik een hoop gehuild en hoeveel heb je me geknuffeld!) kreeg je tepelkanker, twee keer ben je geopereerd, en op twee tepels na was alles weg, vorig jaar voelde ik een groet bult bij je nog bestaande tepel, soms kwam er zelfs wat bloed uit...je was te oud om nog geopereerd te worden,en ik wist dat dit waarschijnlijk jou einde zou gaan worden.
Je bent nog een jaar bij me geweest, je werd wat dement, en lieverd daar heb ik wel eens om moeten lachen. Je was zo lief voor je "zusje" die op notabene dierendag werd geboren (mijn dochter) en dat terwijl je niet van kleine kinderen houd.
een paar weken geleden viel je elke keer om maar na een dag of drie had je uitgevonden hoe het werkte (en wij ook) en viel je bijna niet meer, uitlaten was wat lastig de afgelopen twee weken, en een paar dagen geleden had je ineens een hanglip en een hang oortje, je vond het vervelend dat je kwijlde en kwam na het waterdrinken naar me toe om het even schoon te maken.
woensdag avond kreeg je een epeleptische aanval die heel heftig was, ik was ontzettend geschrokken en voelde dat dit niet eenmalig was, ik ben gisteren voor je thuis gebleven, je wilde in mijn buurt zijn. Smiddags kreeg je weer een aanval, minder heftig en je was er snel weer uit.... daarna heb ik je verteld hoeveel ik van je hou, en dat je mag gaan en hoe dankbaar ik ben dat je bij me bent geweest.
gisteravond kreeg je een aanval waaruit je niet meer kon komen, ik heb je mee naar buiten genomen omdat je dat graag wilde en je verteld het op te geven, je was zo aan het strijden. Uiteindelijk hebben we de dierenarts gebeld en zijn er naar toe gegaan, ik hoopte dat ze je kon helpen. Lieverd de enige manier om je te helpen was deze manier.............Ik mis je zo!



3 doggies





























